Turgut Özal’lı Yıllar (1983-1993): Türkiye’nin Dönüşümü ve Ekonomik Liberalizasyon

Yıl 2025, Cilt: 15 Sayı: 2, 157 - 165, 31.12.2025

Yeter Solak

https://doi.org/10.55179/dusbed.1694669

Öz

1983-1993 yılları arasında Turgut Özal’ın liderliği, Türkiye’nin ekonomik, siyasi ve toplumsal yapısında derin ve kapsamlı dönüşümler yaratmıştır. Devletçi ekonomik modelden serbest piyasa ekonomisine geçiş, ihracata dayalı büyüme stratejisi ve özelleştirme uygulamaları gibi neoliberal reformlar, ülkenin küresel pazarlarla entegrasyonunu hızlandırmıştır. Ancak ekonomik liberalizasyon süreci, yüksek enflasyon, gelir dağılımındaki bozulma ve sosyal eşitsizlikler gibi kronik sorunları da beraberinde getirmiştir. Siyasi alanda Özal’ın güçlü ve pragmatik liderlik anlayışı, reformların hızla uygulanmasını sağlarken, demokratik kurumlar ve denetim mekanizmalarıyla zaman zaman gerilimler yaşanmasına yol açmıştır. Toplumsal düzeyde ise medya çeşitliliğinin artması, dini ve etnik kimliklerin kamusal alanda daha görünür hale gelmesi, toplumsal yapıda yeni dinamikler yaratmıştır. Dış politikada çok yönlü bir strateji benimseyen Özal, Batı ile ilişkileri güçlendirirken, Orta Doğu ve Orta Asya ülkeleriyle ekonomik ve diplomatik bağları geliştirmiştir. Bu çalışma, Özal dönemini başarılar ve eleştiriler çerçevesinde ele alarak, neoliberal politikaların Türkiye’nin ekonomik, siyasi ve toplumsal yapısı üzerindeki uzun vadeli etkilerini eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirmeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

Turgut Özal , neoliberalizm , merkez sağ , reform , güçlü liderlik

The Years of Turgut Özal (1983-1993): Turkey's Transformation and Economic Liberalization

Öz

Between 1983 and 1993, Turgut Özal’s leadership brought profound and comprehensive transformations to Turkiye’s economic, political, and social structures. The transition from a state-controlled economic model to a free-market economy, the adoption of an export-oriented growth strategy, and the implementation of privatization policies as part of neoliberal reforms accelerated the country’s integration into global markets However, the process of economic liberalization also brought with it chronic problems such as high inflation, the deterioration of income distribution, and social inequalities. In the political sphere, Özal’s strong and pragmatic leadership style facilitated the rapid implementation of reforms, while at times giving rise to tensions with democratic institutions and oversight mechanisms. On the societal level, the expansion of media diversity and the increased visibility of religious and ethnic identities in the public sphere introduced new dynamics to the social fabric. In foreign policy, Özal pursued a multi-dimensional strategy, strengthening ties with the West while also enhancing economic and diplomatic relations with Middle Eastern and Central Asian countries. This study aims to examine the Özal era within the framework of both achievements and criticisms, offering a critical assessment of the long-term impacts of neoliberal policies on Turkiye’s economic, political, and social structures.

