Metafor Kavramı Çerçevesinde Ayşe Kilimci’nin Hikâyelerinde Aşk Olgusu
Öz
Birçok hikâyesinde gerek ana gerekse yan tema olarak aşkın çeşitli yönlerini ele alan Ayşe
Kilimci, aşkı sadece kadın – erkek arasındaki bir duygu çerçevesinden işler. O, aşkı iyi ve güzel
olan bütün eylemlerin başat unsuru olarak görür. Çevresinde aşka dair yaşananlara eleştirel bir
gözle bakan yazar, aşkın giderek tek kişilik bir hadiseye dönüştüğüne şahit olsa da aşka inancını
kaybetmez. Kendi perspektifinden kimi zaman aşkın ne olduğunu, kimi zaman da aşkın ne
olmadığını başarılı bir şekilde anlatan yazar, orijinal metaforlarla çok geniş bir çerçeve
çizmiştir. Hikâyelerinde yer yer sembolik karakterlere de yer veren, metaforik ve ironik bir sese
sahip olan yazar, toplumsal gerçekçi bir bakış açısıyla kaleme aldığı hikâyelerinde aşkın
büyüsünü hep yakalamıştır. Soyut bir kavram olan aşkı anlatabilmek için somut kavramlardan
hareket etmek pek tabiidir. Benzetmenin temel mantığında olan şey de budur. Zayıf (soyut)’tan,
kuvvetliye (somuta) doğru bir yöneliş mecaza ait unsurlarda söz konusudur. Bunun yanında
soyut bir kavramı anlatmak için daha az soyut bir kavrama da gönderme yapılabilir. Bu
minvalde Kilimci, çok geniş ve derin anlamlar içeren aşk kavramını müşahhas bir hale
getirebilmek için metaforu bir manivela gibi kullanmıştır. Kilimci, aşk kavramını metaforlarla
ifade ederken yazar sorumluluğunu elden bırakmamıştır. Metaforun örttüğü o karanlık yüzden
haberdardır. Metafor bir düşünceyi, bir hususu, bir noktayı genişletip açık ve belirgin bir hale
getirirken konuya objektif olarak yaklaşmamızı sağlayabilecek kimi noktaları görünmez
kılmaktadır. Bu durumun farkında olan Kilimci, metaforlarla parlattığı kavramların karanlıkta
kalan yönlerini kimi zaman ironilerle kimi zaman da başka metaforlarla aydınlatarak okurun
sağlıklı bir değerlendirme yapmasına imkân tanımıştır. Bu çalışmada Ayşe Kilimci’nin
hikâyelerinde, kadim bir tema olan aşkı soyut alandan somut alana aktarırken kullandığı
metaforlar tespit edilmiştir. Akabinde tespit edilen bu metaforlardan hareketle yazarın aşk
olgusuna bakışındaki metaforik zenginlik ve renklilik ortaya konulmuştur.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akşehirli, S. (2005). Çağdaş metafor teorisi. www.ege-edebiyat.org/docs/257.doc. [17.08.2017] adresinden erişilmiştir.
- Andaç, F. (1999). Öykücünün kitabı. İstanbul: Varlık Yayınları.
- Andaç, F. (2004). Edebiyatımızın kadınları. İstanbul: Dünya Yayıncılık: 201-210.
- Aral, S. (2006). Yeni Moda Olmayan Aşklar. Ulusoy Travel Dergisi. 107, 118-120.
- Değirmençay, V. (2011). Teşbih. İslam Ansiklopedisi (cilt. 40, ss. 556-557). İstanbul: Türk Diyanet Vakfı Yayınları.
- Ecevit, Y. (2016). Türk romanında postmodernist açılımlar. 10. bs. İstanbul: İletişim Yayınları.
- Harmancı, M. (2012). İslâm felsefesinde metaforik üslûp. Ankara: Hece Yayınları.
- Hepçilingirler, F. (2013). Öyküyü okumak. İstanbul: Okuryazar Yayınevi: 145-162.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Alpay Gezer
*
Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
31 Mayıs 2018
Gönderilme Tarihi
15 Şubat 2018
Kabul Tarihi
25 Mayıs 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 4 Sayı: 2