SPOR KULÜPLERİNİN YÖNETİM MODELLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

In social life, sporting events and services that people expect significantly are met by sports clubs which are the basic units of organization in the sports. Sports clubs are open systems which get some input from the social environment and convert it to the energy and as a result give it to the environment again. Forefront emergence of a social role of sport in social life, in the integration with society and having a flexible structure, the function of sports clubs as important as the civil society organizations.In this study, the management models of sports clubs which have different structure in Europe and Turkey, are considered to be descriptive within the framework of legal regulations, tried to develop recommendations for sports clubs in Turkey

Anahtar Kelimeler

• -

SPOR KULÜPLERİNİN YÖNETİM MODELLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

Toplumsal yaşantıda insanların sportif etkinlik ve hizmet beklentileri önemli ölçüde spordaki temel örgütlenme birimleri olan spor kulüplerinden karşılanmaktadır. Spor kulüpleri, toplumsal çevreden bir takım girdileri alıp işleyerek enerjiye dönüştüren ve sonuçta yine çevreye veren açık sistemlerdir. İnsanların bir amaç ve hedef etrafında toplandığı, toplumun sosyal kültürel ve ekonomik ihtiyaçlarına cevap verecek nitelikler taşıyan, insanların toplumsallaşmasında ve sosyalleşmesinde çok önemli bir yere sahip olan özellikler taşımaktadır. Sporun toplumsal hayatta sosyal rolünün ön plana çıkmasında, toplumla bütünleşmesinde ve esnek bir yapıya sahip olmasında spor kulüplerinin işlevi sivil toplum örgütleri kadar önemlidir. Bu çalışmada, Avrupa’da ve Türkiye’de farklı yapılara sahip spor kulüplerinin yönetim modelleri, yasal mevzuatlar çerçevesinde betimsel olarak değerlendirilerek, Türkiye’deki spor kulüpleri için öneriler geliştirilmeye çalışılmıştır

Anahtar Kelimeler

• Yönetim, Spor Yönetimi, Spor Kulübü, Yönetim Modelleri

Kaynakça

1. AKŞAR, T. (2005). Endüstriyel Futbol, İstanbul: Literatür Yayınları.
2. BAŞARAN, İ. E. (1984). Yönetim, Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi. 44-48.
3. CAN, H. (2001). Yönetim Bilimi ve Tarihçesi, Yönetim ve Organizasyon, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
4. CANKALP, M. (2002). Sporda Yönetim ve Organizasyon, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. 48.
5. DEVECİOĞLU, S., ÇOBAN, B. ve YILDIRIM, E. (2003). Amatör Spor Kulüplerinin Yönetim
6. Problemleri ve Çözüm Önerileri, Beden Eğitimi ve Sporda Sosyal Alanlar Kongresi, Ankara, 2. DEVECİOĞLU, S. (2008). Spor Kulüplerinde İnovasyon Yönetimi, Erişim: www.fesam.org. Erişim Tarihi: 01.03.2010, 2-6.
7. DEVECİOĞLU, S. ve ÇOBAN, B. (2005). Sivil Toplum Örgütü Olarak Spor Kulüpleri ve Toplumsal
8. İşlevi, Siyaset ve Toplum Dergisi. Sayı: 3, 94. DELOİTTE. (2007). Avrupa Birliği Sürecinde Türk Futbolu, Spor Serisi, Erişim: www.deloitte.com.tr, Erişim Tarihi: 05.07.2010, 8.

