Kur’anî Perspektiften Kant Ahlakı
Öz
Ahlak
hem felsefenin hem de dinin ilgi alanındadır. Bu araştırmanın amacı, genelde
felsefe açısından değil de, daha özelde Kant felsefesinde; ahlakın kaynağını ve
yasasını istemeye (niyete) verilen değeri, buyrukların sınıflandırılışını, ayrıca
bu felsefede ahlaka bakışla faydacı ve pragmatist yaklaşım arasındaki
farklılıkları ele almaktır. Bu bağlamda hem ahlak felsefesi ile ilgilenenler
hem de teleolojik ve deontolojik unsurları içeren Kur’an açısından Kant ahlakı
değerlendirilecek ve ek olarak Kur’an ahlakı ve iyiliğin derecelerinden söz edilecektir.
Anahtar Kelimeler
Ahlakın kaynağı,iyi isteme,ödev,kategorik buyruk,Kur’an ahlakı
Kaynakça
- Akarsu, Bedia, Çağdaş Felsefe, İstanbul: MEB Y., 1979.
- Arslan, Ahmet, Felsefeye Giriş, 16. bs., Ankara:Adres Y., 2012.
- Aydın, Mehmet S., Din Felsefesi, 10. bs., İzmir: İzmir İlahiyat Fak. Vakfı Y., 1991.
- Aydın, Mehmet S., Tanrı-Ahlak İlişkisi, Ankara: TDV Y., 1991.
- Bircan, Hasan Hüseyin, İslam Felsefesinde Mutluluk, İstanbul: İz Y., 2001.
- Bircan, Hasan Hüseyin, “Teleolojik ve Deontolojik Açıdan ‘Li-Vechillah’ Teriminin Kur’an’ın Ahlak Değerleriyle İlişkisi”, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fak. Derg., 27:2, 2004: 65-86.
- Çağrıcı, Mustafa, İslam Düşüncesinde Ahlak, İstanbul: İFAV Y., 1989.
- Çelik, Sinan Kadir, “Kant Etiğinin Stoik Temelleri”, (Hzr.) Ercan Şen, Immanuel Kant (Muğla Üniv. Uluslararası Kant Semp. Bildirileri), Ankara: Vadi Y., 2006 : 370-377.
- Derraz, Muhammed, Kur’an Ahlakı, (çev: Emrullah Yüksel-Ünver Günay), İstanbul: İz Y., 1993.
- Fromm, Eric, Erdem ve Mutluluk, (çev: Ayda Yörükân), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Y., 1993.