The Sense of Belonging in the Primary School Religious Culture and Moral Education (Grades 4-8) Curriculum

Öz

This study aims to examine the theoretical foundations of the sense of belonging, its reflections in the curriculum content, and its scope within the Primary School Religious Culture and Ethics (Grades 4–8) Curriculum. The sense of belonging is defined as an individual's feeling of attachment to a group, community, value system, belief, or place, and establishing emotional, cognitive, and behavioral connections with these structures. It plays a particularly significant role in the development of a healthy identity as well as in children's social and emotional development. Within this framework, the study investigates the contribution of the 2024 Religious Culture and Ethics Curriculum, developed in line with the Türkiye Century Education Model, to the development of students’ sense of belonging through an analysis of its curriculum components. The study was designed within the qualitative research paradigm, and document analysis was employed as the data collection method. The Religious Culture and Ethics Curriculum (Grades 4–8) was examined in detail, and the obtained data were analyzed through descriptive and content analysis techniques. The learning domains and learning outcomes included in the curriculum were subjected to thematic coding. As a result, five main themes of belonging were identified: existential (faith-based), religious, social, cultural-historical, and spatial belonging. Learning domains and outcomes were evaluated by associating them with the relevant type of belonging in terms of both content and function. The findings revealed that the theme of existential (faith-based) belonging occupies a prominent place within the curriculum. Fundamental topics such as creation, the relationship between Allah and human beings, belief in destiny, love for the prophets, consciousness of the ummah, and belief in the Hereafter were identified as key elements supporting the development of students’ sense of belonging. The curriculum was also found to encompass not only cognitive learning but also affective and social learning domains, contributing to the internalization of values such as empathy, respect, responsibility, and awareness of living together. The current structure of the curriculum provides opportunities for students to understand, internalize, and share their beliefs and values in social contexts, thereby fostering the development of a sense of belonging. The findings indicate that the curriculum addresses belonging as a multidimensional construct and organizes it through multiple layers of belonging. However, an examination of the distribution of belonging types throughout the curriculum shows that existential (faith-based) and religious belonging are more dominant, whereas other forms of belonging are represented to a relatively limited extent. This suggests that, while the curriculum possesses significant strengths in supporting the development of belonging, there remain areas requiring further improvement. In conclusion, the 2024 Religious Culture and Ethics Curriculum (Grades 4–8) has considerable potential to contribute to students’ identity formation and the development of a sense of belonging. Supporting this potential through pedagogical coherence in practice is essential for promoting healthy and balanced identity development. Nevertheless, the findings indicate that the distribution of belonging types across learning domains and outcomes is not balanced, and that certain domains and outcomes play a more prominent role in fostering belonging awareness than others. Accordingly, it is recommended that belonging-oriented pedagogical approaches in religious education be strengthened and that instructional processes move beyond the mere transmission of knowledge to incorporate methods and techniques that facilitate students’ meaning-making processes. Furthermore, belonging types should be structured in ways that support students’ construction of meaning, instructional practices should promote internalization rather than solely knowledge acquisition, and all forms of belonging should be integrated into the curriculum in a balanced manner.

Anahtar Kelimeler

• Religious Education
• Belonging
• Identity Development
• Learning Area
• Learning Outcome

Destekleyen Kurum

The authors acknowledge that they received no external funding in support of this research.

Etik Beyan

This study does not require ethics committee approval, as the data used were obtained from literature review/published sources. It is declared that scientific and ethical principles have been followed while carrying out and writing this study and that all the sources used have been properly cited. Artificial intelligence-based tools were used to a limited extent in the preparation of this study. AI was employed only as a supportive tool for language editing, writing assistance, and formal structuring; the production of content, scientific evaluation, and interpretation of results remain the full responsibility and contribution of the authors. The study has been conducted in line with scientific research methods and academic ethical principles.

İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (4-8. Sınıf) Öğretim Programında Aidiyet Duygusu

Öz

Bu çalışma, İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (4-8. Sınıf) öğretim programında aidiyet duygusunun kuramsal temellerini, program içeriğine yansımalarını ve kapsamını incelemeyi hedeflemektedir. Aidiyet duygusu, bireyin kendini bir gruba, topluluğa, değer sistemine, inanca, mekâna ait hissetmesi, bu yapılar ile duygusal, bilişsel ve davranışsal açılardan bağ kurması şeklinde tanımlanmaktadır. Özellikle çocukluk döneminde sağlıklı kimlik oluşumu, sosyal ve duygusal gelişim için belirleyici bir role sahiptir. Bu bağlamda çalışmada, Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli doğrultusunda hazırlanan 2024 Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretim programının aidiyet duygusunun gelişimine katkısı program bileşenleri ekseninde incelenmiştir. Çalışma nitel araştırma yaklaşımı doğrultusunda tasarlanmış olup veri toplama yöntemi olarak doküman incelemesi kullanılmıştır. Çalışma kapsamında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (4–8. sınıf) öğretim programı ayrıntılı şekilde incelenmiş; elde edilen veriler betimsel analiz ve içerik analizi kullanılarak çözümlenmiştir. Programda yer alan öğrenme alanları ve öğrenme çıktıları tematik kodlamaya tabi tutulmuştur; varoluşsal (inanç), dini, toplumsal, kültürel-tarihsel ve mekânsal aidiyet olmak üzere beş temel tema belirlenmiştir. Öğrenme alanları ile çıktılar içerik ve işlev bakımından ilgili aidiyet türüyle ilişkilendirilerek değerlendirilmiştir. Bulgular incelendiğinde öğretim programında varoluşsal (inanç) aidiyeti temasının yoğun şekilde yer aldığı görülmüştür. Yaratılış, Allah-insan ilişkisi, kader inancı, peygamber sevgisi, ümmet bilinci ve ahiret inancı gibi temel konuların ise öğrencilerde aidiyet duygusunun gelişimini destekleyen temel içerikler olduğu tespit edilmiştir. Programın bilişsel öğrenme ile duyuşsal ve sosyal öğrenme alanlarını da kapsadığı; empati, saygı, sorumluluk ve birlikte yaşama bilinci gibi değerlerin içselleştirilmesine katkı sağladığı anlaşılmıştır. Programın mevcut yapısı çocukların kendi inanç ve değerlerini anlamlandırmaları, içselleştirmeleri ve sosyal ortamlarda paylaşmaları ve aidiyet duygusu geliştirmelerine imkân tanımaktadır. Bulgular değerlendirildiğinde, öğretim programının aidiyet duygusunu çok boyutlu bir yapıda ele aldığı, farklı aidiyet türleri aracılığıyla çok katmanlı bir biçimde yapılandırıldığı görülmüştür. Bununla birlikte aidiyet türlerinin program içerisindeki dağılımı incelendiğinde, varoluşsal (inanç) ve dini aidiyet türlerinin daha baskın olduğu diğer aidiyet türlerinin ise görece sınırlı düzeyde program içerisinde temsil edildiği dikkat çekmektedir. Bu durum, programın aidiyet gelişimine yönelik güçlü yönleriyle birlikte geliştirilmesi gereken yönlerinin de bulunduğunu ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, 2024 Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (4-8. Sınıf) öğretim programının öğrencilerin kimlik gelişimi ve aidiyet duygusunun oluşumunda önemli bir potansiyele sahip olduğu belirlenmiştir. Bu potansiyelin uygulamada pedagojik bütünlük ile desteklenmesi, sağlıklı ve dengeli kimlik gelişiminin teşvik edilmesi önem arz etmektedir. Bununla birlikte aidiyet türlerinin program içerisinde öğrenme alanları ve çıktılar ekseninde dağılımının dengeli olmadığı, bazı öğrenme alanları ve çıktıların aidiyet bilinci kazandırmada daha ön planda olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bu doğrultuda din eğitiminde aidiyet temelli pedagojik yaklaşımların güçlendirilmesi ve öğretim süreçlerinin yalnızca bilgi aktarımı ile sınırlı kalmayarak öğrencinin anlam kurmasını destekleyen yöntem ve tekniklerin kullanılması gerekmektedir. Programda aidiyet türlerinin öğrencinin anlam kurma süreçlerini destekleyecek şekilde yapılandırılması, öğretim süreçleri içerisinde yalnızca bilgi aktarımıyla sınırlı kalınmayarak öğrencinin içselleştirme süreçlerini destekleyen yöntem ve tekniklerin kullanılması ve tüm aidiyet türlerinin dengeli biçimde program içerisine entegre edilmesi önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Din Eğitimi
• Aidiyet
• Kimlik Gelişimi
• Öğrenme Alanı
• Öğrenme Çıktısı