9. DEVLET PLANLAMA TEŞKİLATI. (1985). Beşinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, Ankara, 73.
10. DURMUŞ, A. G. (1999). Futbol Kulüplerinin Stratejik Yönetimi, Ankara: Bağırgan Yayınevi, 27, 35.
11. DOĞAR, Y. (1997). Türkiye’de Spor Yönetimi, Adana: Öz Akdeniz Ofset.
12. EKENCİ, G. (1997). İnsan ve Çevre İlişkilerinin Spor Kulübü Yönetimine Etkileri, Gazi Üniversitesi,
13. Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, Ankara, Cilt: 2 (4), 39. ERDEM, K. (2005). Futbolda Kenar Yönetimi, İstanbul: Morpa Kültür Yayınları, 9-29.
14. EUROPEAN COMMISSION. (1998). The European Model Of Sport: Consultation Document Of Dg
15. Xeuropean Commission, Directorate-General X, Information, Communication, Culture, Audiovisual Media europe.de/SIU/HTML/PDFFiles/EuropeanModelofSport.pdf, pp. 3. Policy, Culture and Sport, Sport,Erişim: http://www.sport-in- FİŞEK, K. (1985). 100 Soruda Türkiye Spor Tarihi, İstanbul: Gerçek Yayınevi, 31.
16. Final Draft on Sport in the Member States, 1991.
17. GENÇLİK VE SPOR GENEL MÜDÜRLÜĞÜ. (2008). Spor Şurası 2008, Alt Komisyon Toplantı
18. Raporları, 18-19 Haziran 2008. Ankara, 46.
19. GENÇLİK VE SPOR GENEL MÜDÜRLÜĞÜ. (2008). Spor Şurası 2008, 26-28 Kasım 2010. Ankara.
20. GENÇLİK VE SPOR GENEL MÜDÜRLÜĞÜ. (2010). Gençlik ve Spor Kulüpleri Kanun Tasarısı,
21. Erişim: http://www.gsgm.gov.tr/sayfalar/sporkuluplerikanuntaslagi.doc. Erişim Tarihi: 20.07.2010.
22. İMAMOĞLU, F., KARAOĞLU, E. ve ERTURAN, E. E. (2007). Türkiye’de Spor Kulüplerinin Yapısal
23. Nitelikleri ve Temel Problemleri, Gazi Beden Eğitimi ve Spor Dergisi, Cilt 12 (3), 35-61. KARAMAN, T. (2000). Yönetim Stratejilerindeki Gelişmeler, Türk İdare Dergisi, Sayı: 426, Ankara, 37,
24. ÖĞÜT, E. E. (2010). Almanya ve Türkiye’deki Spor Kulüplerinin Karşılaştırmalı Analizi (Türkiye’de Spor Kulüpleirnin Yapı ve İşleyişine Yeni Bir Yaklaşım), Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü,
25. Doktora Tezi, Ankara, 2. PAMUK, G., ERKUT, H., ÜLENGİN, F., ÜLENGİN, B., AKGÜÇ, Ö., ALPAY, Y. ve KOŞMA, H. (1997). Stratejik Yönetim ve Senaryo Tekniği, İstanbul: İrfan Yayıncılık.
26. SPORT INFORMATION BULLETION. (1997). Sport For All; Clearing House, 19.
27. SULTANOĞLU, B. (2008). Hisseleri Halka Arz Edilen Türk Futbol Kulüplerinin Mali Tablolarının
28. Türkiye Muhasebe Standartları Çerçevesinde İncelenmesi, Başkent Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Ana Bilim Dalı, Muhasebe Finansman Yüksek Lisans Programı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 59-63. TÜRKİYE FUTBOL FEDERASYONU. (2010). Kulüp Lisans Sistemi Kriterleri, Erişim: http://www.tff.org/default.aspx?pageid=217). Erişim Tarihi: 01.06.2010.
29. UEFA, (2010). Erişim: http://www.uefa.org. Erişim tarihi: 01.08.2010
30. ULSETH, A. B. (2004). Social Integration in Modern Sport: Commercial Fitness Centres and Voluntary
31. Sport Clubs, European Sport Management Quarterly, 4: 95-115. YETİM, A. (1992). Başarılı Bir Spor Yöneticisinin Özellikleri, Gazi Üniversitesi, Ankara: Gazi Eğitim
32. Fakültesi Dergisi, Cilt: 8, Sayı: 1, 14. YENER, S. (2001). Dernek ve Vakıflar Kanunu, Ankara: Seçkin Yayınevi, 27.
33. YETİM, A. (2000). Sosyoloji ve Spor, Trabzon: Topkar Matbaası, 115.