Class Management Skills of Teaching Staff and Motivation of Pre-service Teachers

Öz

In this study, it was aimed to evaluate the relationship between the motivation of pre-service teachers studying in education faculties and the classroom management skills of teaching staff, and it was tried to reveal whether there is a relationship between the classroom management styles of teaching staff and adult motivation. As the sample of the study 538 of the 1877 pre-service teachers studying at MCBU Faculty of Education in the 2020 – 2021 academic year were reached. The data were collected online by using the "Classroom Management" and "Adult Motivation" scales. In the analysis of the data with the SPSS 23 programme, descriptive statistics, the significant difference according to gender and department, and the relationship between the classroom management styles of teaching staff and the motivation of pre-service teachers were examined. According to the gender variable, it was seen that there was no significant difference in the classroom management styles of the teaching staff and in the adult motivation. A significant difference was observed between the science education department and other departments in terms of the classroom management skills of the teaching staff. Near to mid-level correlation was found between the classroom management styles of the teaching staff and the motivations of the pre-service teachers.

Anahtar Kelimeler

• Classroom Management Skills
• Adult Motivation
• Pre-service Teachers

Öğretim Elemanlarının Sınıf Yönetimi Becerileri ve Öğretmen Adaylarının Motivasyonu

Öz

Bu çalışma ile eğitim fakültelerinde öğrenim gören öğretmen adaylarının motivasyonu ile öğretim elemanlarının sınıf yönetim becerileri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amaçlanmış ve öğretim elemanlarının sınıf yönetim biçimleri ile yetişkin motivasyonu arasında bir ilişkinin olup olmadığı ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Çalışmada örneklem olarak MCBÜ Eğitim Fakültesinde 2020 – 2021 eğitim öğretim yılında öğrenim gören 1877 öğretmen adayının 538’ine ulaşılmıştır. Veriler “Sınıf Yönetimi” ve “Yetişkin Motivasyonu” ölçekleri kullanılarak online olarak toplanmıştır. Verilerin SPSS 23 programıyla analizinde betimsel istatistiklere, cinsiyete ve bölüme göre anlamlı fark olup olmadığına ve öğretim elemanlarının sınıf yönetim biçimleriyle öğretmen adaylarının motivasyonu arasındaki ilişkiye bakılmıştır. Öğretmen adaylarının cinsiyetine göre öğretim elemanlarının sınıf yönetim biçimlerinde ve yetişkin motivasyonunda anlamlı bir fark olmadığı görülmüştür. Öğretim elemanlarının sınıf yönetim becerileri noktasında ise fen bilgisi öğretmenliği ile diğer bölümler arasında anlamlı fark görülmüştür. Öğretim elemanlarının sınıf yönetim biçimleriyle ve öğretmen adaylarının motivasyonları arasında orta düzeye yakın bir ilişki tespit edilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Sınıf Yönetim Becerileri
• Yetişkin Motivasyonu
• Öğretmen Adayları
• Öğretim Elemanları

Kaynakça

1. Akçay, R., C. (2012). Dönüşümsel öğrenme kuramı ve yetişkin eğitiminde dönüşüm. Millî Eğitim (Eğitim ve Sosyal Bilimler Dergisi), 196, 5 – 20. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/442214
2. Akın, G. (2014). Andragoji kavramı ve andragoji ile pedagoji arasındaki fark. Ankara University, Journal of Faculty of Educational Sciences, 47 (1), 279 – 300. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000001327
3. Aldridge, J., M. ve Fraser, B., J. (2000). A cross – cultural study of classroom learning environments in Australia and Taiwan. Learning Environments Research, 3 (2), 101 – 134. https://link.springer.com/article/10.1023/A:1026599727439
4. Arslan, A. (2009). Yapılandırmacı öğrenme yaklaşımı ve Türkçe öğretimi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 13 (1), 143 – 154. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/32151
5. Aşçı, M. ve Topal, T. (2019). Prospective teachers’ self – efficacy perceptions of teaching as a profession. International Technology and Education Journal, 3 (2), 1 – 8. https://dergipark.org.tr/tr/pub/itej/issue/52719/695892
6. Ateş, Ö. T. ve İhtiyaroğlu, N. (2019). Yetişkin Motivasyon Ölçeği: Bir Ölçek Geliştirme Çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 27 (2), 611 – 620. https://doi.org/10.24106/kefdergi.2612
7. Aydın, A. (2012). Sınıf Yönetimi (12. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.
8. Ayhan, S. (1989). Androgoji: yetişkinlerde öğrenme konusunda yeni bir teknoloji. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 22 (2), 529 – 546. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000001405

