Öz
The aim of this study is to determine the level of awareness among students of the Faculty of Sports Sciences regarding child abuse. In this context, the sample group consisted of a total of 191 participants, selected through a simple random sampling method from among students at Sinop University’s Faculty of Sports Sciences: 64 from the Department of Physical Education and Sports, 71 from the Department of Coaching Education, and 56 from the Department of Sports Management. To collect data, a “Personal Information Form” and the “Awareness Scale of Child Abuse in Sports (ASCAS)” were used. In the analysis of the data, independent samples t-test was applied for comparisons between two groups, and one-way analysis of variance (ANOVA) was used for comparisons among more than two groups. The Tukey HSD test was employed to identify significant differences. According to the analysis results, the participants’ scores on the scale differed significantly based on their department of study and their participation in activities such as training or seminars aimed at protecting children in sports (p<0.05). Overall, the students' mean total scores on the ASCAS indicated that they fell into the “Highly Aware” category.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Dünya Sağlık Örgütü. (1999). Çocuk istismarını önleme danışma toplantısı raporu. WHO, Cenevre, İsviçre. https://iris.who.int/handle/10665/65900 [Erişim tarihi: 15.04.2025]
- 2. Güler D., Güler Y., Cengiz C., Tuncel S., Karayiğit R. (2024). Investigating Child Abuse in Sports: An Ecological Systems Perspective. Children, 11(12), 1-19.
- 3. T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu [SHÇEK], UNICEF Türkiye. (2010). Türkiye’de çocuk istismarı ve aile içi şiddet araştırması: Özet rapor. https://www.unicef.org/turkiye/raporlar [Erişim tarihi: 15.04.2025]
- 4. Kim S. (2024). Sexual harassment, abuse and intimate relationships between coaches and athletes: a systematic review. Sport, Education and Society, 1-21.
- 5. Adriaens K., Verhelle H., Peters GJY., Haerens L., Vertommen T. (2024). The Safe Sport Allies bystander training: developing a multi-layered program for youth sport participants and their coaches to prevent harassment and abuse in local sport clubs. Frontiers in Psychology, 15, 1389280.
- 6. Tuakli-Wosornu YA., Kirby SL., Tivas A., Rhind D. (2023). The journey to reporting child protection violations in sport: Stakeholder perspectives. Frontiers in Psychology, 13, 907247.
- 7. Everley S. (2025). ‘Where’are the children in safeguarding policies of sport? An analysis of national and international discourses in policy documentation. Child Abuse Review, 34(2), e70027.
- 8. Dodd K., Solomon C., Naughton M., Salmon PM., McLean S. (2024). What enables child sexual abuse in sport? A systematic review. Trauma, Violence, & Abuse, 25(2), 1599-1613.
- 9. Johansson S. (2022). From Policy to Practice: Measures Against Sexual Abuse by Swedish Sports Federations. Frontiers in Sports and Active Living, 4 (March), 1–13.
- 10. Shiakou M., Avgerinos A., Alexopoulos A., Douka S., Tsiatsos T., Avelar Rosa B., García Carrión I. (2024). Harassment and Abuse in Sport: Evidence-Based Guidelines for Policy Compliance. Sport and Leisure Management, 29 (6), 921-935.
- 11. Otyakmaz MB. (2018). Futbolda çocuk koruma uygulamalarına yönelik nitel bir araştırma. Yüksek Lisans Tezi, TC. İstanbul Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
- 12. Çetin E., Hacısoftaoğlu İ. (2023). Türkiye’de çocuk cinsel istismarının spor kurumundaki boyutu. Toplum ve Sosyal Hizmet, 34(1), 71-87.
- 13. Güven HT. (2024). İngiltere'de çocuk sporcular için yayınlanan çocuk koruma programının Türkiye'de uygulanabilirliği (nitel ve nicel bir araştırma). Doktora Tezi, Selçuk Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Konya.