Destekleyen Kurum

Bu araştırmayı desteklemek için dış fon kullanılmamıştır.

Etik Beyan

Bu çalışma, etik kurul izni gerektirmeyen nitelikte olup kullanılan veriler literatür taraması/yayınlanmış kaynaklar üzerinden elde edilmiştir. Çalışmanın hazırlanma sürecinde bilimsel ve etik ilkelere uyulduğu ve yararlanılan tüm çalışmaların kaynakçada belirtildiği beyan olunur. Bu çalışmanın hazırlanma sürecinde yapay zeka tabanlı araçlardan sınırlı ölçüde yararlanılmıştır. Yapay zeka, yalnızca dil kontrolü, yazım desteği ve biçimsel düzenlemelerde yardımcı bir araç olarak kullanılmış; içerik üretiminde, bilimsel değerlendirmelerde ve sonuçların yorumlanmasında yazarların akademik sorumluluğu ve katkısı esas alınmıştır. Çalışma, bilimsel araştırma yöntemleri ve akademik etik ilkelere uygun şekilde yürütülmüştür.

Kaynakça

1. Akın, Mahmut H. Toplumsallaşma Sözlüğü. Konya: Çizgi Kitabevi, 2011.
2. Akkaş Baysal, Emine ve Kerim Kırat. “Eğitim Programları ve Öğretim Alanında Yapılan Yüksek Lisans Tezlerinin İçerik Analizi (2019-2021)”. Uluslararası Bilim ve Eğitim Dergisi 5/2 (Ağustos 2022), 113–132. https://doi.org/10.47477/ubed.1059232
3. Aksakal, Aykut. John Dewey’in Eğitim Felsefesinde Deneyim Kavramı. Adana: Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2019.
4. Akyürek, Süleyman. Din Öğretimi. Ankara: Nobel Yayıncılık, 6. Basım, 2016.
5. Aldridge, Jill M. vd. “Students’ Perceptions of School Climate as Determinants of Wellbeing, Resilience and Identity”. Improving Schools 19/1 (2016), 1-22. https://doi.org/10.1177/1365480215612616
6. Anderman, Eric M. “School Effects on Psychological Outcomes During Adolescence”. Journal of Educational Psychology 94/4 (2002), 795-809.
7. Arslan Gedik, Nuriye. 2024 Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi (4–8. Sınıf) Öğretim Programının Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Beceriler Çerçevesi Açısından İncelenmesi. Malatya: İnönü Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2024.
8. Asher, Steven R. - Paquette, Julie A. “Loneliness and Peer Relations in Childhood”. Current Directions in Psychological Science 12/3 (2003), 75-78.

