Öz
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Öz
Bu makale, Türk halk kültüründe büyücülük uğraşını, geniş bir saha araştırmasından elde edilen verilerle tartışmaya açmaktadır. Çalışma, Sivas ve çevre illerde yaşayan 81 kaynak kişiyle yapılan mülakatlardan elde edilen verilere ve büyü yapılan ortamlarda yürütülen gözlemlere dayanmaktadır. Kaynak kişilerin 10’u büyücü/hoca, diğerleri ile kendilerine büyü yaptırıldığını düşünen ve başkalarına büyü yaptırmak maksadıyla büyücülere başvuran kişilerden oluşmaktadır. Mülakat ve gözlemlerle elde edilen verilerden hareketle Türk halk kültüründeki büyücülük pratiklerinin günümüz dünyasındaki işleyişini göstermek hedeflenmektedir. Veriler hacimsel açıdan bir makalenin boyutunu aşacak düzeyde olduğu için metin içinde çoğunlukla kaynak kişilere kısa referanslar verilmekle yetinilmiştir. Makalenin giriş bölümünde büyü kavramsallaştırılması üzerinde durulmakta, literatür taraması değerlendirilmekte ve araştırmada izlenen yöntem açıklanmaktadır. Sahadan derlenen büyüler 13 başlık altında tasnif edilmiştir. Büyü mağdurlarının çoğunluğunu kadınlar oluşturmakta ve genellikle evlilik sorunları, hastalık veya ekonomik kaygılar nedeniyle büyüye maruz kaldıkları düşünülmektedir. Mağdurların deneyimlerinde çaresizlik, medikal boşluk, yakın ilişkilerdeki ihanet teması ve ekonomik sömürü öne çıkmaktadır. Büyü yaptıranlar ise çoğunlukla duygusal veya ailevi ilişkilerde kontrol kaybı yaşayan, bu kaybı metafizik yollarla telafi etmeye çalışan bireylerdir. Büyüye inanma süreci, genellikle açıklanamayan kişisel krizler, tıbbi yöntemlerle teşhis edilemeyen rahatsızlıklar ve ilişkilerdeki dramatik bozulmalarla tetiklenmektedir. Beklenmedik biçimde evde bulunan muska, iğneli sabun, domuz yağı gibi gizemli nesneler şüpheyi inanca dönüştürmektedir. Büyünün kaynağına ilişkin inançlar, yakın sosyal çevredeki gerilimler ve rekabetlerle şekillenmektedir. Büyü yapıldığına ikna olan kişiler sonraki aşamada ise büyüyü yaptıranları tespit etme çabasındadır. Bu aşamada en sık suçlanan aktörler aile içindeki kişiler olmaktadır. Büyücüler kendilerini dini otoriteye dayandırarak çeşitli araç ve yöntemlerle kendi uğraş alanlarını meşrulaştırma çabası içindedirler. Büyü yapımında bitkisel, hayvansal ve insan bedenine ait ögeler, ritüel araçlar ve kutsal yazılar kullanılmakta; her nesne zengin folklorik anlamlar taşımaktadır. Çalışma, büyünün toplumsal denetim, ruhsal teskin, kolektif kimlik inşası ve toplumsal cinsiyet rollerinin pekiştirilmesi gibi işlevler gördüğünü ortaya koymaktadır. Sonuç olarak büyü, insanın belirsizliklerle baş etme stratejisi olarak Türk halk kültüründe varlığını sürdüren folklorik bir yapıdır.
Anahtar Kelimeler
Etik Beyan
Araştırma, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi’nden alınan E-99711239-050.01.04 numaralı Etik Kurul Onay Raporuna dayanarak yürütülmüştür.
