Kültürel Söylemlerin Biçimlendirme Yerlemi Olarak Beden ve Çağdaş Beden Modifikasyonlarının Fenomenolojik Boyutları

Beden insanın dünya ile kurduğu ilişkinin ve gerçeklik deneyiminin dolaysız yerlemi ve

boyutudur. Bedenin safi bir organizma olmaktan öte bütüncül bir bedenleşme deneyimi olması

onu söylemlerin üzerine kazınabileceği pasif bir nesne olmaktan çıkararak ona güçlü faillik

kazandırır. İşte tam da bu faillik potansiyeli nedeniyle her türlü biçimlendirici söylem (bilimsel ya

da kültürel, geleneksel ya da modern) kendini gerçekleştirmek ve doğallaştırmak için modifikasyon

üzerinden bedenleşme eğilimi gösterir. Buna karşılık, kültür teorisi içindeki bazı yaklaşımlar

çerçevesinde beden modifikasyonu, düalist kategoriler içinde, geleneksellik ve modernlik kriterleri

açısından birbirinden ayrı ve farklı olarak değerlendirilmektedir. Beden modifikasyonlarının bu

ayrıma göre karşılaştırılması, tıpkı Kartezyen düşüncenin akıl ve beden düalizminde olduğu

gibi, orjinal ve dejenere, olumlu ve olumsuz, anlamlı ve anlamsız, kollektif ve bireysel gibi değer atfedici indirgemeler ortaya çıkarmaktadır. Bu indirgeyici yaklaşım açısından geleneksel beden

modifikasyonları orjinallik taşırken, çağdaş modifikasyonlar postmodern bireyselliğin narsistik

ve dejenere kendilik projeleri olarak eleştirilmektedir. Çağdaş beden modifikasyonlarının

fenomenolojik değil; fakat köken merkezli ve sembolik kültürel yaklaşımlardan hareketle

eleştirilmesi eğiliminin ve bu eğilimin ortaya çıkardığı problemlerin ele alındığı bu çalışmada,

modifikasyon pratiklerinin neden fenomenolojik bir yaklaşım çerçevesinde ele alınması gerektiği

tartışılmaktadır.