9. Aşlamacı, İbrahim - Eker, Ersin. “İmam-Hatip Lisesi Öğrencilerinin Okul Aidiyet ve Dinî Tutum Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi”. Değerler Eğitimi Dergisi 14/32 (2016), 7-38.
10. Aydın, Mehmet Zeki. Din Öğretiminde Yöntemler. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 12. Basım, 2018.
11. Bakır Ayğar, Bilge – Kaya, Alim. “Ortaokul Öğrencilerinin Okul Aidiyet Duygusu ile Okul Temelli Yalnızlık Arasındaki İlişkide Okul İkliminin Aracılık Rolü”. E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi 8/1 (2017), 14-27.
12. Bağ, Sema – Sancak, Seyyid. Türkiye Yüzyılı Maarif Modelinin Ortaöğretimde Aidiyet Bilincine Katkısı (9. Sınıf Ders Kitabı Örneği). İzmir: Duvar Yayınları, 2025.
13. Bhambra, Gurminder K.. “Culture, Identity and Rights: Challenging Contemporary Discourses of Belonging.” Ed. Nira Yuval-Davis, Kalpana Kannabiran ve Ulrike Vieten. The Situated Politics of Belonging. London: SAGE, 2006, 32–41.
14. Barrett, Justin L. Why Would Anyone Believe in God? Walnut Creek: AltaMira Press, 2004
15. Başbuğa, Sıdıka vd. “Değerler Eğitimi Etkinlikleri ile Okula Aidiyet Duygusu Arasındaki İlişki”. Çağdaş Yönetim Bilimleri Dergisi 12/1 (2025), 58-72.
16. Bilgin, Nuri. Kollektif Kimlik. İstanbul: Sistem Yayıncılık, 2. Basım, 1999.
17. Baumfield, Vivienne Marie – Cush, Denise Amelia. “Religious Education and Identity Formation: Encountering Religious and Cultural Diversity.” British Journal of Religious Education 39/3 (2017), 231–233.
18. Baumeister, Roy F. – Leary, Mark R.. “The Need to Belong: Desire for Interpersonal Attachments as a Fundamental Human Motivation”. Psychological Bulletin 117/3 (1995), 497–529.
19. Booker, C. K. “Exploring School Belonging and Academic Achievement in African American Adolescent”. Curriculum and Teaching Dialogue 6/2 (2004), 131-143.
20. Cebeci, Suat. “Milli Kimlik Bağlamında Din-Kültür İlişkisi.” Akademik Araştırmalar Dergisi 3/2 (2014), 1–11.
21. Croucher, Sheila L.. Globalization and Belonging: The Politics of Identity in a Changing World. Oxford: Rowman & Littlefield, 2004.
22. Çanakçı, A. A. “Çocukluk Dönemi Gelişim Özellikleri ve Din Eğitimi: Sorunlar ve Çözüm Önerileri Üzerine Bir Araştırma”. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi 6 (2018), 51–93.
23. Çiftçi, Nermin. “Kohlberg’in Bilişsel Ahlak Gelişimi Teorisi: Ahlak ve Demokrasi Eğitimi”. Değerler Eğitimi Dergisi 1/1 (January 1, 2003), 43-77.
24. Duru, Erdinç. “Genel Aidiyet Ölçeğinin Psikometrik Özellikleri: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması”. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal 5/44 (September 1, 2015), 37-47.
25. Doğru, Çetin. “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Kapsamında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programları: Öğretmen Farkındalığı, Uygulama Süreçleri ve Karşılaşılan Sorunlara İlişkin Bir Durum Analizi.” Millî Eğitim Dergisi 54/1 (2025), 1075–1128. https://doi.org/10.37669/milliegitim.1709391
26. Erdem, Ferda - İşbaşı, Janset Özen. “Eğitim Kurumlarında Örgüt Kültürü ve Öğrenci Alt Kültürünün Algılamaları”. Akdeniz İİBF Dergisi 1/1 (01 Mayıs 2001), 33-57.
27. Gündoğdu, Yusuf Bahri. “Psikanalitik Kişilik Kuramlarına Göre Gelişim ve Değişimin İmkânı”. Turkish Studies 11/17 (2016), 373-404. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.10020