9. Bayrak, C. (2008). Türk eğitim sisteminin yapısı ve işleyişi. Gültekin, M. (Ed.), Eğitim Bilimine Giriş (1. Baskı) içinde (155 – 177). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
10. Belle, T., J. (1982). Formal, nonformal and informal education: a holistic perspective on lifelong learning. International Review of Education, 28 (2), 159 – 175. http://www.jstor.org/stable/3443930
11. Bilir, M. (2013). Yetişkin eğitiminde yöntem, teknik ve araçlar. Yıldız, A. ve Uysal, M. (Ed.), Yetişkin Eğitimi Kuramdan Uygulamaya (2. Baskı) içinde (229 – 253). İstanbul: Kalkedon Yayınları.
12. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E. K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2013). Bilimsel Araştırma Yöntemleri (14. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.
13. Colardyn, D. ve Bjornavold, J. (2004). Validation of formal, non – formal and informal learning: policy and practices in EU member states. European Journal of Education, 39 (1), 69 – 89. http://www.competences.info/ibak/root/img/pool/docs/open/bjornalvold_colardyn_example_en.pdf
14. Dib, C., Z. (1988). Formal, non – formal and informal education: concepts / applicability. Cooperative Networks in Physics Education – Conference Proceedings 173, 300 – 315. New York: American Institute of Physics. http://www.techne-dib.com.br/downloads/6.pdf
15. Doğanay, A. ve Sarı, M. (2012). Yapılandırmacı öğrenme ortamı özelliklerinin düşünme dostu sınıf özelliklerini yordama düzeyi. Ç. Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 21 (1), 21 – 36. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/50730
16. Duman, A. (2003). Bazı eğitim bilimi kavramlarına ilişkin genel bir değerlendirme. Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10, 16 – 28. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/217147
17. Duman, A. (2006). Yetişkinler Eğitimi (2. Baskı). Ankara: Ütopya Yayınevi.
18. Evertson, C. M. ve Neal, K. W. (2006). Looking into learning – centered classrooms: implications for classroom management. Working Paper. National Education Association Research Department. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED495820.pdf
19. Henson, R. K. ve Chambers, S. M. (2002). Personality type as a predictor of teaching efficacy and classroom control in emergency certification. Teachers. Education, 124 (2), 261 – 8. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED468156.pdf
20. Hoy, W., K. ve Miskel, C., G. (2012). Eğitim Yönetimi: Teori, Araştırma ve Uygulama (Çev. Ed. Turan, S.). Ankara: Nobel Yayınevi. (Özgün çalışma 2004, 7. Baskı).
21. Karasar, N. (2012). Bilimsel Araştırma Yöntemi (24. Baskı) içinde (79). Ankara: Nobel Yayınevi.
22. Kılıç, Y. ve Yılmaz, E. (2019). İçsel, dışsal ve yönetsel faktörler bağlamında öğretmen motivasyon ölçeği’nin geliştirilmesi. Eğitim Kuram ve Uygulama Araştırmaları Dergisi, 5 (1), 77 – 91. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/705689
23. Kurt, İ. (2008). Yetişkin Eğitimi (1. Baskı). Ankara: Asil Yayın Dağıtım.
24. Lindeman, E., C. (1926). The Meaning of Adult Education (World Public Library Ed.). New York: New Republic, Inc. http://worldpubliclibrary.org/
25. Martin, N. K. ve Yin, Z. (1997). Attitudes and beliefs regarding classroom management style: Differences between male & female teachers. Paper presented at the annual meeting of the Southwest Educational Research Association, Austin. (ERIC Document Reproduction Service No. ED 404 738). https://eric.ed.gov/?id=ED404738
26. MEB (2017). Öğretmenlik Mesleği Genel Yeterlilikleri. Ankara: MEB Öğretmen Yetiştirme Genel Müdürlüğü. http://oygm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2017_12/11115355_YYRETMENLYK_MESLEYY_GENEL_YETERLYKLERY.pdf
27. Mocker, D., W. ve Spear, G., E (1982). Lifelong learning: formal, nonformal, informal, and self – directed. Information Series No. 241. http://files.eric.ed.gov/fulltext/ED220723.pdf
28. Okçabol, R. (2006). Halk Eğitimi (Yetişkin Eğitimi) (3. Baskı). Ankara: Ütopya Yayınevi.
29. Özcan, G. ve Gülözer, K. (2017). Sınıf yönetimi ölçeğinin geliştirilmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25 (3), 1133 – 1146. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/313408
30. Şahin, B. (2012). Metodoloji. Tanrıöğen, A. (Ed.), Bilimsel Araştırma Yöntemleri (3. Baskı) içinde (109 – 130). Ankara: Anı Yayıncılık.
31. Şimşek, A. (2012). Araştırma modelleri. Şimşek, A. (Ed.), Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri (1. Baskı) içinde (80 – 107). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
32. Şişman, M., Güleş, H. ve Dönmez, A. (2010). Demokratik bir okul kültürü için yeterlilikler çerçevesi. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3 (1), 167 – 182. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/202420
33. Slotnick, H. B., Pelton, M. H., Fuller, M. L., & Tabor, L. (1993). Adult learners on campus. London: Psychology Press.
34. Sogunro, O. A. (2015). Motivating factors for adult learners in higher education. International Journal of Higher Education, 4(1), 22 – 37. http://dx.doi.org/10.5430/ijhe.v4n1p22
35. Ültanır, E. ve Ültanır, G. (2005). Estonya, İngiltere ve Türkiye’de yetişkinler eğitiminde profesyonel standartlar. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1 (1), 1 – 23. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/161022
36. Ünlühisarcıklı, Ö. (2013). Yetişkin eğitimini gerektiren nedenler. Yıldız, A. ve Uysal, M. (Ed.), Yetişkin Eğitimi Kuramdan Uygulamaya (2. Baskı) içinde (85 – 104). İstanbul: Kalkedon Yayınları.
37. Yeaxlee, B., A. (1920). An Educated Nation (World Public Library Ed.). London: Oxford University Press. http://worldpubliclibrary.org/