WILLIAM WALTON VİYOLA KONÇERTOSU'NUN BİRİNCİ BÖLÜMÜNDEKİ TEKNİK PASAJLARIN ÇALIŞTIRMA YÖNTEMLERİ

Viyola Repertuarının en önemli eserlerinden biri olan Walton Viyola Konçertosu, William Walton (1902-1983) tarafından 1929 yılında bestelenmiştir. Eser, viyolanın solo bir çalgı olarak tanınmasında büyük katkıları olan İngiliz viyola solisti ve öğretmeni Lionel Tertis (1876-1875) için yazılmıştır. Arnold Bax, Frank Bridge, York Bowen, Cecil Forsyth, Gustav Holzt gibi William Walton’la aynı dönemde İngiltere’de yaşamış olan önemli İngiliz Klasik Müzik Bestecileri’de Lionel Tertis için çeşitli eserler besteleyerek viyolanın kısıtlı repertuvarını zenginleştirmişlerdir. Hiç şüphesiz, İngiltere’nin müzikal coğrafyasından günümüze dek uzanan bu eserlerin arasında en çok tanınıp çalınan eser ise William Walton’ın 1929 yılında yazdığı Viyola Konçertosu olmuştur. Bu konçerto, olağanüstü bir teknik donanımla bezenmiş müzikal dokusuyla kullanıldığı alanlar bakımından özel bir öneme sahiptir. Büyük bir sahne eseri olmanın yanı sıra akademik olarak lisans ve lisansüstü öğrencileri açısından, çalınması halinde belli bir teknik seviyenin üstünü gösterdiği için tercih edilmesi kaçınılmazdır. Buna ek olarak, anlatıya konu olan bu konçerto, orkestra giriş sınavları gibi çeşitli seçmelerde içerdiği teknik ve müzikal zorluklar bakımından Bela Bartok ve Paul Hindemith’in Der Schwanendreher Viyola konçertoları ile birlikte zorunlu olarak istenmektedir. Bu nedenle konservatuarlarda mutlaka öğretmenleri tarafından viyola öğrencilerine çaldırılmaktadır. Bu çalışmada özel bir öneme sahip bu konçertonun 1. bölümünün, değişik teknik seviyelerden lisans öğrencilerine çaldırılabilmesi için gereken teknik anlatı derlenmeye çalışılacaktır.