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Öz
This article discusses the practice of witchcraft in Turkish folk culture, drawing on data obtained from extensive field research. The study is based on data obtained from interviews with 81 informants living in Sivas and surrounding provinces, as well as observations conducted in environments where witchcraft is practised. Ten of the informants were sorcerers/teachers, while the others were individuals who believed they had been bewitched and those who sought out sorcerers to cast spells on others. Based on the data obtained from interviews and observations, the aim is to demonstrate how sorcery practices function in Turkish folk culture in today's world. As the data is too voluminous to fit within the scope of an article, the text mostly provides brief references to the informants. The introduction of the article focuses on conceptualising witchcraft, evaluates the literature review, and explains the methodology followed in the research. The spells collected from the field are classified under 13 headings. Women constitute the majority of witchcraft victims and are generally thought to be exposed to witchcraft due to marital problems, illness or economic concerns. The themes of helplessness, medical void, betrayal in close relationships and economic exploitation stand out in the victims' experiences. Those who resort to magic are mostly individuals who have experienced a loss of control in emotional or family relationships and who attempt to compensate for this loss through metaphysical means. The process of believing in magic is often triggered by unexplained personal crises, ailments that cannot be diagnosed by medical means, and dramatic breakdowns in relationships. Unexpectedly found mysterious objects in the home, such as amulets, soap with pins stuck in it, or pig fat, turn suspicion into belief. Beliefs about the source of the magic are shaped by tensions and rivalries within the immediate social circle. Those convinced that magic has been practised then endeavour to identify those responsible. At this stage, the most frequently accused actors are members of the family. Sorcerers, relying on religious authority, strive to legitimise their field of activity through various means and methods. Plant, animal and human body elements, ritual tools and sacred writings are used in the practice of witchcraft; each object carries rich folkloric meanings. The study reveals that witchcraft serves functions such as social control, spiritual appeasement, collective identity construction, and reinforcement of social gender roles. Consequently, witchcraft is a folkloric structure that persists in Turkish folk culture as a strategy for coping with uncertainty.
Anahtar Kelimeler
Etik Beyan
The research was conducted based on the Ethics Committee Approval Report numbered E-99711239-050.01.04 obtained from Sivas Cumhuriyet University.
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Öz
Kaynakça
- AKKAYA, Ü. H. (2003). Büyü ve Büyüsel Uygulamalar Üzerine Bir Din Sosyolojisi Araştırması: Kayseri Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- ALPASLAN, A. (2022). Halkbilimi Temelinde Büyü Düşüncesi ve Türk Sosyokültürel Yaşamında Büyünün Yeri. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
- ATAY, T. (2017). Din Hayattan Çıkar: Antropolojik Denemeler. İstanbul: İletişim Yayınları.
- BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Yayınları.
- BAYRI, M. H. (1936), “Büyüler Hakkında”. Halk Bilgisi Haberleri, S. 63, 49-55.
- BORATAV, P. N. (1984). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- BORATAV, P. N. (1994). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Bilgesu Yayınları.
- CAFEROĞLU, A. (1968). Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Enderun Kitabevi.
- CAMPBELL, J. (2016). İlkel Mitoloji: Tanrının Maskeleri I. (Çev. Kudret Emiroğlu), Ankara: Islık Yayınları.
- ÇELEBİ, İ. (1997). “Sihir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 37, İstanbul: TDV Yay., 1997, 170-172.
- ÇELEBİ, İ. (2008). “Rukye”, TDV İslam Ansiklopedisi, (XXXV, 219-222), İstanbul: TDV Yayınları.
- ÇELİK, A. (2018). Türk Toplumunun Sözel Belleğindeki Al Karısı Tasarımları Üzerine, Doğaüstü Varlıklar ve Anlatılar Üzerine İncelemeler. (Altuğ Ortakcı, Ed.). Kesit Yayınları.
- ÇELİK, A. (2021). “Ateşin Mitolojik Kökeni: Türk ve Yunan Mitolojilerindeki Tasarımların Karşılaştırılması”. Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 9, S. 27, 304-318.
- DENİZ, T. (2019). Eski Mezopotamya ve Anadolu’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- DOUGLAS, M. (2017). Saflık ve Tehlike: Kirlilik ve Tabu Kavramlarının Bir Çözümlemesi. (Çev.: Emine Ayhan), İstanbul: Metis Yayınları.
- ELIADE, M. (1999). Şamanizm. Ankara: İmge Kitabevi.
- ELIADE, M. (2003). Zalmoksis’ten Cengiz Han’a. (Çev.: Ali Berktay), İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
- ELIADE, M. (2016). Okültizm, Büyücülük ve Kültürel Modalar. (Çev.: Cem Soydemir), İstanbul: Doğubatı Yayınları.
- EMİROĞLU, K. ve AYDIN, S., (2003), Antropoloji Sözlüğü. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- ERGİNER, G. (2003). “Anadolu’da Batıl İnanmalar ve Büyü”, (Ed. Ekrem Işın), Elemterefiş Anadolu’da Büyü ve İnanışlar, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 50-61.
- EYÜBOĞLU, İ. Z. (2004). Anadolu Büyüleri. İstanbul: Derin Yayınları.
- FRAZER, J. G. (1991). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri I. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (1992). Altın Dal: Dinin ve Folklorun Kökleri II. İstanbul: Payel Yayınevi.
