Yoğun Tasavvufî Tecrübelere İlişkin Söylemin İmkânı ve İşlevselliği

Cilt: 14 Sayı: 1 10 Kasım 2014
  • M. Mustafa Çakmaklıoğlu
PDF İndir
EN TR

Yoğun Tasavvufî Tecrübelere İlişkin Söylemin İmkânı ve İşlevselliği

Öz

Bu makalede, yoğun/vahdete dair tecrübelerin ifade edilme imkânı ve işlevi problemini ele almaya çalıştık. Araştırmacılar tarafından birçok kez tahlil edilen farklı türde mistik deneyimlerin olduğu bir gerçektir. Özellikle zirve ya da yoğun mistik tecrübeler hakkında uzun yıllar boyunca pek çok şey yazılmıştır. Ancak yokluk ve hiçlik duygusu veren bu tür tecrübelerin yanı sıra, mutlak güzelliğe ilişkin huzur ve zevk veren, pozitif derin tecrübeler de hayli dikkat çekicidir. Tasavvufi literatürde, bu gibi müşahedeye dayalı tecrübeler hakkında da oldukça önemli tasvirler vardır. Bu tür tecrübelere ilişkin dil, teolojik olmaktan çok görünür surette tecelliye (theophany) dayalıdır. Her ne kadar, tasavvufta ve diğer kültür ve dinlerden hemen her mistik gelenekte müşahedeye dayalı tecrübeler hakkında detaylı tasvirler mevcut bulunsa da vahdete ilişkin yoğun tecrübeler evrensel olarak ifade edilemez görülürler. Özellikle mistisizm üzerine uzmanlaşanlar tarafından yazılan mistik literatürün çoğu bu tür yoğun tecrübeler üzerine odaklanırlar. Tasavvufî bir tecrübeyi ifade etmedeki yol ve yöntemler, tecrübenin doğası ve olağanüstülüğü ile sufinin kişiliği ve haline göre değişir. Vahdete ilişkin tecrübelerin ifade formları genellikle sembolik, paradoksal ve şathiyâne, yani vecd halinde bir haykırış şeklindedir. Bütün farklı formlarıyla tasavvufî söylem aslında, bizzat tecrübenin kendisini doğrudan ve bütünüyle ifade etmede yetersizdir. Her ne kadar bu tarz bir söylem doğrudan tecrübenin yerini almasa da, bütün bu ruhani tecrübeler ifade edilirken, bir taraftan insan zihninde onun hakkında bir izlenim oluşturulur ve diğer taraftan da zorunlu olarak mütemadiyen “ifade edilemez” olarak kalana dikkat çekilir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Adonis, Sufizm ve Sürrealizm, çev. Nurullah Koltaş, (İnsan Yay.), İstanbul 2012.
  2. Addas, Claude, İbn Arabî: Kibrit-i Ahmer’in Peşinde, çev., Atila Ataman, (Gelenek Yay.), İstanbul 2003.
  3. Afîfî, Ebu’l-Alâ, Tasavvuf, çev: Ekrem Demirli-Abdullah Kartal, İslamda Mânevî Hayat, (İz Yay.), İstanbul 1996.
  4. Aksan, Doğan, Her Yönüyle Dil, Ana Çizgileriyle Dilbilim, (TDK. Yay.), Ankara 2000.
  5. __________, Anlam Bilimi ve Türk Anlambilimi (Ana Çizgileriyle), Ankara 1978.
  6. __________, Türkçenin Sözvarlığı, (Engin Yay.), Ankara 1996.
  7. Alston, William P. “Literal and Nonliteral in Reports of Mystical Experience”, Mysticism and Language, ed. Steven T. Katz, Oxford University Press, New York 1992.
  8. Aşkar, Mustafa, Tasavvuf Tarihi Literatürü, (İz Yay.), İstanbul 2006.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

-

Yazarlar

M. Mustafa Çakmaklıoğlu Bu kişi benim

Yayımlanma Tarihi

10 Kasım 2014

Gönderilme Tarihi

10 Kasım 2014

Kabul Tarihi

-

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2014 Cilt: 14 Sayı: 1

Kaynak Göster

ISNAD
Çakmaklıoğlu, M. Mustafa. “Yoğun Tasavvufî Tecrübelere İlişkin Söylemin İmkânı ve İşlevselliği”. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi 14/1 (01 Şubat 2014): 85-122. https://izlik.org/JA22RN38JH.