-

Öz

Arab Alawi community had no text and a culture dependent on text due to physical and social conditions they lived for centuries. Thus, the transfer of tradition/culture has been come true with the oral culture. The most significant problem of Arab Alawites is the loss gradually of the culture in cultural context. It has been come today by transferring from ear to ear of only oral culture. To be under the tension for centuries caused the community introverted. In recent years, the members of community have begun to express themselves in different ways. As a community disregarded for many years, it seems impossible to write cultural history of community who continue their life in rural areas. In this way, the musical tradition of Arab Alawi community has been taken down academically in this article. Accordingly, some of the songs belonged to the past has been forgotten and some tended to be forgotten or have been translated by other communities into their own languages and even claimed that their own songs. In this context; the cultural products of community, including music, should be recorded from oral culture to written culture immediately and should be transmitted to future generations. In this article, it is going to contribute to transmission of tradition to some extent by passing oral culture to written culture

Anahtar Kelimeler

• -

TÜRKİYE’DE YAŞAYAN ARAP ALEVİLERİ (NUSAYRİLER)’İN ETNİK VE MÜZİKAL KİMLİĞİ

Öz

Arap Alevi topluluğu yüzyıllardır yaşadığı fiziki ve sosyal şartlardan dolayı yazı bilmeyen veya yazıya bağımlı olmayan bir kültüre sahipti. Bundan dolayıdır ki geleneğin/kültürlerin aktarımı sözlü kültür ile gerçekleşmiştir. Arap Alevilerinin kültürel bağlamda en önemli sorunu kültürün giderek kaybolmasıdır.  Sadece sözlü kültürün kulaktan kulağa aktarılmasıyla bugünlere gelinmiştir. Yüzyıllardır baskı altında olmaları topluluğun içe kapanık bir toplum olmasına neden olmuştur. Son yıllarda kendilerini farklı şekillerde ifade etmeye başlamışlardır. Yıllarca yok sayılan bir topluluk olarak yaşamlarını kırsal bölgelerde devam ettiren topluluğun kültür tarihini yazmak olanaksız gibi görünmektedir. Arap Alevi toplumunun müzikal geleneği de yazı altına alınmamıştır. Bu nedenledir ki geçmişe ait şarkıların bir kısmı unutulmuş bir kısmı ise unutulmaya yüz tutmuş ya da başka topluluklar tarafından kendi dillerine çevrilmiş ve şarkıların kendilerine ait olduklarını iddia etmişlerdir. İşte bu bağlamda; topluluğun kültürel ürünleri -buna müzikte dâhildir- bir an önce sözlü kültürden yazılı kültüre geçirilmeli ve gelecek kuşaklara aktarılması sağlanmalıdır. Yaptığımız bu çalışmada sözlü kültürün yazılı kültüre geçirilmesi ile bir nebze de olsa geleneğin aktarımına katkıda bulunulmaya çalışılacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Arap Alevi, Etnomüzikoloji, Müzik, Kimlik

Kaynakça

1. Acar, İ. C. (1989). Lübnan Bunalımı ve Filistin Sorunu. Ankara: TK.
2. Aydın, S. (1999).Kimlik Sorunu Ulusallık ve Türk Kimliği. Ankara, Öteki Yayınevi. s.602
3. Aydın, S.-Emiroğlu, K.(2003) Antropoloji Sözlüğü. Bilim ve sanat yayınları, Ankara.
4. Canyakan, S. (2014). Etnomüzikolog, Etnografik Metod ve Geleneğin Aktarımı (Kay
5. Kaufman Shelemay) Makale Rapor ve makele çeviri. Dokuzeylül Üniversitesi
6. Güzel Sanatlar Enstitüsü Müzik Bilimleri Doktora.
7. Benedıct, R. (1998) Kültür Örüntüleri, Çev. Mustafa Topal, Öteki yayınevi, Ankara. s.24
8. Dönmezer, S. (1983) Sosyoloji, Savaş Yayınları, 9. baskı, Ankara.

9. Erol, A. (2003). Müziği Tanımlamak. Cumhuriyetimizin 80. Yılında Müzik Sempozyumu, 30-31 Ekim 2003, İnönü Üniversitesi, Malatya Bildiriler, s.307-315.
10. Frith, S.(2000) “Towards an Aesthetic of Popular Music”Musicand Society: The Politics of Composition, Performance and Reciption. ed. Richard Lepperd and Susan McClary. CambrideUniversity Press. S.122,209,210.
11. Giddens, A. (1990) Sosyoloji. Ankara, Ayraç Yayınları. s.18
12. Hobsbawm E. -Ranger ,T,(2006) Geleneğin İcadı, çev. M. Murat Şahin, Agora Kitaplığı, İstanbul.s.2
13. İpek, S. A. (2003) Antakya Türküleri. Color Ofset, İskenderun. s.46
14. Kalaycı, H. (2008)Etnisite ve Ulus Karşılaştırması. Doğu Batı Dergisi. Sayı 44(Etnisite).s.104
15. Kalyoncu, N. (2002). Musikunterricht in der deutschen und türkischen Grundschule. Eine vergleichende didaktische Analyse. Frankfurt am Main ve diğer.: Peter Lang.
16. Kalyoncu, N., Özata, C. (2009). “Sözlü Aktarım Geleneği Bağlamında Çalgı Öğretimi: Bolu İli Örneği.” Z. Dilek et al. (Ed.): 38. ICANAS, International Congress of Asian and North African Studies, (=Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Yayınları: 9/1), Cilt: I, 415-436, Ankara.
17. Keser, İ. (2006) . Kentsel Dinamikler ve Kamusal Alan Farklılaşması Adana Nusayrileri. Ankara Üniversitesi Doktora Tezi.s.15
18. Khoury, P. S. (1987). Syria and the French Mandate. The Politics of Arap Nationalism 1920- 1945. London: I.B.Tauris&Co Ltd Publishers.53-54
19. Massignon, L. (1964). “Nusayriler”. İslam Ansiklopedisi. İstanbul: M.E.B. yayını. Cilt 9, s.365-370.
20. Maalouf, A. (2008) Ölümcül Kimlikler, Çev: Aysel Bora. İstanbul, Yapı Kredi Yayınları.s.21
21. Nettl,B. (1991) TheStudy of Ethnomusicology :Twenty-nine Issues and Concepts. Urbana: Univ. of Illinois Press.s.547
22. Reyhani, M.. (1995). Gölgesiz Işıklar I, Alevilik ve Öncesi. İstanbul: Can yayınları. s.174
23. Kay Kaufman, S. (2014) Etnomüzikolog, Etnografik Metod ve Geleneğin Aktarımı. Makale Raporu ve Makale Çevirisi: Seyhan Canyakan
24. Stokes, Martin (2009) Etnisite, Müzik ve Kimlik. İstanbul, Dans Müzik Kültür Dergisi.125- 127
25. Tavil, Galip-et (2003) Nusayri Aleviler. İstanbul: Çivi Yazıları. 47-226-256-258
26. Van Den Berghe, P. (1996), “Does Race Matter”, Ethnicity (ed. John Hutchinson, Anthony D.Smith), Oxford: Oxford University Press, s.57-62.
27. Mehmet Karasu kişisel görüşme 2013.
28. Yasemin Zeyfa kişisel görüşme 2014.
29. Semir Büyükaşık kişisel görüşme 2013.