Diplomasi Olgusu Çerçevesinde Propaganda ve Kamu Diplomasisi Faaliyetlerinin Etkileşimi ve Farklılıkları

Öz

En genel haliyle bir devletin dış politikasında barışçıl bir yol izlemesi amacıyla yürütülen müzakere ve pazarlık süreci olarak ifade edilen diplomasi kavramı, devletlerarası ilişkilerin en temel aktörlerden biridir. Özellik küreselleşme sürecinin hızla devam ettiği günümüzde, devletler tarafından icra edilen konvansiyonel savaşlar gerek maliyet gerek toplumlar arasında yaratığı dehşet dengesi sebebiyle yerini psikolojik savaş ve diplomasinin kesişim noktasında yer alan propaganda ve kamu diplomasisi faaliyetlerine bırakmıştır.

Kamu diplomasisi, bir devletin başka bir devletin vatandaşlarını ve kanaat önderlerini kendi politik ve ideolojik düşünceleri doğrultusunda etkilemesi olarak ifade edilirken, propaganda; insanın düşünce ve davranışlarını etkilemek amacıyla planlanmış mesajlar bütünü şeklinde tanımlanmaktadır.

Hedef toplumu etkileme gücü ve ülkenin imajını yükseltme konusunda etkin bir araç olması sebebiyle özellikle devletler tarafından tercih edilen bu faaliyetler genelde aynı anlamda kullanılmaktadır. Aralarındaki benzerliğe karşın propaganda ve kamu diplomasisi özellikle kapsam ve hedef noktasında birbirlerinden ayrılmaktadır.

Bu çalışma, diplomasi olgusunun kavramsal analizi ile diplomasi şemsiyesi altında değerlendirilen kamu diplomasisinin ve psikolojik harbin bir unsuru olan propaganda faaliyetlerinin kesişim ve ayrım noktalarını incelemektedir.

Anahtar Kelimeler

• Diplomasi,Propaganda,Kamu Diplomasisi

The Interactions and Differences of Propaganda and Public Diplomacy Activities in Terms of Diplomacy

Öz

The concept of diplomacy, which is expressed as the negotiation and negotiation process carried out in order to pursue a peaceful path in the foreign policy of a state, is one of the main actors of inter-state relations. In today's world, where the process of globalization is continuing rapidly, conventional wars carried out by states have been replaced by propaganda and public diplomacy activities at the intersection of psychological warfare and diplomacy due to the balance of cost and horror created by societies.

Public diplomacy is expressed as the influence of a state on the citizens and opinion leaders of another state in line with their own political and ideological ideas. Propaganda is defined as a set of messages planned to influence human thoughts and behaviors.

These activities, which are especially preferred by states, are generally used in the same sense as they have the power to influence the target society and are an effective tool for raising the image of the country. Despite the similarity between them, propaganda and public diplomacy differ in particular from the point of scope and target.

This study examines the intersection and separation points of the conceptual analysis of the phenomenon of diplomacy and the propaganda activities which are an element of psychological diplomacy and public diplomacy under the umbrella of diplomacy.

Anahtar Kelimeler

• Diplomacy,Propaganda,Public Diplomacy

Kaynakça

1. Acar, Demet, Ş. (2006), ‘‘Küreselleşen Dünyada Diplomasi’’, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 9.1-2, ss.417-440
2. Armağan, Ahsen, (1999), ‘Siyasal Bir İletişim Türü Olarak Propaganda’, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, Sayı:9, ss. 417-426
3. Avşar, Servet, (2002), ‘Teoride ve Pratikte Propaganda’, Avrasya Dosyası-İstihbarat Özel, 8.2, ss. 65-79
4. Aydın, Nurullah, (2014), Türkiye’nin İç ve Dış Tehditlerine Stratejik Bakış, Parola Yayınları, İstanbul
5. Bahşi, Faruki, A. (1977), Haberalma-Propaganda-Yıkıcı Faaliyetler, Sermet Matbaası, İstanbul
6. Barlas, Mustafa, (2008), Önleyici Kollukta Psikolojik Operasyonlara Karşı Önlemler, 21.Yüzyıl Dergisi, ss.211-226
7. Bayramoğlu, Fuat, (2011), ‘‘Diplomasi ve Kültür’’, İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 1, ss.19-36
8. Bektaş, Arsev, (2002), Siyasal Propaganda-Tarihsel Evrimi ve Demokratik Toplumdaki Uygulamaları, Bağlam Yayınları, İstanbul

