ECONOMETRIC ANALYSIS OF THE IMPACT OF PUBLIC SOCIAL EXPENDITURES ON POVERTY RISK

Öz

Although it is usually perceived as an issue associated with underdeveloped countries, the phenomenon of poverty continues to be a major problem for developed ones. For this reason, the fight against poverty is regarded as a task attributed to the state even in developed countries. This study aims to examine to what extent public social expenditures have an influence on poverty within the EU member states and in Turkey. By obtaining annual data from 2005 to 2019 for 23 countries, the variables of poverty risk, public social expenditures, public health expenditures, tax burden, and inflation rate have been included in the econometric model, and the model has been estimated by panel data analysis. According to the findings, there is a negative relationship between public social expenditures and poverty in EU countries and Turkey, in accordance with the literature. It has been determined that a 1-unit increase in social expenditures reduces the risk of poverty by 0.194 units. As a result, social expenditures can be used as an effective tool to cope with poverty, especially during pandemic periods such as Covid-19.

Anahtar Kelimeler

• Social Expenditures
• Poverty
• Panel Data Analysis

KAMU SOSYAL HARCAMALARININ YOKSULLUK RİSKİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN EKONOMETRİK ANALİZİ

Öz

Yoksulluk olgusu genel olarak az gelişmiş ülkelere özgü bir sorun olarak algılansa da, gelişmiş ülkeler için de önemli bir problem olmaya devam etmektedir. Bu sebeple, gelişmiş ülkelerde de yoksullukla mücadele devlete atfedilen görevler arasında kabul edilmektedir. Bu çalışmada, Avrupa Birliği ve Türkiye’de kamu sosyal harcamalarının yoksulluk üzerindeki etkileri belirlenmeye çalışılmıştır. Bunun için 23 ülkenin 2005-2019 dönemine ait yoksulluk riski ile kamu sosyal harcamaları, kamu sağlık harcamaları, vergi yükü ve enflasyon oranının yıllık verileri kullanılarak yoksulluk ile kamu sosyal harcamalar arasındaki ilişki panel veri analiziyle tahmin edilmiştir. Analiz sonuçlarında AB ülkeleri ve Türkiye’de kamu sosyal harcamaları ile yoksulluk arasında literatüre uygun olarak negatif yönlü bir ilişki olduğu sonucu elde edilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre sosyal harcamalardaki 1 birimlik artışın, yoksulluk riskini 0.194 birim azalttığı belirlenmiştir. Özellikle Covid-19 gibi salgın dönemlerinde yoksullukla mücadelede sosyal harcamaların etkin bir araç olarak kullanılabileceği belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Harcamalar
• Yoksulluk
• Panel Veri Analizi.

Kaynakça

1. Akçacı, T. ve Karapınar Kocağ, E. (2010), Türkiye’de Sosyal Harcamalar ve Yoksulluk, İnönü Üniversitesi E-Kitap, Diğer Yayınlar Koleksiyonu [176] http://abakus.inonu.edu.tr/xmlui/handle/11616/12155. (ET: 12.4.2021).
2. Arellano, M. (2003). Panel Data Econometrics, New York: Oxford University Press.
3. Arısoy, İ., Ünlükaplan, İ. ve Ergen, Z. (2010). Sosyal Harcamalar ve İktisadi Büyüme İlişkisi: Türkiye Ekonomisinde 1960–2005 Dönemine Yönelik Bir Dinamik Analiz, Maliye Dergisi, 158, 398-421.
4. Asghar, N., Hussain, Z. ve Rehman, H. (2012). The impact of government spending on poverty reduction: Evidence from Pakistan 1972 to 2008, African Journal of Business Management, 6, 845-853.
5. Atkinson, A. B. (2000). A European Social Agenda: Poverty Benchmarking and Social Transfers, EUROMOD Working Paper, No. EM3/00, University of Essex, Institute for Social and Economic Research (ISER), Colcheste.
6. Ay, H. ve Haydanlı, M. L. (2017). Vergi Yükü Ekseninde Toplumsal Yapının Gelir Dağılımı ve Yoksullukla İlişkisi, Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(3), 136-153.
7. Aydın, K. (2019). Avrupa Birliği ve Türkiye’de Yoksulluk Riski ve Sosyal Dışlanma, Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(38), 12-31.
8. Baltagi, B. H. ve Wu, P. X. (1999). Unequally Spaced Panel Data Regressions with AR (1) Disturbances, Econometric Theory, 15, 814-823.

