Kent-Kültür İlişkisi Bağlamında Türkiye’de Değişen ve Dönüşen Kentler
Öz
Kent, insanın, yaşamını düzenlemek üzere oluşturduğu ve yaşamını çerçeveleyen en önemli ve en büyük fiziki yapıdır. Kent, insanlar arasındaki ilişkilere ve toplumsal yaşama biçim verir. Bu yoğun ilişkiler sistemi içinde, kentin temel yapı taşı “ev”dir. Ama elbette, kenti kent yapan yalnızca evler değildir; kültürel ve toplumsal etkinliklerin içinde yürütüldüğü yapılar, yapı grupları, bunları birbirine bağlayan ulaşım, altyapı, toplumsal donatı sistemleri ve bunları işleten kuruluşların bütünüdür. Küreselleşme süreci ile Türkiye’deki kentsel mekanlarda hem fiziksel hem de kültürel boyutta dönüşümler yaşanmaktadır. Bu makale, özellikle Türkiye’deki kentlerde yaşanan dönüşüm sürecini kültürel boyutta değerlendirmeyi amaçlamaktadır
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aydın, A. H. (2008),“Kentsel Dönüşüm Projeleri ve Kahramanmaraş”, Yerel Siyaset Dergisi, Yıl 3, Sayı 31, Temmuz, ss.5-7.
- Bal, H. ( 2002), Kent Sosyolojisi, Isparta: Fakülte Kitabevi.
- Danış, D. (2001), “İstanbul’da Uydu Yerleşmelerin Yaygınlaşması: Bahçeşehir Örneği”, (içinde 21.Yüzyıl Karşısında Kent ve İnsan), Yayına Haz. Firdevs Gümüşoğlu, İstanbul: Bağlam Yayıncılık.
- Görmez, K. (1997), Kent ve Siyaset, Ankara: Gazi Kitabevi.
- Göz, A. C. (2008), “Kentsel Dönüşümün Esasları ve İskoçya Whitfield Örneği”, Yerel Siyaset Dergisi, Yıl 3, Sayı 31, Temmuz, ss.8-11.
- Gürses, D. (2010), “Küresel Dönüşüm Sürecinde İstanbul”, Kent ve Toplum, Ocak/Şubat 2010, ss.126-135.
- Güvenç, B. (1970), Kültür Kuramında Bütüncüllük Sorunu Üzerine Bir Deneme, Ankara, Hacettepe Basımevi.
- Holton, R. J. (1999), Kentler Kapitalizm ve Uygarlık, Çev. Ruşen Keleş, Ankara: İmge Kitabevi Yayınları
- Kaya, E. (2007), Kentleşme ve Kentlileşme, İstanbul: Okutan Yayıncılık.
- Keleş, R. (1996), “Kent Havası İnsanı Özgür Kılıyor mu?”, Ada Kentliyim, Yıl 2, Sayı:7, Eylül-Kasım.