- 14. Aydın H., Gül Ö. (2019). Sporda uluslararası çocuk koruma programlarının Türkiye ekseninde değerlendirilmesi. The Journal of Academic Social Science, 7(89), 558-581.
- 15. Güler Y., Güler D. (2024). Beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin bakış açısıyla okullarda çocuk istismarı. Uluslararası Spor Kültürü ve Bilim Dergisi, 12(2), 164-179.
- 16. McMahon J., Lang M., Zehntner C., McGannon KR. (2023). Athlete and coach-led education that teaches about abuse: an overview of education theory and design considerations. Sport, Education and Society, 28(7), 855-869.
- 17. Mountjoy M., Rhind DJ., Tiivas A., Leglise M. (2015). Safeguarding the child athlete in sport: a review, a framework and recommendations for the IOC youth athlete development model. British Journal of Sports Medicine, 49(13), 883-886.
- 18. Mountjoy M., Brackenridge C., Arrington M., Blauwet C., Carska-Sheppard A., Fasting K., Budgett R. (2016). International Olympic Committee consensus statement: harassment and abuse (non-accidental violence) in sport. British Journal of Sports Medicine, 50(17), 1019-1029.
- 19. Kerr GA., Stirling AE. (2012). Parents’ reflections on their child's experiences of emotionally abusive coaching practices. Journal of Applied Sport Psychology, 24(2), 191-206.
- 20. Karasar, N. (1999). Bilimsel araştırma yöntemi: Kavramlar. İlkeler, Teknikler. Nobel Yayınevi, Ankara.
- 21. Tavşancıl E. (2014). Measurement of attitudes and data analysis with SPSS. Nobel Yayın, Ankara.
- 22. Güler D., Tuncel S. (2024). Sporda çocuk istismarı farkındalık ölçeğinin geliştirilmesi: Geçerlilik ve çalışması. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 22(4), 184-197.
- 23. Tekin E. (2000). Karşılaştırmalı tek-denekli araştırma modelleri. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 2 (04).
- 24. Bayındır N. (2021). Risk Altındaki çocukların tespiti ve korunmasına yönelik öğretmen adaylarının görüşleri. 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum Eğitim Bilimleri ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(28), 187-202.
- 25. Can V. (2016). Öğretmen adaylarının çocuk ihmal ve istismarına yönelik bilgi ve farkındalık düzeylerinin değerlendirilmesi (Diyarbakır ili örneği). Yüksek lisans tezi, Dicle Üniversitesi, Diyarbakır.
- 26. Çakar FS., Okuyan HY. (2017). Öğretmen adaylarının çocuk istismarı ve ihmaline ilişkin görüşleri. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (44), 250- 275.
- 27. Dereobalı N., Karadağ SÇ., Sönmez S. (2013). Okulöncesi eğitim öğretmenlerinin çocuk istismari ihmali şiddet ve eğitimcilerin rolü konusundaki görüşleri. Ege Eğitim Dergisi, 14(1), 50-66.
- 28. Çelik İ., Aslan EA. (2020). Okul öncesi öğretmenlerinin çocuk istismarına yönelik farkındalık düzeyinin incelenmesi. Akdeniz Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(1), 40-56.
- 29. Pala B. (2011). Geleceğin öğretmenlerinin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi ve farkındalık düzeyleri. Aile Hekimliği Anabilim Dalı Tıpta Uzmanlık Tezi. Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi, Eskişehir.
- 30. Küçük V., Arman AR., Bozkurt S. (2016). Sporcu ailelerinin sporda çocuk koruma hakkında farkındalık düzeyleri. Marmara Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 1(2), 71-82.
- 31. Lang M., Hartill M. (2014). Safeguarding, child protection and abuse in sport: International perspectives in research, policy and practice. Routledge.