9. Barrientos, A. (2012). Social Transfers and Growth: What Do We Know? What Do We Need to Find out?, World Development, Elsevier, 40(1), 11-20.
10. Behrendt, C. (2000). Holes in the Safety Net? Social Security and the Alleviation of Poverty in a Comparative Perspective, LIS Working Paper Series, No. 259, Luxembourg Income Study (LIS), Luxembourg.
11. Bhargava, A., Franzini, L. ve Narendranathan, W. (1982). Serial Correlation and the Fixed Effects Model, The Review of Economic Studies, 49(4), 533-549. doi:10.2307/2297285.
12. Brady, D. (2005). The Welfare State and Relative Poverty in Rich Western Democracies 1967–1997, Social Forces, 83(4), 1329-1364.
13. Caminada, K. ve Goudswaard, K. (2009). Effectiveness of Poverty Reduction in the EU: A Descriptive Analysis”, Poverty & Public Policy, 1(2), 1-49.
14. Coşkun, S. ve Tireli, M. (2008). Avrupa Birliğinde Yoksullukla Mücadele Stratejileri ve Türkiye, Nobel Akademik Yayıncılık, Ankara.
15. Choi I. (2001). Unit Roots Tests For Panel Data, Journal of International Money and Finance, 20(2), 249-272.
16. Çalışkan, Ş. (2010). Türkiye’de gelir eşitsizliği ve yoksulluk, In Journal of Social Policy Conferences No. 59, 89-132.
17. Çelikay, F. ve Gümüş, E. (2014). Sosyal Harcamaların Yoksulluk Üzerine Etkileri: Ampirik Bir İnceleme, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(4), 127-138.
18. Driscoll, J. ve A. Kraay (1995). Spatial Correlations in Panel Data”, Policy Research Working Paper Series,1553, The World Bank.
19. Driscoll, J. ve Kraay, A. (1998). Consistent Covariance Matrix Estimation with Spatially Dependent Panel Data, The Review of Economics and Statistics, 80(4), 549-560.
20. Ersin, İ. ve Baş, H. (2019). Güney Avrupa Refah Ülkelerinde Sosyal Harcamalar ve Ekonomik Büyüme Arasındaki İlişkinin İncelenmesi”, SGD-Sosyal Güvenlik Dergisi, 9(1), 193-213. DOI: 10.32331/sgd.582752.
21. Eurostat (2021). People at Risk of Poverty or Social Exclusion, https://ec.europa.eu/eurostat/web/ income-and-living-conditions/data/main-tables. (ET: 11.03.2021).
22. Friedman, M. (1937). The Use of Ranks to Avoid the Assumption of Normality Implicit in the Analysis of Variance. Journal of the American Statistical Association 32(200): 675–701.
23. Günay, E. K. (2020). 21. Yüzyılda Gelir Dağılımı ve Yoksulluk, Ekonominin Güncel Sorunlar, Anadolu Üniversitesi Yayını No:4156, 123-167.
24. Gürses, D. (2007). Türkiye'de yoksulluk ve yoksullukla mücadele politikalari. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10(17), 59-74.
25. Heady, C., Mitrakos, T. ve Tsakloglou, P. (2001). The Distributional Impact of Social Transfers in the European Union: Evidence from the ECHP. Fiscal Studies, 22(4), 547-565. Higgs, R. (1994). Nineteen Neglected Consequences of Income Redistribution. The Freeman, 44(12), 652-657.
26. Hoechle, D. (2007). Robust Standard Errors for Panel Regressions with Cross-Sectional Dependence. The Stata Journal, 7 (3), 281-312. https://doi.org/10.1177/1536867X0700700301.
27. Hsiao, C. (2003). Analysis of Panel Data, Second Edition. Cambridge University Press.
28. Im, K.S, Pesaran, M. ve Shin, Y. (2003). Testing For Unit Roots in Heterogeneous Panels. Journal of Econometrics, 115(1):53-74.
29. International Monetary Fund (IMF) (2021), https://www.imf.org/en/Publications/WEO/Issues/2020/06/24/WEOUpdateJune2020.
30. Immervoll, H., Levy, H., Nogueira, J., O'Donoghue, C., ve de Siqueira, R. B. (2006) The Impact of Brazil's Tax-Benefit System on Inequality and Poverty, IZA Discussion Papers No. 2114, Institute of Labor Economics (IZA), https://EconPapers.repec.org/RePEc:iza:izadps:dp2114.
31. Karayılmazlar, E. ve Güler, A. (2015). Yoksulluk, Yoksulluğun Nedenleri, Sosyo-Ekonomik Etkileri, Türkiye ve Dünya’da Yoksulluğun Boyutları, Vergi Raporu Dergisi, sayı 193.