9. Boztepe, Veli, (2016) ‘‘Bir Yumuşak Güç Kaynağı Olarak Türkiye’deki Çin Medyası’’, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 16.4, ss.93-110
10. Brown, J.A.C. (1992), Siyasal Propaganda, (Çev. Yusuf Yazar), Ağaç Yayıncılık, İstanbul
11. Cull, N. J. (2006), ‘‘Public Diplomacy Before Gullion: The Evolution of A Phrase’’, USC Center on Public, , [Erişim Tarihi: 21.03.2019]
12. Çatal, Betül, (2015), Küresel Diplomasi: Prexenos’tan Dijital Diplomasiye, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Konya
13. Çınar, Yusuf, (2014), “Diplomasinin Doğuşu ve Gelişimi”, Ed. Arif Behiç Özcan ve Yusuf Çınar, Uluslararası İlişkilerin Temel Kavramları, Hükümdar Yayınları, İstanbul
14. Daban, Cihan, (2017), ‘‘Uluslararası İlişkilerde Siyasal Aktörler, Bürokrasi ve Jeopolitik Bağlamında Diplomasi: Türkiye Cumhuriyeti Örneği’’, Bitlis Eren Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Akademik İzdüşüm Dergisi, 2.2, ss.22-50
15. Dağ, Ahmet, E. (2016), Uluslararası İlişkiler ve Diplomasi Sözlüğü, Vadi Yayınları, İstanbul
16. Dobb, W. Leonard, (1973), ‘‘Goebbels’in Propaganda İlkeleri’’, Çev. Ünsal Oskay, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 3.23, ss.337-366, Ankara
17. Ekşi, Muharrem, (2017), ‘‘Türkiye’nin Türk Dünyasına Yönelik Kamu Diplomasisi: Yeni Araç ve Mekanizmalar’’, Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 17.1, ss.9-19
18. Eslen, Nejat, (2003), Tarih Boyu Savaş ve Strateji, Q-Matris Yayınları, İstanbul
19. Fan, Ying, (2008), ‘‘Soft Power: Power of Attraction or Confusion?’’, Place Branding and Public Diplomacy, 4.2, p.147-158
20. Giddens, Anthony, (2005), Ulus Devlet ve Şiddet, Çev. Cumhur Atay, Devin Yayınları, İstanbul
21. Gökırmak, Mert, (2012), ‘‘Küreselleşen Dünyada Diplomasi: Kamu Diplomasisi’’ ss.1-18, [Erişim Tarihi: 23.03.2019]
22. Güler, Rıza, (2018), Stratejik İletişim: Güvenlik Odaklı Algı Yönetimi Paradigmaları, Karakum Yayınevi, Ankara
23. Güner, Sevda, (2018), Küresel Siyasette Psikolojik Savaş, İşaret Yayınları, İstanbul
24. Halter, Ed, (2009), Savaş Temalı Oyun Kültürü, Çev. Taner Gezer, Yakamoz Yayınları, İstanbul
25. İskit, Temel, (2018), Diplomasi: Tarihi, Teorisi, Kurumları ve Uygulaması, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul
26. Johnson S. ve Dale, H. (2003), ‘‘How to Reinvigorate US Public Diplomacy”, The Heritage Foundation, p.1-14, [Erişim Tarihi: 28.03.2019]
27. Kalelioğlu, Oğuz, (2002), ‘Psikolojik Harp İstihbaratı’, Avrasya Dosyası-İstihbarat Özel, 8.2, ss.100-108
28. Kalın, İbrahim, (2011), “Soft Power and Public Diplomacy in Turkey”, Perception, XVI.3, p.5-23
29. Kalın, İbrahim, (2012), “Türk Dış Politikası ve Kamu Diplomasisi”. Kamu Diplomasisi, (Ed: Abdullah Özkan-Tuğçe Ersoy Öztürk), TASAM Yayınları, İstanbul
30. Kamu Diplomasisi Koordinatörlüğü Kuruluş Genelgesi, (30.01.2010), , [Erişim Tarihi: 23.03.2019]
31. Kelley, J. R. (2009). “Between “Take-offs” and “Crash Landings”- Situational Aspects of Public Diplomacy”, Handbook of Public Diplomacy, Ed. Nancy Snow and Philip M. Taylor, Routledge, p.72-86
32. Kodaman T. ve Akçay, E. Y. (2010), ‘‘Kuruluştan Yıkılışa Kadar Osmanlı Diplomasi Tarihi ve Türkiye’ye Bıraktığı Miras’’, SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22, ss.75-92
33. Köksoy, Ergün, (2014), ‘‘Kamu Diplomasisi ve Halkla İlişkiler İlişkisi: Kuramsal Bir Değerlendirme’’, Marmara İletişim Dergisi, 22, ss.211-231
34. Kumkale, Tahir, T. (2007), Derin Devlet Nedir, Pegasus Yayınları, İstanbul