- FRAZER, J. G. (2004). Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan), Ankara: Yapı Kredi Yayınları.
- FREUD, S. (1999). Dinin Kökenleri, Totem ve Tabu, Musa ve Tektanrıcılık, Diğer Çalışmalar. (Çev.: Selçuk Budak), Ankara: Öteki Yayınevi.
- FREUD, S. (2020). Totem ve Tabu. (Çev.: Zehra Aksu Yılmazer), İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- HANÇERLİOĞLU, O. (1975). İnanç Sözlüğü- Dinler-Mezhepler-Tarikatler-Efsâneler. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2000). İnanç Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
- HANÇERLİOĞLU, O. (2010). Dünya İnançları Sözlüğü, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- IRMAK, Y. (2018). Bingöl Halk İnançları ve Uygulamaları. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, C. 17, S. 17, 191-222.
- İNAN, A. (1976). Eski Türk Dini Tarihi. İstanbul: Devlet Kitapları-Milli Eğitim Basım Evi.
- İNAN, A. (1986). Tarihte ve Bugün Şamanizm, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
- KAFESOĞLU, İ. (2017). Umumi Türk Tarihi Hakkında Tespitler, Görüşler, Mülahazalar, İstanbul: Ötüken Yayınları.
- KALAFAT, Y. (2010). Doğu Anadolu’da Eski Türk İnançlarının İzleri (6. Baskı). Ankara: Berikan Yayınevi.
- KÖPRÜLÜ, M. F. (1981). Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
- KÖSEMİHAL, N. Ş. (1982). “Büyü ve Din Probleminin Bugünkü Durumu”, Sosyoloji Dergisi, S. 7, 122-147.
- KUMARTAŞLIOĞLU, S. (2019). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak Kültü, Konya: Kömen Yayınları.
- MALINOWSKI, B. (2000). Büyü, Bilim ve Din. (Çev.: Saadet Özkal), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- MAUSS, M. (2011). Sosyoloji ve Antropoloji. (Çev.: Özcan Doğan), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
- ORDU, B. (2020), Kütahya’da Büyü ve Büyü ile İlgili Uygulamalar. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
- ÖRNEK, S. V. (1966). Sivas ve Çevresinde Hayatın Çeşitli Safhalarıyla İlgili Batıl İnançların ve Büyüsel İşlemlerin Etnolojik Tetkiki (Sivas), Ankara: Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1971). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (1988). 100 Soruda İlkellerde Din, Büyü, Sanat, Efsane. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
- ÖRNEK, S. V. (2000). Türk Halkbilimi (2. baskı). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÖRNEK, S. V. (2017). Etnoloji Sözlüğü. Ankara: Bilgesu Yayıncılık.
- ÖZBEK, Y. (1994). İslâm Açısından Sihir. İstanbul: İz Yayıncılık.
- ÖZTEKİN, B. (2021). Anakronik Bir Olgu Olarak Büyü ve Van'da Büyü Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- POTAPOV, L. P. (2012). Altay Şamanizmi. (Çev.: Metin Ergun). Konya: Kömen Yayınları.
- REYHAN, E. (2021). Hitit Örneği Üzerinden Eskiçağda Toplumsal Yapı ve Büyü İlişkisi. Tarih Araştırmaları Dergisi, C. 40, S. 70, 1-52.
- ROUX, J. P. (1994). Türklerin ve Moğolların Eski Dini. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: İşaret Yayınları.
- ROUX, J. P. (2002). Altay Türklerinde Ölüm. (Çev.: Aykut Kazancıgil), İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- ROUX, J. P. (2005). Orta Asya’da Kutsal Bitkiler ve Hayvanlar, İstanbul: Kabalcı Yayınları.
- SAMUR, Ş. (2024). “Türk Halk Hikâyelerinde Büyü”, Etüt Dergisi, S. 9, 99-109.
- SAMUR, Ş. (2024b). “Evlilikle İlgili Büyülerin Halkbilimsel Değerlendirmesi: Sivas Örneği”, (Ed.: Mehmet Ali Yolcu, Mustafa Aça), Toplum ve Kültür Araştırmaları-V, Çanakkale: Paradigma Akademi, 72-88.
- SAMUR, Ş. (2024c). “Türk Kültüründe Büyü Yapımında Kullanılan Otlar: Sivas Örneği”, Kültür Araştırmaları Dergisi, S. 22, 16-30.
