University Students' Evaluations of Municipal Services: Çankırı Example

Öz

The study aims to examine the interaction between municipalities and university students and its reflection on urban life, by analyzing the effects of social projects carried out by municipalities for university student. Within the scope of the study, in order to evaluate the services of Çankırı Municipality, a questionnaire prepared for Çankırı Karatekin University students was conducted face-to-face, and analyses were made according to the data obtained. In the study, a survey method prepared by the researcher on a 5-point Likert scale was used. The data obtained from the survey were analyzed through frequency analysis using the SPSS (version 22.0) statistical software. As a result of the data obtained in the research, it has been found that between 40% and 40.6% of the participants believe that the Çankırı Municipality is making sufficient efforts to address housing and nutrition problems of university student, between 43.8% and 45.2% of the participants feel that the municipality is adequately identifying and financially supporting students in need and providing sufficient sports facility. Additionally, between 38% and 38.8% of the participants think that the municipality is responsive and attentive to the demands of university student, and finally, between 35.3% and 36.1% of the participants consider the municipality’s affordable and comfortable transportation services, as well as its social and cultural activities for university students, to be satisfactory. The research data concludes that housing and nutrition problems, which has been most highly rated, treated with sufficient efforts, the projects implemented by the municipality within the scope of social municipality are adequate, and students are able to easily communicate their criticisms and thoughts to an authorized municipal staff member.

Anahtar Kelimeler

• Çankırı Municipality
• University students
• Social activities

Üniversite Öğrencilerinin Belediye Hizmetlerine Yönelik Değerlendirmeleri: Çankırı Örneği

Öz

Çalışmada, belediyelerin üniversite öğrencilerine yönelik yapmış oldukları sosyal projelerin etkilerini analiz ederek, belediyeler ile üniversite öğrencileri arasındaki etkileşimi ve bunun kent hayatına yansımalarını irdeleyebilmek amaçlanmıştır. Çalışma kapsamında, Çankırı Belediyesi’nin hizmetlerinin değerlendirilebilmesi amacıyla Çankırı Karatekin Üniversitesi öğrencilerine yönelik olarak hazırlanan anket yüz yüze uygulanmış ve elde edilen verilere göre analizler yapılmıştır. Çalışmada, araştırmacı tarafından 5’li likert ölçeğinde hazırlanan, anket yöntemi kullanılmıştır. Anket sonucunda elde edilen veriler, SPSS (Versiyon 22.0) istatistik programı aracılığıyla frekans analizi yapılarak yorumlanmıştır. Araştırma kapsamında elde edilen veriler sonucunda, %40’ı ile %40,6 arasındaki katılımcı Çankırı Belediyesi’nin, üniversite öğrencilerine yönelik barınma ve beslenme problemlerinin çözülebilmesi noktasında yeterli düzeyde çaba harcadığını, %43,8-%45,2 arasında katılımcı Çankırı Belediyesi’nin üniversite öğrencilerine maddi açıdan zor durumda bulunanları belirleyerek, yeterli miktarda maddi yardımda bulunduğunu ve yeterli spor alanları yapıldığını, %38- %38,8 arasındaki katılımcı Çankırı Belediyesi’nin üniversite öğrencilerinin taleplerine duyarlı ve dikkatli biçimde hareket ettiğini, son olarak %35,3-%36,1 arasındaki katılımcının da Çankırı Belediyesi’nin üniversite öğrencilerine yönelik ucuz ve rahat ulaşım hizmetlerini, sosyal ve kültürel aktivitelerini yeterli bulduğunu ileri sürmüşlerdir. Araştırma verilerine bakıldığında en yüksek oranda puanlanan; barınma ve beslenme problemlerinin çözülebilmesi noktasında yeterli düzeyde çaba harcandığı, belediyenin sosyal belediyecilik kapsamında hayata geçirdiği projelerin yeterli olduğu, öğrencilerin yetkili bir belediye personeline eleştiri ve düşüncelerini rahatlıkla iletilebildiği sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Çankırı Belediyesi
• Üniversite öğrencileri
• Sosyal faaliyetler