28. Goodenow, Carol – Grady, Kathleen E. “The Relationship of School Belonging and Friends’ Values to Academic Motivation among Urban Students”. The Journal of Experimental Education 62/1 (1993), 60-71.
29. Gürses, İbrahim ve M. Akif Kılavuz. “Erikson’un Psiko-Sosyal Gelişim Dönemleri Teorisi Açısından Kuşaklararası Din Eğitimi ve İletişiminin Önemi”. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 20/2 (Haziran 2011), 153–166.
30. Işıkdoğan, Davud – Ayağa, Hüseyin. “2024 Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli ve Sosyal Değerler: DKAB Programına Yansımaları”. Socrates Journal of Interdisciplinary Social Researches 12/64 (2026), 17-38.
31. Karaca Koçulu, Mehtap - Kiriş Yılmaz, Nurten. “Nurettin Topçu ve John Dewey’in Eğitim Felsefeleri Üzerine Bir Değerlendirme”. Tabula Rasa: Felsefe ve Teoloji. 43 (01 Aralık 2024), 148-163.
32. Kaya, Mevlüt. “Ailede Anne-Baba Tutumlarının Çocuğun Kişilik ve Benlik Gelişimindeki Rolü”. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 9/9 (01 Ocak 1997), 193-204. https://doi.org/10.17120/omuifd.20359
33. Kaymakcan, Recep (ed.). Çokkültürlülük Eğitim, Kültür ve Din Eğitimi. İstanbul: Değerler Eğitimi Merkezi Yayınları, 1. Basım, 2013.
34. Koca, H. K. Kültürel Aidiyet Bilinci Kazandırılmasında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Derslerinin Rolü (Sivas İli Örneği). Sivas: Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2021.
35. Koca, Hüseyin Kasım. “Ortaöğretim Öğrencilerinin Kültürel Aidiyet Bilinci Kazanmasında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Derslerinin Rolü”. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 26/2 (01 Aralık 2021), 151-176.
36. Köseoğlu, Zahit. “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Bağlamında 2018 ve 2024 Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Müfredatlarının Karşılaştırmalı Analizi”. Pearson Journal of Social Sciences & Humanities 31/8 (2025), 85–115.
37. Lee, Richard M. – Robbins, Steven B. “The Relationship between Social Connectedness and Anxiety, Self-Esteem, and Social Identity”. Journal of Counseling Psychology 45/3 (1998), 338–345.
38. Mellor, David vd. “Need for Belonging, Relationship Satisfaction, Loneliness, and Life Satisfaction”. Personality and Individual Differences 45/3 (2008), 213-218. https://doi.org/10.1016/j.paid.2008.03.020
39. Meydan, Hasan. “Okulda Değerler Eğitiminin Yeri ve Değerler Eğitimi Üzerine Bir Değerlendirme”. BEÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi 1/1 (01 Eylül 2014), 93-108.
40. Millî Eğitim Bakanlığı, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (4-8. Sınıf) Öğretim Programı. Ankara: MEB Yayınları, 2024.
41. Millî Eğitim Bakanlığı. Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli: Öğretim Programları Ortak Metni. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı, 2024.
42. Nichols, Sharon L. “An Exploration of Students’ Beliefs about Belonging in One Middle School”. The Journal of Experimental Education 76/2 (2008), 145-169. https://doi.org/10.3200/JEXE.76.2.145-169
43. Moustakas, Clark. Phenomenological Research Methods. Thousand Oaks: SAGE Publications, 1994.
44. Osterman, Karen F. “Students’ Need for Belonging in the School Community”. Review of Educational Research 70/3 (2000), 323–367.
