Öğretmen Eğitiminde Nitel Bir Araştırma Yöntemi Olarak Bireysel Araştırma+
Öz
Nitel bir araştırma yöntemi olarak bireysel araştırma son yıllarda özellikle öğretmen eğitimi alanında giderek yaygınlaşan ve akademik çevrelerce saygınlığı kabul edilen bir araştırma yöntemi olmuştur. Bu yöntemde öğretmenler ve öğretmen adayları kendi uygulamalarını araştırmakta ve incelemektedir. Öğretmenin ve öğretmen adayının bireysel uygulamalarını yansıtmaya dayalı bir yaklaşımla sürekli olarak sorgulamasını amaçlayan bireysel araştırmalarda araştırmacı araştırma konusu olarak kendisini belirler. Araştırmacı sistematik veri toplayarak kendi uygulamaları hakkında daha derin bir anlayış geliştirir. Aynı zamanda araştırmasının sonuçlarını okuyucuların kendi dünyaları ile ilişkilendirmelerini ve araştırmanın gerçekleştiği ortamın okuyucu tarafından zihinlerinde canlandırılıp böylece yaşanılan deneyimden diğer kişilerin de dersler çıkarmasını amaçlar. Eğitimcilere sağladığı faydalara rağmen bireysel araştırma nitel araştırma yöntemi olarak Türkiye’de fazla tanınmamaktadır. Bu yüzden bu çalışmada, öncelikle bireysel araştırmanın kısa bir tarihçesi verilmiş ve nitel bir yöntem olarak nasıl geliştiği anlatılmıştır. Daha sonra bireysel araştırmanın özellikleri ve diğer nitel araştırma yöntemlerinden ayrılan yönleri farklı bireysel araştırma örnekleriyle kısaca açıklanmıştır. Makalenin son bölümünde ise bireysel araştırmanın öğretmen eğitiminde nasıl kullanılabileceği tartışılmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Alan, B. (2015). Continuous professional development for novice teachers of English. US-China Education Review B. 5(8), 527-534.
- Akinbode, A. (2013). Teaching as lived experience: The value of exploring the hidden and emotional side of teaching through reflective narratives. Studying Teacher Education: A journal of self- study of teacher education practices. 9(1), 62-73.
- Bandura, A. (1971). Social learning theory. New York. General Learning Press.
- Baskerville, D. & Goldblatt, H. (2009). Learning to be a critical friend: from Professional indifference through challenge to unguarded conversations. Cambridge Journal of Education. 39(2), 205-221. Brandenburg, R. (2008). Powerful pedagogy. Self-study of a teacher educator’s practice. Australia: Springer.
- Coia, L. & Taylor, M. (2008). Co/autoethnography: Exploring our teaching selves collaboratively. In Tidwell, D.L., Heston, M.L. & Fitzgerald, L.M. (Eds.), Research methods for the self-study of practice (pp. 3-16). Australia: Springer.
- Cardetti, F. & Orgnero, M. C. (2013). Improving teaching practice through interdisciplinary dialogue. Studying Teacher Education: A journal of self-study of teacher education practices. 9 (3), 251- 266.
- Connelly, F.M. & Clandinin, D.J. (1990). Stories of experience and narrative inquiry. Educational Researcher, 19 (5), 2-14.
- Clift, R.T., Brady, P., Mora, A. R., Choi, S.J. & Stegemoller, J. (2005). From self-study to collaborative self-study of collaboration. In Kosnik, C., Beck, C., Freese, A. R., & Samaras, A.P. (Eds.), Making a difference in teacher education through self-study (pp. 85-100). Netherlands. Springer.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Bülent Alan
Bu kişi benim
ANADOLU ÜNİVERSİTESİ, YABANCI DİLLER YÜKSEKOKULU
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
31 Mart 2016
Gönderilme Tarihi
16 Kasım 2017
Kabul Tarihi
16 Kasım 2017
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Cilt: 4 Sayı: 1