The Intersection Between Political Theory and Critical Pedagogy: Jacques Rancière

Öz

BBeginning with Ancient Greek thought, political theory tradition always privileged the relationship between education and political regimes, contributing to the literature with countless works on how educational practices could foster democracy. Similarly, critical pedagogy discipline meticulously tackled the same issue, though differing from political theory, its focus has been on how democratic practices could improve the field of education. However, even today, divergent academic circles address these two disciplines, which have the potential to complement each other both methodologically and theoretically within the framework of this shared theme. The aim of this study is to introduce political theory researchers to the debates in critical pedagogy by focusing on Jacques Rancière, who has been the subject of numerous studies in both fields in recent years. To that aim, this study will first briefly touch upon Rousseau, Kant, and Marx, three thinkers that critical pedagogy considers as the building blocks in the relationship between education and democracy, and will focus on how the Enlightenment understanding of education handled the question of emancipation in a contradictory manner. Subsequently, it will return to the manifestation of this question in Rancière’s theory of democracy and analytically present the prolific literature produced by critical pedagogy research.

Anahtar Kelimeler

• Jacques Rancière
• Critical pedagogy
• Democracy
• Equality
• Emancipation

Siyasal Kuram ve Eleştirel Pedagojinin Kesişim Noktası: Jacques Rancière

Öz

Siyasal kuram geleneği Antik Yunan düşüncesinden başlayarak eğitim ve siyasal rejimler arasındaki ilişkiye ayrıcalıklı bir yer vermiş, eğitsel pratiklerin özellikle demokrasinin gelişimine nasıl katkıda bulunabileceği üzerine sayısız eseri literatüre kazandırmıştır. Benzer bir biçimde eleştirel pedagoji disiplini de bu konuya titizlikle yaklaşmış, ancak siyaset kuramından farklı olarak demokratik uygulamaların eğitim alanını nasıl geliştireceği sorusuna odaklanmıştır. Bu tematik ortaklık çerçevesinde birbirlerini gerek yöntemsel gerekse kuramsal olarak tamamlama potansiyeli apaçık olan bu iki disiplin, günümüzde dahi ayrışan akademik çevreler tarafından ele alınmaktadır. Bu çalışmanın amacı her iki alanda da geçtiğimiz yıllarda çok sayıda araştırmaya konu olan Jacques Rancière’i merkeze alarak eleştirel pedagoji alanında yürütülen tartışmaları siyaset kuramı araştırmacılarına tanıtmaktır. Bu hedef doğrultusunda çalışma öncelikle eleştirel pedagojinin eğitim-demokrasi ilişkisinde önemli yapı taşları olarak gördüğü üç düşünür olan Rousseau, Kant ve Marx’a yönelik analizlerine kısaca değinecek, Aydınlanma döneminin eğitim anlayışında açığa çıkan özgürleşme sorunsalının nasıl çelişkili bir biçimde ele alındığına odaklanacaktır. Ardından bu sorunsalın Rancière’in demokrasi kuramında nasıl tezahür ettiğine dönecek ve bu konuda eleştirel pedagoji araştırmalarının ortaya koyduğu son derece zengin literatürü analitik bir biçimde sunacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Jacques Rancière
• Eleştirel pedagoji
• Demokrasi
• Eşitlik
• Özgürleşme

Kaynakça

1. Arendt, H. (1977). The crisis in education. H. Arendt (Ed.), Between Past and Future: Eight Exercises in Political Thought içinde (ss. 173-196). New York: Penguin Books.
2. Aristotle (1995). Politics. (E. Baker, Çev.). Oxford: Oxford University Press.
3. Bloom, A. (1978). The education of democratic man: Émile. Daedalus, 107(3), 135-153.
4. Biesta, G. (2006). Beyond learning: Democratic education for a human future. London: Routledge.
5. Biesta, G. (2010a). The new logic of emancipation: The methodology of Jacques Rancière. Educational Theory, 60(1), 39-59.
6. Biesta, G. (2010b). Learner, student, speaker: Why it matters how we call those we teach. Educational Philosophy and Theory, 42(5-6): 540-552
7. Biesta, G. (2017). Don’t be fooled by the ignorant schoolmaster: On the role of the teacher in emancipatory education. Policy Futures in Education, 15(1), 52-73.
8. Chambers, S. A. (2013). Jacques Rancière’s lesson on the lesson. Educational Philosophy and Theory, 45(6), 637-646.