SPORDA ÇOCUK İSTİSMARI: SPOR BİLİMLERİ FAKÜLTESİ ÖĞRENCİLERİNİN FARKINDALIK DÜZEYLERİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA
Öz
Araştırmanın amacı, Spor Bilimleri Fakültesi öğrencilerinin, çocuk istismarı konusundaki farkındalık düzeylerini belirlenmesidir. Bu kapsamda, örneklem grubunu Sinop Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi öğrencileri arasından basit tesadüfi örnekleme yöntemiyle seçilen 64 Beden Eğitimi ve Spor, 71 Antrenörlük Eğitimi ve 56 Spor Yöneticiliği bölümü öğrencisi olmak üzere toplam 191 katılımcı oluşturmuştur. Veri toplamak amacıyla “Kişisel Bilgi Formu” ve “Sporda Çocuk İstismarı Farkındalık Ölçeği (SÇİFÖ)” kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde ikili grup karşılaştırmaları için bağımsız örneklem t-testi, birden fazla grup karşılaştırmaları için ise tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve anlamlı farklılıkların belirlenmesinde Tukey HSD testi uygulanmıştır. Analiz sonuçlarına göre, katılımcıların ölçekten aldıkları puanlar; öğrenim gördükleri bölüm ve çocukların sporda korunmasına yönelik eğitim, seminer gibi etkinliklere katılım durumlarına göre anlamlı düzeyde farklılık göstermiştir (p<0,05). Genel olarak değerlendirildiğinde, öğrencilerin SÇİFÖ toplam puan ortalamaları, “Oldukça farkında” kategorisine olduklarını göstermektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Dünya Sağlık Örgütü. (1999). Çocuk istismarını önleme danışma toplantısı raporu. WHO, Cenevre, İsviçre. https://iris.who.int/handle/10665/65900 [Erişim tarihi: 15.04.2025]
- 2. Güler D., Güler Y., Cengiz C., Tuncel S., Karayiğit R. (2024). Investigating Child Abuse in Sports: An Ecological Systems Perspective. Children, 11(12), 1-19.
- 3. T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu [SHÇEK], UNICEF Türkiye. (2010). Türkiye’de çocuk istismarı ve aile içi şiddet araştırması: Özet rapor. https://www.unicef.org/turkiye/raporlar [Erişim tarihi: 15.04.2025]
- 4. Kim S. (2024). Sexual harassment, abuse and intimate relationships between coaches and athletes: a systematic review. Sport, Education and Society, 1-21.
- 5. Adriaens K., Verhelle H., Peters GJY., Haerens L., Vertommen T. (2024). The Safe Sport Allies bystander training: developing a multi-layered program for youth sport participants and their coaches to prevent harassment and abuse in local sport clubs. Frontiers in Psychology, 15, 1389280.
- 6. Tuakli-Wosornu YA., Kirby SL., Tivas A., Rhind D. (2023). The journey to reporting child protection violations in sport: Stakeholder perspectives. Frontiers in Psychology, 13, 907247.
- 7. Everley S. (2025). ‘Where’are the children in safeguarding policies of sport? An analysis of national and international discourses in policy documentation. Child Abuse Review, 34(2), e70027.
- 8. Dodd K., Solomon C., Naughton M., Salmon PM., McLean S. (2024). What enables child sexual abuse in sport? A systematic review. Trauma, Violence, & Abuse, 25(2), 1599-1613.
- 9. Johansson S. (2022). From Policy to Practice: Measures Against Sexual Abuse by Swedish Sports Federations. Frontiers in Sports and Active Living, 4 (March), 1–13.
- 10. Shiakou M., Avgerinos A., Alexopoulos A., Douka S., Tsiatsos T., Avelar Rosa B., García Carrión I. (2024). Harassment and Abuse in Sport: Evidence-Based Guidelines for Policy Compliance. Sport and Leisure Management, 29 (6), 921-935.
- 11. Otyakmaz MB. (2018). Futbolda çocuk koruma uygulamalarına yönelik nitel bir araştırma. Yüksek Lisans Tezi, TC. İstanbul Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
- 12. Çetin E., Hacısoftaoğlu İ. (2023). Türkiye’de çocuk cinsel istismarının spor kurumundaki boyutu. Toplum ve Sosyal Hizmet, 34(1), 71-87.
