TR
EN
OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ
Öz
Otistik bozukluk toplumsal ve iletişimsel sorunları yaşamları boyunca süren çocukları ve erişkinleri içine alan, özellikle erkeklerde (4:1) daha sık görülen yaygın gelişimsel bir bozukluktur. Yineleyici-sınırlayıcı hareketler dışında iletişim ve bilişsel gelişimde gecikme ya da sapma ile karakterizedir. Otizm etiyolojisinin bilinmemesine rağmen yapılan çalışmalar hastalığın oluşmasında genetik faktörlerin büyük rol oynadığını göstermiştir. Otistik çocukların kardeşlerinde otizm görülme riskinin sağlıklı bireylerin kardeşlerinden 30-150 kat yüksek olduğu tespit edilmiştir. Otizm üzerindeki son dönem araştırmalar genetik, beyin işlevleri, nörokimyasal ve immünolojik etkenler üzerine yoğunlaşmıştır. Bağlantı ve ilişki çalışmaları ile belirli kromozom bölgelerinde (2, 3, 7, 11, 15, 17, X kromozomları) anlamlı sonuçlar bulunmuştur. Otizm için bilinmeyenlerin ışığında ayırıcı tanıda yol gösterebilecek, tedaviye yanıtı öngörebilecek veya ölçebilecek biyolojik belirteçler saptanmasının önemi büyüktür. Bu derleme otizmin genetik kökeni hakkında kısa bir özet verilmesi ve otizme sebep olabileceği düşünülen genetik faktörlerin gözden geçirilmesi amacıyla yazılmıştır
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Wermter AK, Kamp-Becker I, Hesse P, et al. Evidence For The Involvement of Genetic Variation In The Oxytocin Receptor Gene (OXTR) In The Etiology Of Autistic Disorders On High-Functioning Level. Am J Med Genet Neuropsychiatric Genet Part B 2010; 153: 629 -639.
- American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 1994, 4th ed. Washington DC: American Psy- chiatric Press.
- Keskin S, Alkış H. Otizm ve Pediatrist. Yeni Symposium 2001; 39: 35-38.
- Pehlivantürk B. Otistik Bozukluğu Olan Ço- cuklarda Bağlanma. Türk Psikiyatri Dergisi 2004; 15: 56-63.
- Kanner L. Autistic disturbances of affective contact. Nervous Child 1943; 2:217–250.
- Baykara B. Otistik Çocukların Anne ve Baba- larında Geniş Otizm Fenotipinin Nörobilişsel Görünümünün Araştırılması. Uzmanlık Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, İzmir 2003.
- Ma DQ, Rabionet R, Konidari I, et al. Associa- tion and Gene–Gene Interaction of SLC6A4 and ITGB3 in Autism. Am J Med Genet Neuro- psychiatric Genet Part B 2009; 153: 477–483.
- O’Roak BJ, State MW. Autism Genetics: Strategies, Challenges and Oppurtunities. Au- tism Research 2008; 1: 4-17.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
-
Yayımlanma Tarihi
1 Mart 2013
Gönderilme Tarihi
1 Mart 2013
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2013 Cilt: 22 Sayı: 1
APA
Şener, E. F., & Özkul, Y. (2013). OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ. Sağlık Bilimleri Dergisi, 22(1), 86-92. https://izlik.org/JA33HP42ZZ
AMA
1.Şener EF, Özkul Y. OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ. Sağlık Bilimleri Dergisi. 2013;22(1):86-92. https://izlik.org/JA33HP42ZZ
Chicago
Şener, Elif Funda, ve Yusuf Özkul. 2013. “OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ”. Sağlık Bilimleri Dergisi 22 (1): 86-92. https://izlik.org/JA33HP42ZZ.
EndNote
Şener EF, Özkul Y (01 Mart 2013) OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ. Sağlık Bilimleri Dergisi 22 1 86–92.
IEEE
[1]E. F. Şener ve Y. Özkul, “OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ”, Sağlık Bilimleri Dergisi, c. 22, sy 1, ss. 86–92, Mar. 2013, [çevrimiçi]. Erişim adresi: https://izlik.org/JA33HP42ZZ
ISNAD
Şener, Elif Funda - Özkul, Yusuf. “OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ”. Sağlık Bilimleri Dergisi 22/1 (01 Mart 2013): 86-92. https://izlik.org/JA33HP42ZZ.
JAMA
1.Şener EF, Özkul Y. OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ. Sağlık Bilimleri Dergisi. 2013;22:86–92.
MLA
Şener, Elif Funda, ve Yusuf Özkul. “OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ”. Sağlık Bilimleri Dergisi, c. 22, sy 1, Mart 2013, ss. 86-92, https://izlik.org/JA33HP42ZZ.
Vancouver
1.Elif Funda Şener, Yusuf Özkul. OTİZMİN GENETİK TEMELLLERİ. Sağlık Bilimleri Dergisi [Internet]. 01 Mart 2013;22(1):86-92. Erişim adresi: https://izlik.org/JA33HP42ZZ