BELGESELSEL SİNEMANIN 3 BOYUTLU OLARAK DANSLA KARŞILAŞMASI: WİM WENDERS’İN PİNA BELGESELİNDE MECERARALARARASILIKAS ILIK

Üç boyutlu sinema teknolojisi daha çok popüler sinemanın yararlandığı bir film

yapımı ve gösterimi teknolojisi olagelmiştir. Diğer yandan, günümüzde, “stereografi”

(stereography) adı verilen 3B (üç boyutlu) sinematografinin yaratıcı kullanımı giderek sanat

sineması yönetmenleri arasında yaygınlaşıyor. Wim Wenders, Werner Herzog, Jean-Luc

Godard, Peter Greenaway gibi sanat sinemasının usta yönetmenleri peş peşe stereografik üç

boyutlu filmler yapıyorlar. Bu filmlere bakıldığında, iki ortak nitelik öne çıkıyor. İlk olarak, bu usta yönetmenlerin stereografiden yararlanarak daha çok kurmaca-olmayan, belgesel

sanat filmleri yaptıklarını görüyoruz. İkinci olarak da, bu 3B belgesel sanat filmlerinin

mecralararası (intermedial) niteliği açık biçimde kendini hissettiriyor. Bu makalede, Wim

Wenders’in “Pina” adlı, 2011 yapımı, 3B belgesel sanat filmi odağa alınarak yukarıda ifade

edilen temel iki nitelik tartışmaya açılacak. Bir yandan, 3B belgesel sanat sinemasının bir

parçası olarak Pina filminin (belgesel) sinema içindeki yeri tartışılırken, diğer yandan, bu

filmin mecralararası nitelikleri mekân, zaman, hareket, performans, dans, beden, ve sinema

arasındaki ilişkisellikler ve etkileşimler üzerinden ele alınacak. Bu bağlamda, Pina filminde,

3B sinemanın mekânı genişleterek filmi seyrettiğimiz salona dahil etmesi, filmin salonu işgal

etmesi ve kaplamasının ne demek olduğu tartışılacak. Bu mekânsal genişlemeyle birlikte

edebi anlatının dışında, mecralararası bir anlatının nasıl mümkün olduğu açıklanmaya

çalışılacak. Sonuç olarak, Pina filminin edebi olmayan bir anlatı arayışında olması; diğer

sanat disiplinleriyle kurduğu açık işbirliği; ve ayırt edici mecralararası niteliği tartışılacak.