Türkiye’de 7552 Sayılı İklim Kanununun Sivil Toplum Kuruluşları Perspektifinden Söylem Analizi ve Değerlendirmesi

Öz

Bu çalışma, Türkiye’de 2025 yılında kabul edilen 7552 Sayılı İklim Kanunu’nun yasalaşma süreci öncesinde sivil toplum kuruluşlarının (STK) kanun taslağına yönelik değerlendirmelerini söylem temelli bir analizle incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Ocak 2024–Temmuz 2024 döneminde yedi farklı STK tarafından yayımlanan kamuya açık rapor, basın açıklaması ve görüş metinlerine dayanmaktadır. Çalışmada nitel doküman incelemesi deseni benimsenmiş; veriler tematik kodlama yoluyla söylem analizi perspektifinden analiz edilmiştir. Analiz sonucunda katılımcılık, şeffaflık, iklim adaleti, emisyon ticaret sistemi, uyum politikaları ve hak temelli yaklaşım olmak üzere altı ana tema belirlenmiştir. Bulgular, STK’ların İklim Kanunu’nu önemli bir politika adımı olarak değerlendirmekle birlikte, yönetişim süreçleri ve uygulama kapasitesi açısından ciddi eksikliklere işaret ettiklerini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• İklim Politikaları
• Sivil Toplum Kuruluşları
• Söylem Analizi
• İklim Yönetişimi
• Türkiye

Discourse Analysis And Evaluation Of Turkey's Climate Law No. 7552 From The Perspective Of Civil Society Organizations

Öz

This study aims to examine the assessments of civil society organizations (CSOs) regarding the draft law through discourse-based analysis prior to the enactment of Law No. 7552 on Climate Change, which was adopted in Turkey in 2025. The research is based on publicly available reports, press releases, and opinion pieces published by seven different CSOs between January 2024 and July 2024. The study adopted a qualitative document review design; data were analyzed from a discourse analysis perspective through thematic coding. The analysis identified six main themes: participation, transparency, climate justice, emissions trading system, adaptation policies, and rights-based approach. The findings show that while NGOs consider the Climate Law an important policy step, they point to serious shortcomings in terms of governance processes and implementation capacity.

Anahtar Kelimeler

• Climate Policies
• Civil Society Organizations
• Discourse Analysis
• Climate Governance
• Türkiye

Kaynakça

1. Acar, S., Yeldan, E., & Voyvoda, E. (2016). Turkey’s energy transition: An economic assessment. Energy Policy, 98, 79–90.https://doi.org/10.1016/j.enpol.2016.08.018
2. Allan, J. I., & Hadden, J. (2017). Civil society contributions to global climate governance. Review of Policy Research, 34(3), 305–326. https://doi.org/10.1111/ropr.12226
3. Betsill, M., & Corell, E. (2008). NGO diplomacy. MIT Press.
4. Bäckstrand, K. (2006). Multi-stakeholder partnerships for sustainable development. European Environment, 16(5), 290–306. https://doi.org/10.1002/eet.425
5. Demir, F., & Kurban, D. (2020). Environmental governance in Turkey. Middle East Critique, 29(1), 1–20. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/19436149.2020.1696351
6. de Moor, J., De Vydt, M., Uba, K., & Wahlström, M. (2021). New kids on the block: Taking stock of the recent cycle of climate activism. Social Movement Studies, 20(5), 619–625. https://doi.org/10.1080/14742837.2020.1836617
7. Dryzek, J. S. (2013). The politics of the earth: Environmental discourses (3rd ed.). Oxford University Press.
8. Ekoloji Kollektifi Derneği. (2024). İklim kanunu taslağına ilişkin değerlendirme. https://ekolojibirligi.org/ (Erişim tarihi: 31.07.2024).

