MESUT ÖZİL OLAYI (Almanya'da Ebedi “Yabancı”, Türkiye'de Ebedi “Alamancı” )

Son günlerde Almanya’da özellikle de Alman Milli takımının Rusya’da gerçekleşen Dünya şampiyonasında başarısız olup da evine erken dönmesiyle kötü oynadığı yönüyle ve Türkiye’deki başkanlık seçimlerinden bir ay önce Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’la İngiltere’de görüşüp, ona formasını hediye etmesiyle bir günah keçisi olarak seçilen Mesut Özil’in örneğinde Almanya’da üç kuşak boyunca entegrasyonun başarılı olup olmadığını tartışmaya açmak istiyoruz. Mesut Özil gibi bir oyuncunun Real Madrid’de, Arsenal’de, bir başka ifadeyle dünya devi takımlarda oynadığı göz önüne alınacak olursa, onun futbolculuğunu siyasi ya da kişisel nedenlerle inkâr etme durumu söz konusu olabilir mi? Üç kuşak Almanya’da kalmış bir neslin entegrasyonunda Almanya’da hala sorunlar var mıdır, yok mudur? Bunun için neler yapılmalıdır? Entegrasyon süreci ve multi kültürel bir yapılanmaya sahip olma inancı boşuna bir umut mudur. Bu mümkün müdür? Bu makale, 1961 yılında iş gücü olarak kara trenle Almanya’ya giden ve Almanca bilmeyen bir nesilden üçüncü kuşağa, orada doğup, orada büyümüş, oranın topraklarında kendini huzurlu hisseden üçüncü neslin entegrasyon sürecinin başarılı olup olmadığını kendisine araştırma konusu edinmektedir.