- SİPAHİ, A. (2006). Türk Halk İnançlarında Büyü ve Büyü ile İlgili İnanmalar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- TANYU, H. (1995). “Büyü”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C: 6, s. 501-506, İstanbul: TDV Yayınları.
- TANYU, H. (1992) “Büyü”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. VI/501-506. İstanbul: TDV Yayınları.
- Türkçe Sözlük. (2005). (10. Baskı), Ankara: Türk Dili Kurumu Yayınları.
- TYLOR, E. B. (1920). Primitive Culture: Researches into the Development of Mythology, Philosophy, Religion, Language, Art and Custom, London.
- ZİYA GÖKALP (2017). Türk Töresi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 4 Aralık 2025 |
| Erken Görünüm Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 26 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 4 |
Amaç ve Kapsam
Folklor Akademi Dergisi, yılda üç defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. Kısaltılmış adı FAD olan derginin amacı, başta halkbilimi olmak üzere sosyal ve beşerî bilimlerin bütün bilim dallarında (edebiyat, eğitim bilimleri ve alan eğitimi, ilahiyat, iletişim, coğrafya, tarih, dilbilim, psikoloji, antropoloji, felsefe, filoloji, müzikoloji, güzel sanatlar, sosyoloji, arkeoloji vd.) yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Akademik ihtiyaçlara cevap vermeyi hedefleyen FAD, kullanıcı dostu genel ağ yazılımı ile açık ve çevrim içi yayın imkanıyla ulusal ve uluslararası akademik çevrelere ulaşmayı hedeflemektedir. Böylelikle daha çok veri tabanı ve indeks tarafından taranmak; bilim insanlarına ve okurlara sınırsız erişim sağlamak, alanında yaygın etki ve referans gösterilme oranını artırmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esastır.
Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir)
Makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemelidir.
Yazım Kuralları
GENEL İLKELER
1. Folklor Akademi Dergisi, hakemli bir dergi olup yılda dört sayı olarak yayımlanır.
2. Folklor Akademi Dergisi’nde, halk bilimi, Türk dili ve edebiyatı, halk edebiyatı, antropoloji, etnoloji, kültür sosyolojisi, dinler tarihi, müzikoloji, halk dansları, el sanatları, kültür tarihi ile ilgili bilimsel makaleler, çeviriler, tanıtma/eleştiri yazıları gibi çalışmalara yer verilmektedir.
3. Yazının Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilmesi, yayımı için başvuru olarak kabul edilir. Yazılar için telif ücreti ödenmez.
4. Folklor Akademi Dergisi’nde yayımlanan yazıların içerikleriyle ilgili her türlü yasal sorumluluk, yazarına aittir.
5. Folklor Akademi Dergisi, gönderilen yazılarda düzeltme yapmak, yazıları yayımlamak ya da yayımlamamak hakkına sahiptir.
6. Yayım dili Türkçe, İngilizce, Rusça, Almanca, Fransızca ve İspanyolca'dır.
7. Makalenin başında 300-500 kelime aralığında Türkçe ve İngilizce öz(10 punto ve İngilizce Öz), 5 kelimelik Türkçe ve İngilizce anahtar kelimeler bulunmalı; Türkçe ve İngilizce başlığa yer verilmelidir. Öz içinde kaynak, şekil, çizelge vb. bulunmamalıdır.
8. Makale, giriş bölümüyle başlamalı, burada yazının hipotezi ortaya atılmalı, gelişme bölümü (ara ve alt başlıklarla desteklenebilir) veri, gözlem, görüş, yorum ve tartışmalardan oluşmalı, Sonuç bölümünde varılan sonuçlar, önerilerle desteklenerek açıklanmalıdır. Metin, Öz, Abstract, Sonnotlar ve Kaynaklar dâhil 10.000 kelimeyi geçmemelidir.
9. Yazının başlığının altında yazar adı, dipnotla unvanı, görev yaptığı kurum ve kendisine ulaşılabilecek e-posta adresi gibi bilgilere yer verilmemelidir. Yazıların hangi akademisyen tarafından sisteme eklendiği ya da dergiye gönderildiği, sistem yöneticisi tarafından zaten görülebildiğinden, bu bilgiler, yazılar hakem sürecinden geçtikten sonra, yazıya editör tarafından eklenecektir. Dolayısıyla yazılar sisteme girilirken, gözden geçirilip yazara ait herhangi bir bilginin yazıda yer almadığından emin olunmalıdır. Bu husus, kör hakemlik ilkesi açısından önemlidir.