9. Citton, Y. (2010). The ignorant schoolmaster: Knowledge and authority. J. P. Deranty (Ed.), Jacques Rancière: Key concepts içinde (ss. 25-37). London: Routledge.
10. Cornelissen, G. (2010). The public role of teaching: To keep the door closed. Educational Philosophy and Theory, 42(5-6), 523-539.
11. Dewey, J. (2004). Democracy and education: An introduction to the philosophy of education. Delhi: Aakar Books.
12. Duman, M. (2021). Rancière’in temel pedagojik düşüncesi. Erciyes Akademi, 35(3): 1153-1166.
13. Eagleton, T. (2007). Ideology: An introduction. London: Verso.
14. Engels-Schwarzpaul, A. (2015). The ignorant supervisor: About common worlds, epistemological modesty, and distributed knowledge. Educational Philosophy and Theory, 47(2), 1250-1264.
15. Freire, P. (1976). Education: The practice of freedom. London: Writers and Readers.
16. Galloway, S. (2012). Reconsidering emancipatory education: Stating a conversation between Paulo Freire and Jacques Rancière. Educational Theory, 62(2), 163-184.
17. Hallward, P. (2005). Jacques Rancière and the subversion of mastery. Paragraph, 28(1), 26-45.
18. Kant, I. (1991). An answer to the question: What is enlightenment? R. Geuss ve Q. Skinner (Ed.), Kant: Political Writings içinde (ss. 54-61). Cambridge: Cambridge University Press.
19. Kant, I. (2003). On Education. New York: Dover Publications.
20. Kellner, D. (2003). Critical theory. R. Curren (Ed.), A companion to the philosophy of education içinde (ss. 161-175). Oxford: Blackwell Publishing.
21. Locke, J. (1898). Some thoughts concerning education. Cambridge: Cambridge University Press.
22. Marx, K. (1979). Ekonomi politiğin eleştirisine katkı. (S. Belli, Çev.). Ankara: Sol Yayınları.
23. Marx, K., & Engels, F. (1992). Alman İdeolojisi. (S. Belli, Çev.). Ankara: Sol Yayınları.
24. McCreary, M. (2021). Rancière’s The Ignorant Schoolmaster: Poetic virtue and the method of equality. Educational Theory, 71(6), 743-766.
25. McDonnell, J. (2022). Reading Rancière for education: An introduction. New York: Springer International Publishing.
26. Mintz, A. I. (2003). Rousseau on democratic education. J. Culp, J. Drerup ve D. Yacek (Ed.), The Cambridge handbook of democratic education içinde (ss. 45-60). Cambridge: Cambridge University Press.
27. Munzel, G. F. (2003). Kant, Hegel, and the rise of pedagogical science. R. Curren (Ed.), A companion to the philosophy of education içinde (ss. 113-129). Oxford: Blackwell Publishing.
28. Pelletier, C. (2012). No time or place for universal teaching: The Ignorant Schoolmaster and contemporary work on pedagogy. J.P. Deranty ve A. Ross (Ed.), Jacques Rancière and the contemporary scene: The philosophy of radical equality içinde (ss. 99-116). Continuum.
29. Plato (1968). The republic. (A. Bloom, Çev.). New York: Basic Books.
30. Plato (1980). The laws. (T. L. Pangle, Çev.). Chicago: Chicago University Press.
31. Power, N. (2010, January 12). Axiomatic equality: Rancière and the politics of contemporary education. Erişim adresi: https://www.eurozine.com/axiomatic-equality/
32. Rancière, J. (1999). Disagreement: Politics and philosophy. Mineapolis: University of Mineapolis Press.
33. Rancière, J. (2013). Cahil hoca: Zihinsel özgürleşme üstüne beş ders. (S. Kılıç, Çev.). İstanbul: Metis Yayınları.
34. Rancière, J. (2014). Demokrasi nefreti (U. Özmakas, Çev.) İstanbul: İletişim Yayınları.
35. Riley, P. ve Welchman, J. (2003). Rousseau, Dewey, and democracy. R. Curren (Ed.), A companion to the philosophy of education içinde (ss. 94-112). Oxford: Blackwell Publishing.
36. Rousseau, J. J. (1979). Émile: Or on education. (A. Bloom, Çev.). New York: Basic.
37. Rousseau, J. J. (1987). Discourse on the origins of inequality (D. A. Cress, Çev.). Indianapolis: Hackett Publishing.
38. Sonderegger, R. (2014). Do we need others to emancipate ourselves? Remarks on Jacques Rancière. Krisis: Journal of Contemporary Philosophy, 34(1), Article 1.
39. Subaşı, E. (2021). Jacques Rancière: Eğitim, siyasal olan ve özgürleşimci eşitlik. MSGSÜ Sosyal Bilimler, 23: 228-243.
40. Türk, D. (2016). Eşitlik, özgürlük, otorite: Arendt ve Rancière’i karşılıklı düşünmek. Mülkiye Dergisi, 40(3): 87-114.
41. Vlieghe, J. (2018). Rethinking emancipation with Freire and Rancière: A plea for a thing-centred pedagogy. Educational Philosophy and Theory, 50(10): 917-927.
42. Vlieghe, J. ve Zamojski, P. (2019). Towards an ontology of teaching: thing-centred pedagogy, affirmation, and love for the world. New York: Springer Publishing.
43. Wilcock, N. (2021). Rousseau, Dewey, and Freire: A political educational method. Metaphilosophy, 52(2), 255-279.
44. Yıldırım, K. (2020). Öğrenen öğretmen, “Cahil Hoca” olabilir mi? Alanyazın 1(2): 70-74.