- 13. Güven HT. (2024). İngiltere'de çocuk sporcular için yayınlanan çocuk koruma programının Türkiye'de uygulanabilirliği (nitel ve nicel bir araştırma). Doktora Tezi, Selçuk Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Konya.
- 14. Aydın H., Gül Ö. (2019). Sporda uluslararası çocuk koruma programlarının Türkiye ekseninde değerlendirilmesi. The Journal of Academic Social Science, 7(89), 558-581.
- 15. Güler Y., Güler D. (2024). Beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin bakış açısıyla okullarda çocuk istismarı. Uluslararası Spor Kültürü ve Bilim Dergisi, 12(2), 164-179.
- 16. McMahon J., Lang M., Zehntner C., McGannon KR. (2023). Athlete and coach-led education that teaches about abuse: an overview of education theory and design considerations. Sport, Education and Society, 28(7), 855-869.
- 17. Mountjoy M., Rhind DJ., Tiivas A., Leglise M. (2015). Safeguarding the child athlete in sport: a review, a framework and recommendations for the IOC youth athlete development model. British Journal of Sports Medicine, 49(13), 883-886.
- 18. Mountjoy M., Brackenridge C., Arrington M., Blauwet C., Carska-Sheppard A., Fasting K., Budgett R. (2016). International Olympic Committee consensus statement: harassment and abuse (non-accidental violence) in sport. British Journal of Sports Medicine, 50(17), 1019-1029.
- 19. Kerr GA., Stirling AE. (2012). Parents’ reflections on their child's experiences of emotionally abusive coaching practices. Journal of Applied Sport Psychology, 24(2), 191-206.
- 20. Karasar, N. (1999). Bilimsel araştırma yöntemi: Kavramlar. İlkeler, Teknikler. Nobel Yayınevi, Ankara.
- 21. Tavşancıl E. (2014). Measurement of attitudes and data analysis with SPSS. Nobel Yayın, Ankara.
- 22. Güler D., Tuncel S. (2024). Sporda çocuk istismarı farkındalık ölçeğinin geliştirilmesi: Geçerlilik ve çalışması. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 22(4), 184-197.
- 23. Tekin E. (2000). Karşılaştırmalı tek-denekli araştırma modelleri. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 2 (04).
- 24. Bayındır N. (2021). Risk Altındaki çocukların tespiti ve korunmasına yönelik öğretmen adaylarının görüşleri. 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum Eğitim Bilimleri ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(28), 187-202.
- 25. Can V. (2016). Öğretmen adaylarının çocuk ihmal ve istismarına yönelik bilgi ve farkındalık düzeylerinin değerlendirilmesi (Diyarbakır ili örneği). Yüksek lisans tezi, Dicle Üniversitesi, Diyarbakır.
- 26. Çakar FS., Okuyan HY. (2017). Öğretmen adaylarının çocuk istismarı ve ihmaline ilişkin görüşleri. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (44), 250- 275.
- 27. Dereobalı N., Karadağ SÇ., Sönmez S. (2013). Okulöncesi eğitim öğretmenlerinin çocuk istismari ihmali şiddet ve eğitimcilerin rolü konusundaki görüşleri. Ege Eğitim Dergisi, 14(1), 50-66.
- 28. Çelik İ., Aslan EA. (2020). Okul öncesi öğretmenlerinin çocuk istismarına yönelik farkındalık düzeyinin incelenmesi. Akdeniz Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(1), 40-56.
- 29. Pala B. (2011). Geleceğin öğretmenlerinin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi ve farkındalık düzeyleri. Aile Hekimliği Anabilim Dalı Tıpta Uzmanlık Tezi. Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi, Eskişehir.
- 30. Küçük V., Arman AR., Bozkurt S. (2016). Sporcu ailelerinin sporda çocuk koruma hakkında farkındalık düzeyleri. Marmara Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 1(2), 71-82.