10. Yazı, https://dergipark.org.tr/folklor adresindeki Makale Gönder düğmesi aracılığıyla, e-posta adresi ve oluşturulacak parolayla girilen kişisel sayfadan gönderildikten sonra, aynı sayfadan hakem süreci takip edilebilir. Bu aşamadan sonra, düzeltmelerin yapılması için, bütün hakemlerden raporların gelmesi beklenmelidir. Çünkü yazarlar, sisteme bir kez düzeltme ekleyebilmektedirler. Zira bir hakemin istediği düzeltmeyi yapıp yazı sisteme eklendiğinde, sonraki aşamada ikinci bir hakemin de düzeltme istemesi durumunda istenen düzeltmeler yapılamayacaktır.
11. Dergiye gönderilen yazıların daha önce başka bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. Kitap hâlinde yayımlanmamış sempozyum bildirilerinin yayımı ise, bu durumun belirtilmesi şartıyla mümkündür.
12. Dergiye gönderilen yazılar, yazarları tarafından alınmış olan benzerlik raporları ile birlikte sisteme yüklenecektir. Ayrıca editörlük sürecinde turnitin vb. benzerlik programlarında makaleler kontrol edilecektir. Benzerlik oranı %20'nin üzerinde olan çalışmalar yayınlanamayacaktır.
13. Yazılar, mutlaka aşağıda belirtilen formatta gönderilmelidir. Sisteme bu formatta girilmeyen yazılar değerlendirmeye alınmayacaktır.
14. Yazarlar, makale dosyası ile birlikte sisteme Telif Hakkı Devri Formu'nu imzalı bir şekilde yüklemelidir.
SAYFA DÜZENİ
1. Yazılar, Microsoft Word programında yazılmalı ve sayfa yapıları aşağıdaki gibi düzenlenmelidir:
|
Kâğıt Boyutu |
Genişlik:16 cm Yükseklik: 24 cm |
|
Üst Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Alt Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Sol Kenar Boşluk |
2,5 cm |
|
Sağ Kenar Boşluk |
2 cm |
|
Yazı Tipi |
Times New Roman |
|
Yazı Tipi Stili |
Normal |
|
Boyutu (normal metin) |
11 (Times New Roman) |
|
Boyutu (sonnot metni) |
10 (Times New Roman) |
|
Paragraf Aralığı |
Önce 6 nk, sonra 0 nk |
|
Satır Aralığı Paragraf Girintisi |
Tek (1) 1 cm |
2. Özel bir yazı tipi (font) kullanılmış yazılarda, kullanılan yazı tipi de, yazıyla birlikte gönderilmelidir.
3. Yazılarda sayfa numarası, üst bilgi ve alt bilgi gibi ayrıntılara yer verilmemelidir.
4. Makale içerisindeki başlıkların her bir kelimesinin sadece ilk harfleri büyük yazılmalı, başka hiçbir biçimlendirmeye, yer verilmemelidir.
5. İmlâ ve noktalama açısından, makalenin ya da konunun zorunlu kıldığı özel durumlar dışında, Türk Dil Kurumunun İmlâ Kılavuzu esas alınmalıdır.
KAYNAKLARIN DÜZENLENMESİ
Metin içinde kaynak gösterme
Metin içinde kaynak gösterimi iki biçimde yapılabilir.
1. Ana metindeki tüm göndermeler metin içi dipnot sistemi ile belirtilir. Sayfa altı dipnot yöntemi kesinlikle kullanılmamalıdır. Kaynak gösterme dışında kalan ve makalenin ana konusu ile dolaylı bağlantısı olan açıklamalar, birden başlayarak sonnot kullanmak suretiyle yapılabilir. Sonnotlar, makaleden sonra ve kaynakçadan önce topluca yer almalı, 1, 2, 3 şeklinde sıralanmalı ve 10 punto yazılmalıdır.
2. Metinde uygun yerde parantez açılarak, yazar (lar) ın soyadı, yayın tarihi ve alıntılanan sayfa numarası belirtilir.
a) Aynı kaynaklara metinde tekrar gönderme yapılırsa yine aynı yöntem uygulanır; age., agm. gibi kısaltmalar kullanılmamalıdır.
Örnek: (Köprülü, 1966: 71-76)
b) Alıntılanan yazarın adı, metinde geçiyorsa, parantez içinde yazarın adını tekrar etmeye gerek yoktur.