32. Kayalıdere, G. ve Şahin, H. (2014). Sosyal Devlet Anlayışı Çerçevesinde Türkiye’de Sosyal Koruma Harcamalarının Gelişimi ve Yoksulluk, Siyaset Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 2(2), 57-75.
33. Kenworthy, L. (1999). Do Social-Welfare Policies Reduce Poverty? A Cross-National Assessment, Social Forces, 77(3), 1119-1139.
34. Kızıler, N. (2017). Türkiye'de Yoksullukla Mücadele Ve Sosyal Transfer Harcamaları, Journal of Life Economics, 4(1), 77-100. DOI: 10.15637/jlecon.188.
35. Kotlánová, E. (2018). Social Spending and Income Inequality, In: Majerova, I. (ed.), Proceedings of 18th International Conference Economic Policy in the European Union Member Countries, Karviná: Silesian University, 156-165. ISBN 978-80-7510-289-8.
36. Lindert, P. H. (1996). What Limits Social Spending?, Explorations in Economic History, 33(1), 1-34.
37. Maddala, G. ve Wu, S. (1999). A Comparative Study of Unit Root Tests with Panel Data and a New Simple Test, Oxford Bulletin of Economics and Statistics, 61, 631-652.
38. Murshed, S. M., Badiuzzaman, M. ve Pulok, M. H. (2017). Fiscal capacity and social protection expenditure in developing nations, WIDER Working Paper No. 2017/60.
39. Pesaran M. H. (2004). General Diagnostic Tests For Cross Section Dependence in Panels. Cambridge WP in Economics 0435, Faculty of Economics, University of Cambridge.
40. Rodríguez Gómez, K. ve Patrón Sánchez, F. (2017). La efectividad de la política social en México: Un análisis de la reducción de la pobreza monetaria después de la operación de los programas que transfieren ingreso, Gestión y Política Pública, 26(1), 3-51.
41. Rowntree, B. S. (1901). Poverty: A Study of Town Life. Macmillan. London.
42. Sánchez, Á. ve Pérez-Corral, A. L. (2018). Government Social Expenditure and Income Inequalities in the European Union, Hacienda Pública Española/ Review of Public Economics, 227(4), 133-156.
43. Sarısoy, İ. ve Koç, S. (2010). Türkiye’de Kamu Sosyal Transfer Harcamalarının Yoksulluğu Azaltmadaki Etkilerinin Ekonometrik Analizi, Maliye Dergisi, 158, 326-348.
44. Solmaz, E. ve Avcı, M. (2017). Yoksullukla Mücadelede Sosyal Koruma Harcamaları: Avrupa Birliği Ülkeleri Üzerine Bir İnceleme, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 6(1), 46-73.
45. Şeker, S. D. (2008). Türkiye'de sosyal transferlerin yoksulluk üzerindeki etkileri. Devlet Planlama Teşkilatı Uzmanlık Tezi, Ankara.
46. Tatoğlu, F. Y. (2012). Panel Veri Ekonometrisi, Beta Yayınevi, İstanbul.
47. The World Bank, (2021). Working for a World Free of Poverty, https://datahelpdesk.worldbank.org/knowledgebase/articles/193310-how-is-the-global-poverty-line-derived-how-is-it (ET: 18.03.2021).
48. Tridico, P. (2010). Growth, Inequality and Poverty in Emerging and Transition Economies, Transition Studies Review, 16(4), 979-1001.
49. TÜİK (2021). https://tuikweb.tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1013. (ET: 14.04.2021).
50. UNDP, (2020). https://www.tr.undp.org/content/turkey/tr/home/sustainable-development-goals/goal-1-no-poverty.html.
51. UNDP ve OPHI (2020). Global Multidimensional Poverty index 2020–Charting Pathways out of Multidimensional Poverty: Achieving the SDGs. Report. Unite Nations Development Programme and Oxford Poverty and Human Development Initiative.
52. Voyvoda, E. ve Yeldan, E. (2020). Salgın, Türkiye Ekonomisi ve Gerçekçi Bir Kamu Politikası Önerisi. https://sarkac.org/2020/06/salgin-turkiye-ekonomisi-ve-gercekci-bir-kamu-politikasi-onerisi/ (ET:02.04.2021).
53. Worldbank (2021). https://www.worldbank.org/en/topic/poverty/overview. (ET:11.03.2021).
54. Yaşar, S., ve Taşar, M. O. (2019). Kavramsal Olarak Yoksulluk Ve Türkiye’de Yoksullukla Mücadele Politikalarının Etkileri, Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 19(38), 118-144.
55. Yıldırımalp, S. (2014). Sosyal Dışlanma ve Avrupa Birliği Yaklaşımı, Siyaset, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 2(2), 91-108.