Cultural Heritage In International Relations Theories: An Analysis Through The Lenses Of Power, Identity, And Security

Öz

This study comparatively examines the place of cultural heritage within International Relations theories through the axes of power, identity, and security, while also addressing its institutional dimension. Cultural heritage is often addressed within the frameworks of cultural diplomacy, public diplomacy, soft power, or heritage protection policies. However, the World Heritage regime, the targeting of cultural property in armed conflicts, disputes over belonging and ownership, and states’ narratives of historical continuity require a broader analytical engagement with cultural heritage from the perspective of International Relations theory. The study adopts a qualitative research approach based on comparative theoretical analysis. Realism, liberal institutionalism, constructivism, and securitization theory are examined in terms of their explanatory capacity regarding different dimensions of cultural heritage. Realism highlights the relationship between cultural heritage, sovereignty, prestige, power projection, and strategic instrumentalization. Liberal institutionalism explains the institutional dimension of heritage through international organizations, conventions, expert networks, and multilateral protection regimes, particularly the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). Constructivism approaches cultural heritage as a field of identity, memory, belonging, and meaning production. Securitization theory demonstrates how cultural heritage is moved into the field of security through discourses of threat, destruction, looting, and emergency protection. The main conclusion of the study is that cultural heritage cannot be positioned as a secondary subject within the discipline of International Relations. Rather, it constitutes a multidimensional political field intersecting with power politics, international norm production, identity construction, and security discourses.

Anahtar Kelimeler

• Cultural Heritage
• International Relations Theories
• Power
• Identity
• Security
• UNESCO

Uluslararası İlişkiler Kuramlarında Kültürel Mirasın Yeri: Güç, Kimlik ve Güvenlik Ekseninde Bir Analiz

Öz

Bu çalışma, kültürel mirasın Uluslararası İlişkiler kuramları içindeki yerini güç, kimlik ve güvenlik eksenleri ile kurumsal boyut üzerinden karşılaştırmalı biçimde incelemektedir. Kültürel miras, çoğunlukla kültürel diplomasi, kamu diplomasisi, yumuşak güç veya koruma politikaları bağlamında ele alınmaktadır. Ancak Dünya Mirası rejimi, kültürel varlıkların silahlı çatışmalarda hedef alınması, miras alanları üzerinden yürütülen aidiyet tartışmaları ve devletlerin tarihsel süreklilik anlatıları, konunun Uluslararası İlişkiler kuramları açısından daha geniş bir analitik çerçevede değerlendirilmesini gerekli kılmaktadır. Çalışma, nitel araştırma yaklaşımına dayalı karşılaştırmalı kuramsal çözümleme niteliğindedir. Realizm, liberal kurumsalcılık, inşacılık ve güvenlikleştirme teorisi, kültürel mirasın farklı boyutlarını açıklama kapasiteleri bakımından ele alınmaktadır. Realizm, kültürel mirasın egemenlik, prestij, güç projeksiyonu ve stratejik araçsallaştırma boyutunu görünür kılmaktadır. Liberal kurumsalcılık, Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) başta olmak üzere uluslararası örgütler, sözleşmeler, uzman ağları ve çok taraflı koruma rejimleri üzerinden mirasın kurumsal yönünü açıklamaktadır. İnşacılık, kültürel mirası kimlik, hafıza, aidiyet ve anlam üretimi bağlamında değerlendirmektedir. Güvenlikleştirme teorisi ise mirasın tehdit, tahrip, yağma ve olağanüstü koruma söylemi içinde nasıl güvenlik alanına taşındığını göstermektedir. Çalışmanın temel sonucu, kültürel mirasın Uluslararası İlişkiler disiplininde ikincil bir inceleme alanı olarak konumlandırılamayacağıdır. Kültürel miras, güç siyaseti, uluslararası norm üretimi, kimlik inşası ve güvenlik söylemleriyle kesişen çok boyutlu bir siyasal alan niteliği taşımaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kültürel Miras
• Uluslararası İlişkiler Kuramları
• Güç
• Kimlik
• Güvenlik
• UNESCO

Kaynakça

1. Assmann, J. (2011). Cultural memory and early civilization: Writing, remembrance, and political imagination. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511996306
2. Bendix, R. F., Eggert, A., & Peselmann, A. (Eds.). (2012). Heritage regimes and the state. Universitätsverlag Göttingen.
3. Buzan, B., Wæver, O., & de Wilde, J. (1998). Security: A new framework for analysis. Lynne Rienner Publishers.
4. Forrest, C. (2010). International law and the protection of cultural heritage. Routledge.
5. Harrison, R. (2013). Heritage: Critical approaches. Routledge.
6. Keohane, R. O. (1984). After hegemony: Cooperation and discord in the world political economy. Princeton University Press.
7. Labadi, S. (2013). UNESCO, cultural heritage, and outstanding universal value: Value-based analyses of the World Heritage and Intangible Cultural Heritage Conventions. AltaMira Press.
8. Meskell, L. (2018). A future in ruins: UNESCO, World Heritage, and the dream of peace. Oxford University Press.

9. Meskell, L., & Liuzza, C. (2022). The world is not enough: New diplomacy and dilemmas for the World Heritage Convention at 50. International Journal of Cultural Property, 29(4), 391–407. https://doi.org/10.1017/S0940739122000030
10. Morgenthau, H. J. (1948). Politics among nations: The struggle for power and peace. Alfred A. Knopf.
11. Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
12. Nye, J. S., Jr. (2011). The future of power. PublicAffairs.
13. O’Keefe, R. (2006). The protection of cultural property in armed conflict. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511494260
14. Smith, A. D. (1991). National identity. University of Nevada Press.
15. Smith, L. (2006). Uses of heritage. Routledge.
16. Tunbridge, J. E., & Ashworth, G. J. (1996). Dissonant heritage: The management of the past as a resource in conflict. John Wiley & Sons.
17. UNESCO. (1972). Convention concerning the protection of the world cultural and natural heritage. UNESCO.
18. UNESCO. (2003). Convention for the safeguarding of the intangible cultural heritage. UNESCO.
19. Waltz, K. N. (1979). Theory of international politics. Addison-Wesley.
20. Wendt, A. (1999). Social theory of international politics. Cambridge University Press.
21. Wæver, O. (1995). Securitization and desecuritization. In R. D. Lipschutz (Ed.), On security (pp. 46–87). Columbia University Press.
22. Winter, T. (2015). Heritage diplomacy. International Journal of Heritage Studies, 21(10), 997–1015. https://doi.org/10.1080/13527258.2015.1041412