Örnek: Boratav (1984: 11), bu rivayetlerin 34 tane olduğunu belirtir.
c) Gönderme yapılan kaynak iki yazarlı ise, her iki yazarın da soyadları kullanılmalıdır.
Örnek: (Alptekin ve Sakaoğlu, 2006: 133)
d) Yazarlar ikiden fazlaysa ilk yazarın soyadından sonra “vd.” (ve diğerleri) ibaresi kullanılmalıdır.
Örnek: (Lvova vd., 2013: 194)
e) Gönderme yapılan kaynaklar birden fazlaysa, göndermeler noktalı virgülle ayrılmalıdır.
Örnek: (Kaya, 2000: 180; Artun, 2004: 86)
f) Metinde arşiv belgelerinden yararlanılmış ise bu belgelere göndermeler Belge-1 veya Arşiv-1 şeklinde sırayla belirtilmeli ve kaynakçada ilgili ibarenin karşısına arşiv belge bilgileri yazılmalıdır.
g) Metin içinde sözlü kaynaklardan alınan bilgilere yer verilmiş ise göndermeler Kaynak Kişi anlamına gelecek şekilde KK-1 şeklinde belirtilmeli, çalışmanın kaynaklar kısmında Sözlü Kaynaklar alt başlığı altında her bir kaynak kişinin bilgisi metin içinde yapılan gönderme kodu ile uyumu şekilde belirtilmelidir.
h)Metin içi doğrudan alıntılarda 40 kelimeyi geçenler, sağdan ve soldan 1cm içeride, blok şeklinde ve ana metinden 1 punto küçük (10 punto) yazılmalıdır.
KAYNAKÇANIN DÜZENLENMESİ
1. Kaynakçada sadece yazıda gönderme yapılan kaynaklara yer verilmeli ve yazar soyadına göre alfabetik sıralama izlenmelidir.
2. Bir yazarın birden çok çalışması kaynakçada yer alacaksa yayın tarihine göre eskiden yeniye doğru bir sıralama yapılmalıdır. Aynı yılda yapılan çalışmalar için “a, b, c...” ibareleri kullanılmalı ve bunlar metin içinde yapılan göndermelerde de aynı olmalıdır.
Kitap:
KÖPRÜLÜ, M. F. (1999). Edebiyat Araştırmaları. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
Çeviri Kitap:
ELIADE, M. (1999). Şamanizm. (Çev.: İsmet Birkan), Ankara: İmge Kitabevi.
LVOVA, E. L. vd. (2013). Güney Sibirya Türklerinin Geleneksel Dünya Görüşleri: Simge ve Ritüel. (Çev.: Metin Ergun), Konya: Kömen Yayınları.
İki Yazarlı Kitap:
ALPTEKİN, A. B. ve SAKAOĞLU, S. (2006). Türk Saz Şiiri Antolojisi. Ankara: Akçağ Yayınları.
İkiden Fazla Yazarlı Kitap:
OĞUZ, M. Öcal vd. (2010). Türk Halk Edebiyatı El Kitabı. Ankara: Grafiker Yayınları.
Makale:
YAYIN, N. (2016). "Köknar Terimi Üzerine". Artuklu İnsan ve Toplum Bilim Dergisi, C. 1, S. 1, 72-75.
Yayımlanmamış Tez:
AKYÜZ, Ç. (2013). Bagış Destanı: İnceleme-Metin. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Bildiri:
CUNBUR, M. (2000). “Dede Korkut Oğuz-namelerinde İslamî Unsurlar”, Uluslararası Dede Korkut – Bilgi Şöleni Bildirileri. (Hzl.: A. Kahya-Birgül vd.), 77-108, Ankara Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları.
İnternet Kaynakları:
* URL-1: “Social Groups”. http://www.sociologyguide.com/basic-consepts/Social-Groups.php (Erişim: 10.06.2014)
* Hufford, M. (1991). “American Folklife: A Commonwealth of Cultures”, http://www.loc.gov/folklife/cwc/(Erişim: 17.06.2014)
Arşiv Kaynakları:
Belge-1/Arşiv-1: BOA-Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA, DH.EUM.EMN, no: 3, 19.Ş.1330); BCA: Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi (BCA, 1927)
Sözlü Kaynaklar:
KK-1: Mustafa Mutlu, İstanbul 1935, İlkokul Mezunu, Emekli. (Görüşme: 12.06.2014)
Dergiye makale gönderecek yazarlarımızın çalışmalarını Yayın ve Yazım İlkeleri'ne göre düzenlemeleri gerekmektedir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
FOLKLOR AKADEMİ DERGİSİ ETİK İLKELER ve YAYIN POLİTİKASI
Folklor Akademi Dergisi (FAD), yılda dört defa yayımlanan uluslararası hakemli bir dergidir. FAD, Türk Halk bilimi alanında yeni bakış açıları geliştirmek, alana katkı sağlayacak yeni ve özgün makale, derleme, tanıtım yazıları ve çeviriler gibi yayınlara yer vermektir. Ayrıca dergide, uluslar üstü bir felsefe ile dünyaya dair kültürel veriyi, insanlığın ortak mirası kabul edip tarihî ve/veya güncel olanı akademik üslup ve bilimsel yöntemler ile kamuoyuna duyurmak amaçlanmaktadır.