- 31. Lang M., Hartill M. (2014). Safeguarding, child protection and abuse in sport: International perspectives in research, policy and practice. Routledge.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Beden Eğitimi ve Spor Pedagojisi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 20 Haziran 2025 |
| Kabul Tarihi | 28 Ekim 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 29 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 29 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 19 Sayı: 3 |
Amaç ve Kapsam
Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisinin amacı; spor bilimleri alanına ilişkin güncel gelişmeleri bütüncül ve kapsayıcı bir biçimde inceleyerek bu doğrultuda ortaya çıkan özgün makale ve derlemeleri hedef kitle ile paylaşmaktır.
Bu amaçla dergimiz Beden Eğitimi ve Spor
Bilimleri alanı içerisinde yer alan, Beden Eğitimi ve Spor
Öğretimi, Hareket ve Antrenman Bilimleri, Biyomekanik ve Kinesiyoloji,
Spor Eğitimi, Spor Sağlık Bilimleri, Sporda Beslenme, Egzersiz Fizyolojisi,
Spor Anatomisi, Egzersiz ve Spor Psikolojisi, Spor Sosyolojisi, Spor Felsefesi,
Spor Bilişim Teknolojisi, Spor Yönetim Bilimleri, Spor İşletmeciliği, Spor
Pazarlaması, Sporda Organizasyon, , Rekreasyon, Rekreasyon Liderliği, Spor
Turizmi alanında yayınlar yayınlamaktadır. Buna ek olarak sporun disiplinler
arası özelliği nedeniyle farklı bilim alanlarıyla kesişim noktalarında
yapılan özgün araştırmalar, derinlemesine inceleme ve yorumlamalara dayalı
derleme çalışmaları ve Editöre mektup da dergimizde
yayınlanmaktadır. Dergiye yayınlanması için başvurulan bilimsel makaleler
ile teorik veya deneysel araştırmaların veya spor bilimleri alanındaki pratik
uygulamaların yeni verileri içermesi beklenmektedir.
Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 2007 yılından bu yana yayın yaşamını sürdüren, yılda üç kez (Mart, Ağustos Aralık) yayımlanan hakemli bir dergidir. Derginin dili Türkçe ve ve İngilizcedir.
Dergimizde, spor bilimlerinin tüm
alanları ile ilgili nicel, nitel araştırmalara, en son literatürü kapsamlı
biçimde değerlendiren derleme çalışmalarına, model önerilerine ve benzeri özgün
yazılara yer verilir.
Dergimizde ileri araştırma yöntem ve teknikleri kullanılan güncel çalışmalara öncelik tanınır.
Yazım Kuralları
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi yayın süreçleri, bilginin bilimsel yöntemle yansız biçimde üretilmesi, geliştirilmesi ve paylaşılmasına dayanır.
Hakemli makaleler, bilimsel yöntemin uygulanmasını, yansızlığı sağlayan çalışmalardır. Bilimsel üretimin gerçekleştirilmesinde yayın sürecinin tüm bileşenlerinin; yayıncı, editörler, yazarlar, hakemler ve okuyucuların etik ilkelere uymaları gerekir. Bu kapsamda Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisinin yayın etiği ile açık erişim politikası da, Yayın Etiği Komitesi’nin (Committee on Publication Ethics, COPE) açık erişimde yayınladığı kılavuzlar ve politikalar doğrultusunda (Örneğin “Yayın Etiği Komitesi (COPE) Davranış Kuralları ve Dergi Editörleri için En İyi Uygulama Kılavuzları; “Code of Conduct and Best Practice Guidelines for Journal Editors” ve “COPE Best Practice Guidelines for Journal Editors”) yayın sürecinin tüm bileşenlerinin etik ilkelere uymasını gerektirmektedir.