Kaynakça

1. 26261 Sayılı Büyükşehir Belediyeleri Özürlü Hizmet Birimleri Yönetmeliği, Erişim Adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/anasayfa/MevzuatFihristDetayIframe?MevzuatTur=7&MevzuatNo=10589&MevzuatTertip=5, Erişim Tarihi: 08.06.2024.
2. 2709 Sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, Erişim Adresi: https://www.mevzuat.gov. tr/mevzuatmetin/ 1.5.2709.pdf, Erişim Tarihi: 11.08.2024.
3. 5216 Sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu, Erişim Adresi: https://www.mevzuat.gov. tr/mevzuat, Erişim Tarihi: 23.07.2024.
4. 5393 Sayılı Belediye Kanunu, Erişim Adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat, Erişim Tarihi: 14.06.2024.
5. Aaker, D. A., Kumar, V. & Day, G.S. (2007). Marketing research, 9. Edition, John Wiley & Sons, Danvers.
6. Arslan, Y. (2013). Yerel yönetimler ve eğitim hizmetleri ilişkisi [Yüksek lisans tezi, İstanbul Aydın Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi Veri Tabanı.
7. Atalı, L. ve Uzuner, E. (2019). Spor bilimleri fakültesi öğrencilerinin büyükşehir belediyesi hizmetlerine ilişkin algıları ve beklentileri. 17. Uluslararası Spor Bilimleri Kongresi, Antalya, Kongre Bildirisi Sunum Metni, 1190. https://sporbilimleri.org.tr/wp-content/uploads/2022/05/2019-17.-SBK-Antalya.pdf, Erişim Tarihi: 22.12.2024.
8. Aygen, M. (2014). Sosyal belediyecilik üzerine bir inceleme: Elazığ Belediyesi örneği. Fırat Üniversitesi Harput Araştırmaları Dergisi, 1(1), 173-192.