Folklor Akademi Dergisine gönderilecek olan çalışmaların yayına kabul edilmesinde makalelerde özgünlük ve alana etki unsurları dikkate alınmaktadır. Bu nedenle, dergi sistemine yüklenmiş hatta hakem süreci olumlu olarak raporlanmış olsa dahi, çalışmanın yayımlanıp yayımlanmayacağı kararı editör kuruluna bağlıdır.
Aynı yazarın dergimize yeniden makale gönderebilmesi için, önceki makalesinin yayımlanmasının üzerinden en az bir yıl geçmiş olmalıdır.
Her sayıda araştırmacıların bağlı bulunduğu kurumlar arasında çeşitliliğin gözetilmesi esastır. Bu kapsamda, bir sayıda aynı kurum adresli en fazla iki makale yayımlanabilir. Çok yazarlı makalelerde yazar sayısı değil, yayın sayısı esas alınır.
Folklor Akademi Dergisi, güncel TDK Yazım Kılavuzu ve Sözlüklerini esas alır.
Yayımlanan çalışmaların telif hakkı Folklor Akademi Dergisi’ne devredilmiş sayılır. Makalelerin/çevirilerin tüm bilimsel ve hukukî sorumluluğu yazarlarına/çevirmenlerine aittir. İki ve daha fazla yazarlı çalışmalarda yazının telif sorumluluğu birinci yazara aittir. Dergide yayımlanan makale ve fotoğraflar kaynak gösterilerek alıntılanabilir.
Folklor Akademi Dergisi’ne gönderilen makaleler çifte körleme (peer review) süreciyle değerlendirilmekte olup ücretsiz erişimle elektronik olarak yayımlanmaktadır. Aşağıda yayıncının, editörler kurulunun, hakemlerin ve yazarların etik sorumlulukları ve görevleri yer almaktadır. Bilimsel kurallar dâhilinde hazırlanan çalışmalarda yayın sürecinin tüm bileşenlerinin; yayıncı, editörler, yazarlar, hakemler ve okuyucuların etik ilkelere ve derginin yayın politikalarına uymaları gerekmektedir.
Yayıncının Etik Sorumlukları
*Folklor Akademi Dergisi, kâr amacı gütmeyen bir yayın kuruluşudur.
*Folklor Akademi Dergisi, 2018 yılından bu yana evrensel kurallar çerçevesinde yayın yapmaktadır.
* Folklor Akademi Dergisi, yayınlanan makalelerin mülkiyet ve telif hakkını korur. Yayınlanan her makalenin birer kopya kaydını saklı tutma yükümlüğünü üstlenir.
* Folklor Akademi Dergisi, makalenin nihai kararının her türlü kişisel durumdan bağımsız biçimde verilmesini taahhüt eder.
Editörler Kurulunun Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’ne başvuru yapılan her bir makale ve makalenin diğer tüm süreçlerinden Folklor Akademi dergisi Editörler Kurulu sorumludur ve Editörler Kurulu bu bağlamda sorumluluğunu bilir.
*Editörler Kurulu, dergide, kör hakemlik, değerlendirme süreci, etik ilkeler gibi dergi politikalarının belirlenmesi ve uygulanmasını gözetir, yayınlanmış makale yazarlarının telif hakkını korur.
* Editörler Kurulu, dergiyi akademik kriterlerde daha iyiye yükseltme ve bu bağlamda nitelikli yayın politikası hedefinde olup gerektiğinde “yazarlar”, “hakemler” gibi temel esaslarını günceller.
