İlkokul Çocukları İçin Bir Mola mı?: Teneffüs Gerçeği
Öz
İlkokul çağı çocukları için zamanlarının büyük bir kısmının okulda geçtiğini söylemek mümkündür. Kurallarla tanışılan bir takım bilgi, tutum, beceri ve davranışların kazanıldığı bir ortam olan okulda; farklı çevrelerden gelen birçok yaşıtıyla sosyalleştikleri, sosyal beceri ve değerleri öğrenirken teneffüsler de dersler kadar önemli bir ortam sunmaktadır. Bu doğrultuda çalışmanın amacı, öğrencilerin ve öğretmenlerin teneffüse yönelik görüşlerini alarak var olan durumu ortaya koymaktır. Araştırma nitel araştırma desenlerinden biri olan durum çalışması deseninde kurgulanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu 2017-2018 öğretim yılında İstanbul ili Anadolu yakasında bulunan 3 farklı okulda okuyan ve 3. sınıfta öğrenim gören 125 öğrenci ve 5 öğretmen oluşturmaktadır. Elde edilen veriler içerik analizi ile çözümlenmiştir. Çalışma sonucunda öğrenciler teneffüslerini çoğunlukla açık alanda oyun oynayarak ve spor yaparak geçirdiklerini, diğer öğrencilerin kendilerine çarpması/itmesinden ve gürültüden rahatsız olduklarını ifade ettikleri görülmektedir. Hayallerindeki teneffüslere yönelik olarak ise en çok okuldaki fiziki alanların ve zamansal düzenlemelere yönelik fikirleri kapsadığı görülmektedir. Öğretmenlerin teneffüslerin daha etkili ve verimli geçmesine yönelik görüşleri incelendiğinde ise okuldaki fiziki altyapıya ilişkin problemlerin düzeltilmesine yönelik yapılması gereken değişikliklere vurgu yaptıkları görülmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- BERG, B. L. (2001). Qualitative research methods for the social sciences (4th ed.). Allyn ve Bacon, Needham Heights, MA.
- BLATCHFORD, P. ve SUMPNER, C. (1998). “What do we know about breaktime? Results from a national survey of breaktime and lunchtime in primary and secondary schools“, British Educational Research Journal, 24(1), ss. 79-94.
- BREZ, C. ve SHEETS, V. (2017). “Classroom benefits of recess“, Learning Environments Research, 20(3), ss. 433-445.
- BUMIN, G. (2018). ‚“Günümüz Toplumunda Çocukların Çevresi, Rolleri ve Aktiviteleri“, (ed.) Gonca Bumin, Çocuklarda Ergoterapi, Hipokrat Yayınevi, Ankara.
- DAVEY, L. (2009). “The Application of Case Study Evaluations“, Elementary Education Online, 8(2), ss. 1-3.
- FROST, J. L. (2012). “The changing culture of play“, International Journal of Play, 1(2), ss. 117-130.
- GOLINKOFF, R. M., HIRSH-PASEK, K. ve SINGER, D. G. (2006). “Why play = learning: A challenge for parents and educators“. (ed.) Dorothy G. Singer, Roberta Michnick Golinkoff, Kathy Hirsh-Pasek Play = learning: How play motivates and enhances children’s cognitive and social-emotional growth, Oxford University Press, New York.
- HOTAMAN, D., ve YÜKSEL ŞAHIN, F. (2009). “Okulun öğelerine ve bazı değişkenlere göre ilköğretim öğrencilerinin saldırganlık düzeylerinin incelenmesi“, E-Journal of New World Sciences Academy (NWSA), 4(3), ss. 833-858.
- KARADENIZ, B., ÖZYAVUZ, A., TÜRK, Y. A., TOPALOĞLU, G., ve BAYRAM, Z. Y. (2018). “İlkokul Bahçelerinde Davranış Haritaları Bağlamında Mekânsal ve İşlevsel Bir Analiz: Trabzon Örneği. Journal of History Culture and Art Research, 7(3), ss. 649-667.
- KARASEL AYDA, N., ve GÜNEYLİ, A. (2018). “Recess” in the Eyes of Primary School Students: Cyprus Case“. Sustainability, 10(2), ss. 355-375.