A Study Examining Reflections Of 2008 Population Increase Policy İn Turkey

Öz

In Turkey, the state policy to increase the population has been implemented since 2008. Various regulations related to the policy were made in 2008, 2011 and 2015. The purpose of this study is to reveal the reflections of the population increase policy of the state or population increase incentives. For this purpose, a questionnaire was administered to pregnant women who visit Department of Obstetrics at two different hospitals: Fırat University Hospital and University of Health Sciences Elazığ Education and Research Hospital. Based on the descriptive data, it was determined that 82% of the mother candidates were under 35 years of age, 26% of them have primary school, 23% secondary school, 20% high school and 25% university degree. A significant finding reflecting the profile characteristics of participants was that 84% were not working. Although the level of education and family income were not high, it was determined that the spouses shared the same opinion in terms of the number of children they wanted to have, 71% of the pregnancies were planned, and 63% of the mothers wanted to have three or more children. In the study, it was found that economic concerns were important but not considered as a limitation for families who wanted three or more children. Another noteworthy result is that there is very little gender determination on the number of children. In other words, the idea of “we keep trying until we have a boy/girl” is quite weak.  Within the scope of the study, it was determined that the participants were most aware of the birth incentives. While 42% of them believe that government incentives are effective in increasing the population, 42% find it ineffective and 16% have been undecided. 

Anahtar Kelimeler

• Population policy,Population increase

TÜRKİYE’DE 2008 YILI İTİBARİYLE UYGULANAN NÜFUS ARTTIRICI POLİTİKANIN YANSIMALARINI ORTAYA KOYMAYA YÖNELİK BİR ARAŞTIRMA

Öz

Türkiye’de 2008 yılından itibaren devletin nüfusu artırıcı yönde bir politikası mevcuttur. Konuyla alakalı olarak 2008, 2011 ve 2015 yıllarında çeşitli düzenlemeler yapılmıştır. Bu çalışmanın amacı devletin nüfus arttırıcı politikasının ya da nüfus arttırıcı teşviklerin yansımalarını ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda Fırat Üniversitesi Hastanesi ve Sağlık Bilimleri Üniversitesi Elazığ Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kadın Doğum Bölümü’ne gelen gebe kadınlarla bir anket formu aracılığıyla görüşme yapılmıştır. Anne adaylarının % 82’sinin 35 yaş altında olduğu, % 26’sının ilkokul, %23’ünün ortaokul, % 20’sinin lise %25’inin ise üniversite mezunu olduğu belirlenmiştir. Çalışmada anne adaylarının profil özelliklerini yansıtan önemli bir bulguda % 84’ünün çalışmıyor olması olarak tespit edilmiştir. Eğitim düzeyi ve aile gelirinin yüksek olmamasına rağmen eşlerin çocuk sayısı noktasında aynı düşünceyi paylaştığı, gebeliklerin % 71’nin planlı olduğu, anne adaylarının % 63’ünün 3 ve üzeri çocuk sayısına sahip olmak istedikleri belirlenmiştir. Çalışmada, ekonomik kaygıların önemli olduğu ancak 3 veya 4 çocuk isteyen aileler üzerinde kısıtlayıcı bir faktör olmadığı tespit edilmiştir. Dikkat çeken bir diğer sonuç ise cinsiyetin çocuk sayısı üzerinde belirleyiciliğinin çok az olmasıdır. Yani “erkek çocuk olana kadar” ya da “kız çocuk olana kadar” anlayışının oldukça zayıf olduğu görülmektedir. Çalışma kapsamında anne adaylarının güncel teşviklerden en çok doğum yardımından haberdar olduğu tespit edilmiştir. Anne adaylarının % 42’si devlet teşviklerinin nüfusu arttırmada etkili olduğuna inanırken % 42’si ise etkisiz bulmaktadır. % 16’sı ise bu konuda karasız kalmıştır. 

Anahtar Kelimeler

• Nüfus Politikası,Nüfus Artışı

Kaynakça

1. Akın Ayşe, Mıhçıokur Sare., 2003. Kadının Statüsü ve Anne Ölümleri. http://www. huksam.hacettepe.edu.tr/women.htm (Erişim tarihi: 11.10.2018)
2. Büyüköztürk Şener., vd, 2014. Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Pegem Akademi
3. Doğan Mesut, 2011. Türkiye’de Uygulanan Nüfus Politikalarına Genel Bakış Marmara Coğrafya Dergisi Sayı: 23, Ocak - 2011, S. 293-307 İstanbul
4. Doğanay, Hayati., 1997. Türkiye Beşeri Coğrafyası, Milli eğitim Bakanlığı Yayınları: 2982, Bilim ve Kültür Eserleri Dizisi: 877, Milli Eğitim Basımevi, Ankara.
5. Eryurt, Mehmet Ali; Canpolat Beşe, Şebnem; Koç, İsmet. 2013.Türkiye'de Nüfus Ve Nüfus Politikaları: Öngörüler Ve Öneriler. Amme İdaresi Dergisi 2013,46(4):129-156
6. TÜSİAD, 1999. Türkiye’nin Fırsat Penceresi Demografik Dönüşüm ve İzdüşümleri. Yayın No: Tüsiad- T/ 99-1- 251.
7. Tümertekin‚ Erol.- Özgüç, Nazmiye. 2006, Beşeri Coğrafya İnsan Kültür Mekan, Çantay Kitabevi, İstanbul.
8. Şahin Cemalettin, 2016.Türkiye Nüfusu. Hayır Kanat Meryem (ed). Türkiye Coğrafyası ve Jeopolitiği (s.220- 248). Nobel Yayınevi, Ankara

9. Şahin Salih, 2015.Türkiye Beşeri Coğrafyası, Servet Karabağ, Salih Şahin, Türkiye Beşeri ve Ekonomik Coğrafyası. Pegem Akademi. 6. Baskı
10. Resmî Gazete. 23 Mayıs 2015 Sayı : 29364
11. Yüksel Yusuf, 2007. Türkiye’de Demografik Geçiş Süreci ve Sosyal Politikalar. DPT- Uzmanlık Tezleri. Kasım 2007.