* Editörler Kurulu, Dergipark sistemi üzerinden makale takip sürecini yürütmekte olup, dergi içeriğine uygun, dil editörlerinin denetiminden geçen yazıları, çıkar çatışması taşımayan ilgili alandaki hakemlere gönderir. Dergi yazım ilkelerine uygun olmayan yazılar hakeme gönderilmez. Hakem raporlarından biri olumlu (kabul ya da minör revizyon), diğeri olumsuz olduğu takdirde, yazı üçüncü bir hakeme gönderilebilir yahut Editör Kurulu nihai kararını raporlar üzerinden verebilir (Hakemlerden major revizyon ve ret alan makaleler reddedilir. Yazıların yayımlanma ya da yayımlanmama konusundaki nihai karar Folklor Akademi Dergisi Editör Kuruluna aittir).
* Editörler Kurulu, belirli aralıklarla dergi süreci ve nitelikli işleyişi için toplanır.
* Editörler Kurulu, tüm makalelerin kayıtlarını, dergiyle ilgili yazışmaları elektronik olarak saklar.
* Dergi sistemine makale yüklendikten sonra editör kontrolünden geçen çalışmaların yazarları tarafından sisteme yüklenen benzerlik raporu Editör Kurulunca incelenir. Benzerlik oranı makul olan (azami %20) çalışmalar için hakem değerlendirme süreci başlatılır.
Hakemlerin Etik Sorumlulukları
*Folklor Akademi Dergisi’nde makale değerlendirme sürecinde yazar(lar)ın ve hakemlerin, birbirlerini tanımadıkları iki yönlü kör hakemlik (çifte körleme) ilkesi uygulanır.
* Hakemler, yalnız uzmanlık alanı ile ilgili makaleleri değerlendirmeyi kabul etmeli, herhangi bir çıkar çatışması fark edildiyse makale değerlendirme isteği ya da hakemliği ret edilmelidir.
*Hakemler dergi yayın politikası gereği, Makale Takip Sistemi üzerinden belirlenen süre içinde makaleyi, nesnel ve bilimsel kriterlere uygun değerlendirmelidirler.
Yazar(lar)ın Etik Sorumlulukları:
*Folklor Akademi Dergisinde yayımlanacak makalelerde bilimsel özgünlük esas olup makale yazar(lar)ı söz konusu yayınların içeriğinden birinci derece sorumludur.
*Dergiye gönderilecek yazıların daha önce herhangi bir yerde yayımlanmamış olması gerekmektedir. (Tezlerden üretilen yahut ulusal/uluslararası kongrelerde sözlü olarak sunulan bildirilerin gönderilmesi halinde bunun açıkça belirtilmesi gerekir.)
*Yazarlar aynı anda birden fazla makale göndermemelidirler.
*Yazarlar makalelerini sisteme yüklerken MS Word formatını kullanmalı ve dosya içerisinde kişisel bilgilere kesinlikle yer vermemeli; Telif Hakkı Devri Formu’nu makale dosyası ile birlikte imzalı bir şekilde sisteme yüklemelidir.
*Yazar(lar), makaledeki kaynaklara etik ilkeler doğrultusunda atıf yapmalıdır.
*Makaleye katkı sağlamayan kişilerin adı, yazar olarak yazılmamalıdır.
* Yazar(lar), etik kurul kararı gerektiren çalışmaları için bu belgenin adı, karar tarihi ve sayısını makalede belirtmeli ve belgeyi makalenin başvurusuyla birlikte sisteme yüklemelidir. Bilimsellik ölçütleri içinde, gereken durumda, uzman görüşü, aydınlatılmış olur/onam formunun alındığına ilişkin bilgiye yine makalede yer vermelidir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanması sürecinde örnek alınan, yararlanılan ve aktarılan kaynaklar:
YÖK Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi
COPE (Committee on Publication Ethics)
Budapeşte Açık Erişim Bildirgesi
ICMJE (International Committee Of Medical Journal Editors)
Creative Commons
DOAJ Principles Of Transparency And Best Practice In Scholarly Publishing
NOT: Folklor Akademi Dergisi Etik İlkeler ve Yayın Politikası hazırlanırken Uluslararası Sosyal ve Eğitim Bilimleri Dergisi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi’nin ilgili bölümlerinden içerik, şekil ve kaynakça açısından faydalanılmıştır.
https://app.trdizin.gov.tr/dergi/TWpJMk5qWT0/folklor-akademi-dergisi-online-
Ücret Politikası
Folklor Akademi Dergisi'nde makale gönderme, hakem süreci veya yayımlama aşamalarının hiçbirinde herhangi bir ücretlendirme işlemi yoktur. Yazarlardan, dergiye gönderdikleri çalışmaları için ücret talep edilmemektedir.
