Peyami Safa’nın Osmanlıca Hakkındaki Düşünceleri
Öz
Peyami Safa, harf inkılâbı ve Öztürkçecilik hareketleri başta olmak üzere dil konusuyla ilgili düşüncelerini hem ilmî hem de edebî eserlerinde ele almıştır. İlk zamanlar harf inkılâbına karşı olmuşsa da bu yoldan dönüşün mümkün olmadığını görünce, en azından Latin alfabesiyle birlikte Osmanlı alfabesinin de hem liselerde hem de üniversitelerde öğretilmesi gerektiğini savunmuştur. Dille ilgili düşüncelerinde de her zaman mutedil ve milliyetçi bir çizgide durmuştur. İlk önce Genç Kalemlerin, 1923’ten sonra Cumhuriyeti kuran kadroların daha sonra ise Marksist-Leninst çizgideki aydınların Türkçeye farklı amaçlar ve farklı metotlarla müdahale ettiklerine şahit olmuştur. Bu kadroların bazı tekliflerine sıcak bakmışsa da genellikle dili bir çıkmaza sokan ifratkâr düşüncelerine karşı doğrudan doğruya tavır almıştır. Onun bu tavır alışında Türk milletinin hakiki hüviyetini kaybetme endişesi vardır
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akçay, Y., (2005), “Peyami Safa’ya Göre Türk Dili (Türkçenin Sorunları / Çözüm Önerileri)”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (13:246)
- Ayvazoğlu, B., (1998), Peyami: Hayatı – Sanatı – Felsefesi – Dramı, İstanbul, Ötüken yay.
- Baysal, J.; Kocabaoğlu, U., (1981), Harf Devriminin 50. Yılı Sempozyumu, Ankara, TTK yay.
- Ertem, R., (1991), Elifbe’den Alfabeye, İstanbul, Dergah yay.
- Genç, A., (1990) “Peyami Safa ve Dil Sorunu”, Millî Kültür, (74: 43)
- Göze, E., (1969), Peyami Safa Nazım Hikmet Kavgası, İstanbul, Yağmur yay.
- Kaplan, M., (1991), Nesillerin Ruhu, İstanbul, Dergâh yay.
- Kısakürek, N. F., (1976), Bâbıâli, İstanbul, Büyük Doğu yay.
- Peyami Safa, (1928), Latin Harfleri Elifbası, İstanbul, Necm-i İstikbal Matbaası.
- Peyami Safa, (1929), Cumhuriyet Mekteplerine Alfabe, İstanbul, Türk Neşriyat Yurdu.