9. Entman, R. M. (1993). Framing: Toward clarification of a fractured paradigm. Journal of Communication, 43(4), 51–58. https://doi.org/10.1111/j.1460-2466.1993.tb01304.x
10. Fairclough, N. (2013). Critical discourse analysis: The critical study of language. Routledge.
11. Fischer, F., & Forester, J. (1993). The argumentative turn in policy analysis. Duke University Press.
12. Fisher, D. R. (2019). The broader importance of FridaysForFuture. Nature Climate Change, 9, 430–431. https://doi.org/10.1038/s41558-019-0484-y
13. Goffman, E. (1974). Frame analysis. Harvard University Press.
14. Hajer, M. A. (1995). The politics of environmental discourse. Oxford University Press.
15. Howarth, D. (2000). Discourse. Open University Press.
16. İklim Adaleti Koalisyonu. (2024). Türkiye iklim kanunu taslağına ilişkin değerlendirme. https://iklimadaletikoalisyonu.org/ (Erişim tarihi: 31.07.2024).
17. İklim Ağı. (2024). Türkiye iklim kanunu üzerine görüşler. https://www.iklimagi.org (Erişim tarihi: 31.07.2024).
18. Jordan, A., & Huitema, D. (2014). Innovations in climate governance. Environmental Politics, 23(5), 715–734. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09644016.2014.923614
19. Kagan, J. A., Sinclair, N. J., & Dill, J. S. (2023). The third sector and climate change: A literature review of third sector organizations and climate change. Nonprofit and Voluntary Sector Quarterly, 52(4), 835–857. https://doi.org/10.1177/08997640221123587
20. Karakaş, N. (2023). İklim kanunu tasarılarının yönetişim yapısına etkisi. Kamu Politikaları ve Yönetim Dergisi, 5(2), 88–104.
21. Krippendorff, K. (2019). Content analysis: An introduction to its methodology (4th ed.). https://methods.sagepub.com/book/mono/content-analysis-4e/toc#_
22. Marten, M., & Zelli, F. (2016). Governance by goal-setting: The role of civil society. Earth System Governance. https://doi.org/10.1016/j.esg.2016.09.002
23. Meyer, C., & Tarrow, S. (1998). The social movement society. Rowman & Littlefield.
24. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage.
25. Newig, J., Challies, E., Jager, N., & Kochskämper, E. (2019). Participatory climate governance. Climate Policy, 19(3), 1–15. https://doi.org/10.1080/14693062.2019.1597661
26. Nulman, E. (2015). Climate change and social movements: Civil society and the development of national climate change policy. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/9781137468796
27. Şahin, Ü. (2021). Türkiye’nin iklim değişikliği politikalarının dönüşümü [Rapor]. İstanbul Politikalar Merkezi. https://ipc.sabanciuniv.edu
28. Snow, D. A., & Benford, R. D. (1988). Ideology, frame resonance, and participant mobilization. International Social Movement Research, 1, 197–217.
29. Taşcı, H. (2025a). The environmental implications of energy policy choices in Turkey: An econometric perspective. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(4), 1138–1149. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1701474
30. Taşcı, H. (2025b). Türkiye’de enerji fiyatı, volatilite ve makroekonomik göstergelerin dış ticaret üzerindeki dinamik etkileri: Fourier analizi ve rolling Granger yaklaşımı (1990–2024). İnönü Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi. https://doi.org/10.54282/inijoss.1750937
31. TEMA Vakfı. (2024). İklim kanunu değerlendirme raporu. https://www.tema.org.tr (Erişim tarihi: 31.07.2024).
32. Temiz Hava Hakkı Platformu. (2024). İklim kanunu taslağına ilişkin değerlendirme. https://www.temizhavahakki.org (Erişim tarihi: 31.07.2024).
33. TMMOB. (2024). İklim kanunu taslağına ilişkin değerlendirme raporu. https://www.tmmob.org.tr (Erişim tarihi: 31.07.2024).
34. Turhan, E., Cerit Mazlum, S., Şahin, Ü., Şorman, A. H., & Gündoğan, A. C. (2016). Beyond special circumstances: Climate change policy in Turkey 1992–2015. WIREs Climate Change, 7(3), 448–460. https://doi.org/10.1002/wcc.390
35. Türkiye Barolar Birliği Çevre ve Kent Hukuku Komisyonu. (2024). İklim kanunu taslağına ilişkin görüş. https://www.barobirlik.org.tr (Erişim tarihi: 31.07.2024).
36. Yılmaz, T., & Akbulut, B. (2019). Environmental movements in Turkey. Journal of Political Ecology, 26(1), 623–645. https://doi.org/10.2458/v26i1.23173