Yazarlar çalışmayı yüklerken intihal raporunu da yüklemelidir. İntihal, bilimsel yazıları etkileyen en yaygın ve ciddi bir etik sorundur. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, herhangi bir intihal biçimine izin vermemek için gerekli tedbirleri almaya çalışmaktadır. Ayrıca makalelerin, örtüşen ve benzer metin örneklerini tespit etmek için bir intihal yazılımı (iTenthicate, Turnitin) ile taranır. Benzerlik puanı % 20' ten fazla olan makaleler yayınlanmak için kabul edilmez.
Ücret Politikası
Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi' ne makalelerin gönderim, değerlendirme ve yayınlanma olmak üzere hiçbir aşamasında ücret talep etmez. Yazarlar dergiye gönderdikleri çalışmalar için makale işlem ücreti veya gönderim ücreti ödemezler. Derginin tüm giderleri Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi tarafından karşılanmaktadır.
Dizinler
Dergi Kurulları
Editör
Editör Yardımcısı
İngilizce Dil Editörü
Yayın Kurulu
Lisans eğitimini ve yüksek lisans eğitimini Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Spor Yöneticiliği bölümünde tamamlayan Halil Erdem Akoğlu, doktorasını ise Ankara Üniversitesi'nde Spor Bilimleri alanında yapmıştır. Halen Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi'nde Dr. Öğr. Üyesi olarak görev yapan Akoğlu'nun sporcularda lüks marka tüketimi, spor tüketicilerinde online satın alma davranışı, marka deneyimi, elektronik ağızdan ağıza iletişim, iletişim ve liderlik, gençlik ve spor politikaları gibi konularda çalışmaları bulunmaktadır.
Editör Kurulu
Lisans eğitimini Cumhuriyet Üniversitesi Spor Yöneticiliği bölümünde tamamlayan Kadir Yıldız, yüksek lisansını Erciyes Üniversitesi'nde, doktorasını ise Abant İzzet Baysal Üniversitesi'nde Spor Yöneticiliği alanında yapmıştır. Halen Manisa Celal Bayar Üniversitesi'nde Doçent olarak görev yapan Yıldız'ın doğa ve macera eğitimi, dağcılık, oryantiring, doğa sporları, spor ve iletişim, fitness endüstrisi, hizmet kalitesi konularında çalışmaları bulunmaktadır.
Dr. Halil SAROL Almanya’da doğmuştur. Lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimini Gazi Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesinde tamamlamıştır. Doktora tez konusu “Uyarlanmış Rekreasyonel Fiziksel Aktivitenin Otizmli Bireylerin Yaşam Kalitesi Üzerine Etkisi” isimli çalışmadır. 2005-2015 yılları arasında Gazi Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Spor Yöneticiliği Bölümünde öğretim elemanı olarak görev yapmıştır. 2005-2011 yılları arasında Gazi Üniversitesi Doğa Sporları ve Arama Kurtarma Merkezi Başkan Yardımcılığı görevlerini yürütmüştür. 2015-2022 yılları arasında Kırıkkale Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Spor Yöneticiliği Bölümünde öğretim üyesi olarak görev yapan Dr. Halil SAROL, 2016-2022 yılları arasında Spor Yöneticiliği Bölüm Başkanı ve 2016-2020 yılları arasında Dekan Yardımcılığı görevlerini yürütmüştür. Özel gereksinimli bireylere yönelik uygulama alanında birçok projede görev alan Dr. Halil SAROL’un rekreasyon alanı ile özel gereksinimli bireylerde fiziksel aktivite, otizm ve fiziksel aktivite konularında ulusal ve uluslararası alanda birçok bilimsel çalışmaları bulunmaktadır. Sherborne Gelişimsel Hareket Eğitimi I. ve II. Düzey sertifika sahibi olan Dr. Halil SAROL halen Gazi Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Rekreasyon Bölümünde öğretim üyesi görev yapmaktadır.
Dr. Hazar conducts research in the field of movement and training science in the areas of training information, sport psychology, sport biology and sport physiology.