45. Özgök, Aslı - Sarı, Mediha. “Ortaokul Öğrencilerin Okula Aidiyet Duygusu ve Arkadaş Bağlılık Düzeyi”. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 25/3 (October 1, 2016), 71-86.
46. Pickett, Cynthia L. – Gardner, Wendi L. – Knowles, Megan. “Getting a Cue: The Need to Belong and Enhanced Sensitivity to Social Cues”. Personality and Social Psychology Bulletin 30/9 (2004), 1095–1107.
47. Shampa Mazumdar – Sanjoy Mazumdar, “Religion and Place Attachment: A Study of Sacred Places”, Journal of Environmental Psychology 24/3 (2004), 385-397.
48. Sancak, Seyyid. “Küreselleşme ve Değişen Değerler Bağlamında 2010–2018 İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretim Programıyla Yetiştirilmek İstenen Model İnsan Tipi”. Dergiabant 7/13 (Mayıs 2019): 94–115. https://doi.org/10.33931/abuifd.532989
49. Sarı, Mediha. “Adaptation of the Psychological Sense of School Membership Scale to Turkish”. Global Journal of Human-Social Science: G Linguistics & Education 15/7 (2015), 59-64.
50. Semerci, Ayşegül – Sayın, Gülşen. “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi (4.–8. Sınıf) Öğretim Programı’nın Temel Öğeler Açısından Değerlendirilmesi.” Darulfunun İlahiyat 36/2 (2025), 389–424. https://doi.org/10.26650/di.2025.36.2.1676227
51. T.C. Resmî Gazete. “1739 Sayılı Millî Eğitim Temel Kanunu”. Kanun No. 1739. Kabul Tarihi: 14 Haziran 1973. Erişim 18 Haziran 2025. https://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/14574.pdf
52. Tosun, Cemal. Din Eğitimi Bilimine Giriş. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık, 12. Basım, 2021.
53. Tyler, Ralph W. Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press, 1949.
54. Uzunpolat, Yakup - Şimşek, Eyüp. “İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programında Kültür”. Din ve Bilim - Muş Alparslan Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi 5/2 (1 Aralık 2022), 260-278. https://doi.org/10.47145/dinbil.1199252
55. Ünsal, Halük, ed. Eğitimde Program Geliştirme. Ankara: Pegem Akademi, 2024.
56. Üzümcü, Muzaffer - Abanoz, Süleyman. “Program Tasarımı Yaklaşımları Bağlamında Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programı”. Mevzu – Sosyal Bilimler Dergisi. 12 (1 Eylül 2024), 795-826. https://doi.org/10.56720/mevzu.1495250
57. Yazgan İnanç, Burçin - Yerlikaya, Ebru Ercan. Kişilik Kuramları. Ankara: Pegem Akademi, 3. Basım, 2010.
58. Yıldırım, Ali ve Hasan Şimşek. Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık, 2013.
59. Yılmaz, Hasan - Büyükcebeci, Ayça. “Aidiyet ile Mental İyi Oluş Arasındaki İlişkide Çocukluk Dönemi Mutluluk ve Huzur Anılarının Aracı Rolü”. Adam Academy Journal of Social Sciences 9/1 (01 Haziran 2019), 203-228. https://doi.org/10.31679/adamakademi.525012
60. Yiğit, Yasin. “Din Öğretiminin Amaçları Bağlamında Kültürel Aidiyet ve Kültürel Sorumluluk Bilinci.” Tokat İlmiyat Dergisi | Tokat Journal of Ilmiyat 9/1 (Haziran 2021), 323–346. https://doi.org/10.51450/ilmiyat.863033
61. Yürük, Tuğrul – Topchubaev, Kamoliddin. “Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programlarının İncelenmesi.” Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (ÇÜİFD) 22/1 (2022), 415–436. https://doi.org/10.30627/cuilah.1100948
62. Zengin, Mahmut. Din Eğitimi ve Öğretiminde Yapılandırmacı Yaklaşım. İstanbul: Dem Yayınları, 2. Basım, 2017.