Anahtar Kelimeler

Turgut Özal , neoliberalism , center-right , reform , strong leadership

Kaynakça

• Ahmad, F. (1993). The making of modern Turkey. Routledge.
• Balcı, A., & Gülener, E. M. (2018). Turgut Özal’ın dış politikası: Amerikan düzeninde yeniden konumlanma ve otonomi arayışı. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 15(55), 77-98.
• Boratav, K. (2003). Türkiye İktisat Tarihi 1908-2002. İmge Kitabevi.
• Buğra, A. (1994). State and business in modern Turkey. SUNY Press.
• Buğra, A., & Savaşkan, O. (2014). New capitalism in Turkey: The relationship between politics, religion and business. Edward Elgar.
• Çakıcı, F., & Bayraktar Ö. (2020). Siyasi parti bölünmeleri ve 1946 sonrasında gelişen parti bölünmelerine ilişkin siyasi süreçlerin değerlendirilmesine yönelik bir araştırma. Mavi Atlas, 8(2), 389-411.
• Çandar, C. (2012). Mezopotamya Ekspresi: Bir tarih yolculuğu. İletişim Yayınları.
• Daban, C. (2017). Turgut Özal Dönemi Türkiye dış politikası. Selçuk Üniversitesi İİBF Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 17(33), 77-96.
• Düzgit, S. A., & Tocci, N. (2015). Turkey and the European Union. Palgrave Macmillian Education.
• Ekşi, M. (2023). Kamu diplomasisi ve kamu diplomasisine yeni yöntem ve araçlar. Nobel Yayıncılık.
• Eldemir, G. Y. (2021). Turgut Özal dönemi kültür ve turizm politikaları (1983-1993). Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 26, 150-166.
• Erdoğan, H., & Çolakoğlu S. (2015). Bağımsızlığın ilk yıllarında Türkiye ve Türk cumhuriyetleri ilişkileri. İçinde Atatürk Araştırma Merkezi (ss. 701-716). Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu.
• Ergin, H. (1991). 3568 Sayılı kanun çerçevesinde muhasebecilik ve mali müşavirlik mesleğinin geliştirilmesindeki eğitim sorunları. Eskişehir Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 9(1), 87-102.
• Grindle, M. S. (1996). Challenging the state: Crisis and innovation in Latin America and Africa. Cambridge University Press.
• Harvey, D. (2007). A brief history of neoliberalism. Oxford University Press.
• Haydaroğlu, C. & Tatlısu, S. (2016). Turgut Özal dönemi yeni sağ devlet ve ekonomik liberalizm: Devlet ve piyasa ilişkisinin politik ekonomisi. Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(27), 27-41.
• Heper, M. (1985). The State Tradition in Turkey. Eothen Press.
• Heper, M. (2008). Türkiye’de Liderler ve Demokrasi. Kitap Yayınevi Yayınları.
• Keyder, Ç. (1990). State and class in Turkey. Verso Press.
• Keyman, E. F., & Öniş, Z. (2007). Turkish politics in a changing world: Global dynamics and domestic transformations. Bilgi University Press.
• Kirişci, K., & Kaptanoğlu N. (2011). The politics of trade and Turkish foreign policy. Middle Eastern Studies, 47(5), 705-724.
• Oğuzlu, T. (2014). Turkish foreign policy challenges. Bilge Strateji, 6(10), 7-11.
• Özer, M. (2003). Financial liberalization in Turkey during the period 1980–2000. Journal of Economic Coorperation, 24(2), 1-36.
• Öniş, Z. (2004). Turgut Özal and his economic legacy: Turkish neo-Liberalism in critical perspective. Middle Eastern Studies, 5(3), 75–96.
• Robins, P. (1991). Turkey and the Middle East. Pinter Publishers.
• Savaş, A. R., & Zabun, H. A. (2023). 1980’den günümüze Türk siyasal hayatı: Siyaset, ekonomi, dış politika. Özgür Yayın-Dağıtım.
• Sayarı, S. (2003). Party politics in Turkey. Columbia University Press.
• Taşçıoğlu, R. (2024). Türkiye’de yayıncılığın tarihsel gelişimi: Matbuattan medyaya, devlet tekelinden özel yayıncılığa kısa bir bakış. Trt Akademi, 9(21), 544 – 553.
• Uçar, F. & Akandere, O. (2017). Turgut Özal’ın Kürt sorununa yaklaşımı. Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü Atatürk Yolu Dergisi, 16(61), 365-392.
• Yeldan, E. (2016). Küreselleşme sürecinde Türkiye ekonomisi: Bölüşüm, büyüme ve kriz. İletişim Yayınları. Yıldız, A. (2018). Liberalizm muhafazakârlık sarkacında “informel” bir demokrat: Turgut Özal’dan kalan. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 15(55).