35. Kurtaran, Uğur, (2015), ‘‘Osmanlı Diplomasi Tarihinin Yazımında Kullanılan Başlıca Kaynaklar İle Bu Kaynakların İncelenmesindeki Metodolojik ve Diplomatik Yöntemler Üzerine Bir Değerlendirme, OTAM, 38, ss.107-139
36. Laswell, Harold, D. (1973), Propaganda Technique in World War, The MIT Press, Cambridge
37. Le Bon, Gustave, (2017), Kitleler Psikolojisi, Yason Yayıncılık, Ankara
38. Linebarger, Paul, M.A. (2015), Pyschological Warfare, Pickle Partners Publishing, Kingston-USA
39. Ney, Virgil, (2019), Gerilla Harbi ve Propaganda, Haz. Mehmet Mert Çam, İlgi Kültür Sanat Yayıncılık, İstanbul
40. Nye, Joseph S., (1990), ‘‘Soft Power’’, Foreign Policy, 80, Twentieth Anniversary, pp.153-171
41. Nye, Joseph S., (2003), Amerikan Gücünün Paradoksu, Çev. Gürol Koca, Literatür Yayıncılık, İstanbul
42. Nye, Joseph, (2005), Yumuşak Güç, Çev. Rayhan İnan Aydın, Elips Kitap, Ankara
43. Oktay, Emel, (2012), “NATO’nun Dönüşümü ve Kamu Diplomasisi’nin Artan Rolü”, Uluslararası İlişkiler, Cilt 9, Sayı 34, ss. 125-149
44. Öymen, Onur, (2016), Arka Plan Teröre Yön Verenler, Remzi Kitabevi, İstanbul
45. Özdağ, Ümit, (2015), Algı Yönetimi: Propaganda-Psikolojik Savaş-Örtülü Operasyon ve Enformasyon Savaşı, Kripto Basım Yayım, Ankara
46. Özkan, Abdullah, (2015), ‘‘21. Yüzyılın Stratejik Vizyonu Kamu Diplomasisi ve Türkiye’nin Kamu Diplomasisi İmkânları’’, TASAM, Stratejik Rapor No:70, ss.1-29
47. Özkul, Halid, (2011), Devlet Terörü ve Ajan Provokatörler, Destek Yayınevi, İstanbul
48. Poyraz, E. ve Dinçer M. (2016), ‘‘Küreselleşen Dünyada Türkiye’nin Kamu Diplomasisi Faaliyetleri’’, Intermedia International e-Journal, 3.1, ss.30-48
49. Pratkanis, A. ve Aronson E. (2008), Propaganda Çağı, Çev. Nagihan Haliloğlu, Paradigma Yayıncılık, İstanbul
50. Purtaş, Fırat, (2013), ‘‘Türk Dış Politikasının Yükselen Değeri: Kültürel Diplomasi’’, Akademik Bakış, 7.13, ss. 1-14.
51. Qualter, H. Terence, (1980), ‘Propaganda Teorisi ve Propagandanın Gelişimi’, Çev. Ünsal Oskay, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 1.35, ss.255-307, Ankara
52. Reiss, Curt, (1949), Topyekun Casusluk, Çev. Cemal Ertung, Mehmed Sıralar Matbaası, İstanbul
53. Sander, Oral, (2008), Anka’nın Yükselişi ve Düşüşü: Osmanlı Diplomasi Tarihi Üzerine Bir Deneme, İmge Yayınları, Ankara
54. Saunders, Frances Stonor, (2004), Parayı Verdi Düdüğü Çaldı: CIA ve Kültürel Soğuk Savaş, Çev. Ülker İnce, Doğan Kitap, İstanbul
55. Say, Seyfi, (2015), ‘‘Propaganda için Kullanılan Bir Örtmece Olarak Kamu Diplomasisi Kavramı’’, İnsan&İnsan, 4, ss.22-44
56. Toptaş, Ergüder, (2015), Gerilla Kontrgerilla Savaşı, Kripto Kitaplar, Ankara
57. Topur, Tuncer, (2006), Küreselleşme, Jeopolitika ve Milli Güvenlik, Okumuş Adam Yayınları, İstanbul
58. Tuch, Hans, N. (1990), ‘‘Defining Public Diplomacy’’, Communicating With The World: U.S. Public Diplomacy Overseas, St. Martin’s Press, New York, pp.3-11
59. Tuncer, Hüner, (2002), Eski ve Yeni Diplomasi, Ümit Yayıncılık, Ankara
60. Ülker, M., Çobanoğlu, Ş., Çakmak, Ö. (2018), ‘‘Siyasetçi ve Bürokrat Söylem Analiziyle Kültürel Diplomasi Kavramı’’, Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2.2, ss.36-52
61. Versan, Rauf, (1995), ‘‘Tarih Boyunca ve Günümüzde Diplomasi’’, İ.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 10, ss.89-96
62. Yağmurlu, Aslı, (2007), “Halkla İlişkiler Yöntemi Olarak Kamu Diplomasisi”, İletişim Araştırmaları, 4.1, ss. 9-38.
63. Yanardağoğlu, Eylem, (2014), “Uluslararası İletişim ve Kamu Diplomasisi: BBC Dünya Servisi Haber Merkezi Örneği”, İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 38, ss. 116-132.
64. [Erişim Tarihi: 28.03.2019]