9. Batal, S., ve Koç, B. (2022). Pandemi sürecinde dezavantajlı gruplar için geliştirilen sosyal politikalar: Üsküdar Belediyesi Örneği. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(3), 1398-1411. doi: 10.33437/ksusbd.1060691
10. Berkün, (2017). Türkiye’de sosyal belediyecilik anlayişi. E-Şarkiyat İlmi Araştırmalar Dergisi, Kasım-2017 9 :2 (18), 582-598.
11. Berkün, (2017). Türkiye’de sosyal belediyecilik anlayışı. E-Şarkiyat İlmi Araştırmalar Dergisi, 9(2), 582-598. doi: 10.26791/sarkiat.331199
12. Bilaloğlu, Ü. (2019). Belediyelerin eğitim harcamaları (Denizli - Merkezefendi Belediyesi), Tezsiz yüksek lisans projesi] Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
13. Çelik, A. (2014). Sosyal belediyecilik anlayışı: Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesi örneği. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 16(1), 1-20.
14. Demir, H., ve Karakütük, M. (2003). Yerel yönetimler ve hizmette yerellik: Subsidiarite ilkesi. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 65-77.
15. DPT. (2004). Gelir dağılımı ve yoksullukla mücadele. 2004 Türkiye İktisat Kongresi Çalışma Grubu Raporları IV. DPT, 3. https://kutuphane.tarimorman.gov.tr/vufind/Record/ 1198460, Erişim Tarihi: 22.12.2024.
16. Ersöz, H. (2010). 5272 sayılı yasa öncesinde Türkiye’de belediyelerin sosyal politika alanındaki deneyimleri. Journal Of Social Policy Conferences, 50, 133-151.
17. Fidan, A. (2006). Sosyal politikaya katkısı açısından 5393 Sayılı Belediye Kanunu. [Yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi Veri Tabanı.
18. Gitmez, E. (2021). Yoksullukla mücadelede Türkiye'deki Belediyelerin sosyal yardım faaliyetlerine ilişkin bir değerlendirme. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 33, 12-26.
19. İSMEK, (2007). İSMEK Öğrenen Toplum İçin Yetişkin Eğitim Sempozyumu Bildirileri, Erişim Adresi: http://ismek.ist/files/ismekOrg/File/ekitap/yetiskinegitimi/sempozyum.pdf, 212-215, Erişim Tarihi: 08.06.2024.
20. Karaca, C., Çam, Y. (2019), Türkiye’de sosyal devlet anlayışının değerlendirilmesi. Maliye Dergisi, Ocak-Haziran 2019, 176, 72-97
21. Kesgin, B. (2012). Kentsel yoksulluğa yönelik yerinden ve yerel müdahale: Sosyal belediyecilik. SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26, 169-180.
22. Koçak, O., Arslan, H., ve Eti, (2017). Belediyelerde sosyal politika uygulamaları ve Pendik Belediyesi örneği. OPUS-Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 7(12), 119-144.
23. Kurt, T. (2006). Eğitim yönetiminde yerelleşme eğilimi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 14(1), 61-72.
24. Küçükler, M. N. (2022), Bir sosyal belediyecilik uygulaması olarak Komek: Kursiyerlerin algılarına yönelik bir değerlendirme. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
25. Malhotra, N. K. (2004). Marketing research an applied orientation. 4. Edition, Pearson Prentice Hall, New Jersey.
26. Örenç, A. (2015). Belediyelerde eğitim hizmetleri (Şişli Belediyesi örneği). ABMYO Dergisi, 37(2015), 15-32.
27. Özdamar, K. (2003). Modern bilimsel araştırma yöntemleri. Kaan Kitapevi.
28. Özen, G., Özen, N. Ç., Kesik, A., Bozkurt, R., Elçi, R., ve Elçi, M. (2023). Belediyelerin eğitim-öğretim hizmetleri ile ilişkisi. Socrates Journal Of Interdisciplinary Social Studies, 9(26), 65-76. doi: 10.51293/socrates26-219
29. Pektaş, E. K. (2010), Türkiye’de sosyal belediyecilik uygulamaları ve temel sorunlar. Akademik İncelemeler Dergisi, 5(1), 5-10.
30. Şahinoğlu, İ. (2017). Yerel sosyal politika uygulamalarında türkiye deneyimi: Sosyal belediyecilik anlayışı. Marmara Sosyal Araştırmalar Dergisi, 11, 37-67.
31. Şal, H., Kaya, D. G. (2024), Yerel yönetimlerde sosyal yardımlar ve yoksullukla mücadele: İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve ilçe belediyeleri örnekleri. Uluslararası Akademik Birikim Dergisi, 7(3), 200-213.
32. Taşçı, F. (2007). 1980 Sonrası Türkiye’de sosyal yardımların analizi. [Yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi Veri Tabanı.
33. Toprak, D. ve Şataf, C. (2009), Türkiye’de yerel yönetimler reformu çerçevesinde sosyal belediyecilik yaklaşımı. Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, 1(1), 3.
34. Turan, E. (2003). Sosyal güvenlik hakkı. Kamu-İş, 7(3), 1-20.
35. Türkmen, S., ve Kalağan, G. (2023). Türkiye’de yoksullukla mücadelede yerel yönetimlerin rolü: Antalya Kepez belediyesi örneği. Oğuzhan Sosyal Bilimler Dergisi, 5(2), 125-142.
36. Ünal, F., ve Caner, C. (2014). Yerel yönetimler ve sosyal politika(lar): Sosyal belediyecilik. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi, 49(2), 31-49.
37. Ünlü, U. (2016), Sosyal belediyecilik anlayışının e-belediyecilik uygulamalarına entegre edilmesi. Sayıştay Dergisi, 102, Temmuz - Eylül 2016, 9.
38. Yay, (2014), Tarihsel Süreçte Türkiye’de sosyal devlet, 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum, 3(9), 8-14.
39. Yönten, A. ve Şimşek, Ç. (2016), Türkiye'de sosyal belediyecilik olgusunu anlamak: Samsun üzerine bir inceleme. Strategic Public Management Journal (Spmj), 3(April 2016), 76-89.
40. Zikmund, W. G. (1997). Business research methods. 5. Edition, The Dryden Press, Orlando.