Apollo and Dionysus Dichotomy at the Intersection of Cinema and Mythology: “Midsommar”

Öz

Cinema and mythology are two fundamental aspects of human experience and narrative. The richness of storytelling tradition nourishes both and offers profound insights into sociology, psychology, belonging, social structures, existential issues, and universal themes. As a modern myth-making medium, cinema revitalizes humanity's archaic legacies and stories within a contemporary framework, reflecting human experiences, desires, and fears. This study examines the relationship between cinema and mythology, mainly through the lens of the Apollon and Dionysos dichotomy from Greek Mythology. Ari Aster's Midsommar (2019) presents a modern interpretation of this dichotomy, illustrating how cinema processes mythological elements and plays a role in creating meaning. The study analyzes the film's symbolic elements, character development, and narrative structure using a descriptive film analysis method, revealing how the conflict between Apollon and Dionysos is addressed in the conflict between culture and nature. Midsommar, as a folk horror psychological thriller, incorporates the beliefs of pagan culture, including elements of magic and superstition. The Apollon and Dionysos dichotomy conveyed through cinematic storytelling, emphasizes that these dualities are inseparable parts of a whole. t. Directed by Ari Aster, the film impressively portrays how Dionysos can suddenly emerge and lead people to catharsis, as seen through the character of Dani.

Anahtar Kelimeler

• Apollo
• Dionysus
• Midsommar
• Cinema
• Ari Aster

Sinema ve Mitolojinin Kesişim Noktasında Apollon ve Dionysos Dikotomisi: “Midsommar”

Öz

Sinema ve mitoloji, insan deneyiminin ve anlatının iki temel yönüdür. Her ikisi de hikâye anlatma geleneğinin zenginliğinden beslenir ve sosyoloji, psikoloji, aidiyet, toplumsal yapılar, varoluşsal sorunlar ve evrensel temalar üzerine derinlemesine bir içgörü sunar. Modern bir mit üretme aracı olarak sinema, insanlığın arkaik miraslarını ve öykülerini modern bir çerçevede yeniden canlandırırken, insan deneyimini, arzularını ve korkularını yansıtır. Bu çalışma, sinema ve mitoloji arasındaki ilişkiyi, özellikle Yunan Mitolojisi'nden gelen Apollon ve Dionysos dikotomisi üzerinden incelemektedir. Ari Aster'ın yönettiği Midsommar (2019) filmi, bu dikotominin modern bir yorumunu sunarak, sinemanın mitolojik öğeleri nasıl işlediğini ve anlam yaratma sürecinde nasıl bir rol oynadığını göstermektedir. Çalışma, filmdeki simgesel öğeleri, karakter gelişimlerini ve hikâye yapısını betimsel film analizi yöntemiyle inceleyerek, Apollon ve Dionysos arasındaki karşıtlığın, kültür ve doğa çatışması bağlamında nasıl ele alındığını ortaya koymaktadır. Midsommar, folk korku türünde bir psikolojik korku filmi olarak, pagan kültürünün inançlarını, büyü ve batıl inanç öğelerini içerir. Apollon ve Dionysos dikotomisi, sinema anlatıcılığı aracılığıyla günümüze taşınırken, bu ikililiğin birbirinden ayrılmaz bir bütün olduğu vurgulanır. Film, Ari Aster'ın yönetmenliğinde, Dionysos'un aniden ortaya çıkıp insanları katarsise uğratacağını, Dani karakteri üzerinden etkileyici bir şekilde sergiler.

