TÜRKİYE’DE 1923-1945 DÖNEMİNDE UYGULANAN ORMAN POLİTİKALARI

Mustafa Kemal Atatürk, Millî Mücadele yıllarından itibaren Türkiye’nin her alanda ilerlemesi için etkin bir faaliyet içerisinde bulundu. Bu kapsamda, yer üstü servetleri olarak nitelediği ormanlara ayrı bir önem verdi. Ülkede ormana dair bir bilincin ve kültürün oluşturulması için bizzat gayret sarf etti. Hükümete verdiği talimatlar neticesinde henüz Millî Mücadele devam ederken 1920-1921 sürecinde çeşitli orman yasaları yayımlandı. 1923-1937 dönemindeki çalışmalar ile yabancı uzmanların kontrolünde bir orman planlaması ve teşkilatlanması gerçekleştirildi. Yasa tasarıları ve raporlar hazırlandı. Mevcut ormanların korunması ve yeni ormanlık alanların oluşturulması için bilimsel çalışmalar yapıldı. Teknik elaman ve personelin yetiştirilmesi amacıyla okullar açıldı. Türkiye’de ormancılık üzerine özellikle 1937’den itibaren kapsamlı çalışmalar gerçekleştirildi. Şehirlerde, Orman Müdürlükleri ve ormanlık alanlarda Orman Bölge Şeflikleri kuruldu. Orman işleri ve işletmeleri, Orman Genel Müdürlüğü’nün kontrolünde faaliyetlerini sürdürmeye başladı. Devlete ait olmayan ormanlar, Orman İdaresi’nin kontrolüne alındı. Ağaçlandırma faaliyetleri kapsamında fidanlıklar kuruldu. 1939’da Orman İşletme Yönetmeliği yayımlandı. Böylece, Devlet Orman İşletmelerinin kurulmasının önü açıldı. İkinci Dünya Savaşı yıllarında (1939-1945) orman ürünlerine olan iç talebin armasına bağlı olarak, orman işletmeciliğinin geliştirilmesi sağlandı. Birçok yerde orman revirleri açıldı. Orman varlığının arttırılması, geliştirilmesi ve korunması amacıyla 1945’te bazı istisnalar dışında tüm ormanlar devletleştirildi. Bu çalışma ile Cumhuriyet Dönemi’nde ormancılık üzerine gerçekleştirilen faaliyetler, bilimsel yöntem ve veriler ışığında ele alınarak değerlendirilmiştir.