Anahtar Kelimeler

• Apollon
• Dionysos
• Midsommar
• Sinema
• Ari Aster

Kaynakça

1. Aster, A. “Midsommar”, (2019). [Film]. https://www.imdb.com/title/tt8772262/
2. Aytaş, M. (2019). Apollonik Uygarlık ve Dionizyak Doğa Arasında: Beş Vakit Filminin Kültür-Doğa Karşıtlığı Üzeriden Analizi. A. Oktan & M. Aytaş (Ed.) Arafta İmgeler içinde. Doruk Yayınları.
3. Barthes, R. (2003). Çağdaş Söylenler, (Çev. T. Yücel). Metis Yayınları.
4. Bowra, C.M. (1957). The Greek Experience. World Publishing Company.
5. Burkert, W. (1985). Greek Religion. Cambridge, Harvard University Press
6. Bulfinch, T. (2014). Klasik Yunan ve Roma Mitolojisi. İnkılâp.
7. Campbell, J (2010), Joseph, Kahramanın Sonsuz Yolculuğu, Çev.Sabri Gürses, Kabalcı Yayınevi.
8. Dodds, E. R. (1951). The Greeks and the irrational. Univ of California Press.

9. Heidegger, M. (1998). Logos (Heraklit, fragment 50). Principia 20.Hillman, J. (1975). Re-Visioning Psychology. New York: Harper & Row.
10. Eagleton, T. (1988). The ideology of the aesthetic. Poetics Today, 9(2), 327-338.
11. Eliade, M. (2001). Mitlerin Özellikleri, (Çev. S. Rifat). Om.
12. Jung, C.G. (2022). Bilinç ve Bilinçdışı (Çev.C. Şeref). Pinhan Yay.
13. Kaya, N. (2022) “Sinemada Dionysos ve Dionizyaklık”. 1. Bölüm.:, https://www.youtube.com/watch?v=ChrVgusBfLA&list=PLRxPRf7LrGo6t513uUy3ZbEL1WChM2O9V&index=43&pp=iAQB, Erişim tarihi: 05.12.2023,
14. Kirk, G. S. (1973). Myth: its meaning and functions in ancient and other cultures. Univ of California Press.
15. Koca, S. (2018). Türk Sinemasında Biçem. Literatürk Academia
16. Korkmaz, M. (2013). Mitolojik Dinlerin Gizemi. Alter.
17. Kubrick, S. (1968). 2001: A Space Odyssey [Film]. Metro-Goldwyn-Mayer.
18. Leeming, A. L. (2020). Mitoloji Kahramanın Yolculuğu. Say.
19. Orhan, Ç. (2015). Dinler ve Mitoloji. İştirak Yayınları.
20. Nietzsche, F. (2019). Tragedya’nın Doğuşu. (Çev. M. Tüzen). İş Bankası Kültür Yayınları.
21. Nietzsche, F. (2014). Güç İstenci. (Çev. N. Epçeli). İstanbul: Say.
22. Nietzsche, F. (2022). Böyle Buyurdu Zerdüşt. (Çev. A. T. Oflazoğlu). İstanbul: Bilgi.
23. Otto, W.F. (1965). Dionysus: Myth and Cult. Indiana University Press.
24. Parke, H. W. (1967). The Oracles of Zeus: Dodona, Olympia, Ammon. Harvard University Press.
25. Paglia, C. (2004). Cinsel Kimlikler-Nefertiti’den Emily Dickinson’a Sanat ve Çöküş. (Çev. A. Hazaryan & F. Demirci). Epos Yayınları.
26. Stake, R. E. (2010). Qualitative research: Studying how things work. Guilford Press.
27. Scorsese, M. (1976). Taxi Driver [Film]. United States: Columbia Pictures
28. Strauss, C. L. (2013). Mit ve Anlam. (Çev. G. Y. Demir). İstanbul: İthaki.
29. Tecimer, Ö. (2006). Sinem Modern Mitoloji. (2. Baskı). Mart Matbaacılık
30. Tüysüz, D. (2019) ‘Mitolojinin si̇nemada modern yorumu: “Neredesin be birader?” ve “Kutsal Geyi̇ği̇n Ölümü” filmlerinde çağdaş Odysseus ve Agamemnon hikâyeleri’, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(0), pp. 323–341. doi:10.26468/trakyasobed.453853.
31. Ulutaş, S. (2017). Sinema Estetiği Gerçeklik ve Hakikat. Hayalperest
32. Winkler, M. M. (2009). Cinema and classical texts: Apollo's new light. Cambridge University Press.
33. Wyke, M. (2013). Projecting the past: Ancient Rome, cinema and history. Routledge.