ADMINISTRATION IN TERMS OF PUBLIC

Öz

The world has witnessed great transformations with regards to both economical and political respects with the effect of globalisation since the mid 1970s: Public administration also has been affected from these transformations and developments and so important differentiations occurred on the structure and functions. The public administration regime with a centralist and strict hierarchical structure has been abandoned and new participation mechanisms have been created. Flexibility has been preferred and a minimal state perception is emphasised. The expectations of the public from the state have increased and the participation of the public to the administration processes has been encouraged. Turkey has been affected from these big changes felt worldwide and important reforms have been made in the field of public administration. In this context, reforms to regulate the economic system have been made and the studies for market transition have been started. Secondly, radical changes have been done within Public Administration Fundamental Law Draft in Turkey and other regulations done later on and within the legislations and reflections on the implementations have been noticed in a short time. Concepts such as citizen oriented, result oriented, specialization and flexible employment, transparency, entrepreneurship and accountability have become more common. On the other hand, more authorization and responsibility have been given to the local governments and contemporary administration techniques are desired to be used. The change experienced within public administration field is analyzed in general terms and its reflections on Turkey are evaluated in the study. The ultimate aim of the study is to serve the scrutinising of this big change in Turkey in a healthier way.

Anahtar Kelimeler

• Public Administration,Management,Turkey

KAMU AÇISINDAN YÖNETİM

Öz

Tüm dünyada 1970’lerin ortalarından itibaren küreselleşmenin etkisi ile gerek ekonomik gerekse siyasal açıdan büyük değişimlere sahne olmuştur: Bu değişim ve gelişmelerden kamu yönetimi de etkilenmiş yapı ve işlevler üzerinde önemli farklılaşmalar olmuştur. Merkeziyetçi ve katı hiyerarşik yapıya sahip kamu yönetimi yaklaşımı terk edilmiş, yeni katılım mekanizmaları oluşturulmuştur. Kamu yönetiminde esneklik tercih edilmiş ve minimal devlet anlayışına vurgu yapılmıştır. Halkın devletten beklentileri çoğalmış ve çeşitlenmiş, halkın yönetim süreçlerine daha fazla katılımı teşvik edilmiştir. Dünya genelinde hissedilen bu büyük değişimden Türkiye’de etkilenmiş ve kamu yönetimi alanında önemli reformlar yapılmıştır. Bu kapsamda öncelikle, ekonomik sistemin düzenlenmesine yönelik reformlar yapılmış, serbest piyasa ekonomisine geçilmesi için çalışmalar başlatılmıştır. İkinci olarak Türkiye’de Kamu Yönetimi Temel Kanunu Tasarısı ve sonrasında yapılan diğer düzenlemeler ile mevzuatta köklü değişimlere gidilmiş ve uygulamada da kısa zamanda yansımasını bulmuştur. Yönetsel alanda büyük değişimlere yol açan bu reformları yansıtan ve daha önceki dönemde pek yer verilmeyen, vatandaş odaklılık, sonuç odaklılık, uzmanlaşma ve esnek istihdam, şeffaflık, girişimcilik ve hesap verebilirlik gibi kavramlar daha fazla duyulur olmuştur. Öte yandan yerel yönetimlere daha fazla yetki ve sorumluluk verilmiş ve kamu kurumlarında çağdaş yönetim tekniklerinden yararlanılmak istenmiştir. Çalışmada kamu yönetimi alanında yaşanan değişim genel hatlarıyla incelenmekte ve Türkiye üzerindeki yansımaları değerlendirilmektedir. Çalışmanın nihai amacı Türkiye’de yaşanan bu büyük değişimin daha sağlıklı irdelenmesine yardımcı olmaktır.

Anahtar Kelimeler

• Kamu Yönetimi,Yönetim,Türkiye

Kaynakça

1. Acartürk, E. & Özgür, H. (2004). Lehte ve alehteki görüşler çerçevesinde desantralizasyona giderken dikkat edilecek hususlar. Yerel Yönetimler Desantralizasyon ve Azerbaycan Belediyeleri, Azerbaycan Belediyelerinin Dünü, Bugünü, Yarını Uluslararası Sempozyum Bildirileri, Belediyecilik Araştırmaları Merkezi Yayını, Bakü, 89-110.
2. Akınıcı, M. & Özbey, B. (2014). Hukukun temel kavramları. İstanbul: Lisans Yayıncılık.
3. Arslan, M. (2006). 5018 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile Kamu Harcama Sisteminde Yapılan Düzenlemeler http://kontrol.bumko.gov.tr/Eklenti/6825,arslan-ahmet-5018-sayili-kmykk-ile-kamu-harcama-sistemi-.pdf?0 (20. 07. 2016).
4. Aydın, A. H. (2009). Türk kamu yönetimi. Ankara: Seçkin Yayınları.
5. Bilgiç, V. (2003). Yeni kamu yönetimi anlayışı, Editörler: BALCI, A. & NO-HUTÇU, A. & ÖZTÜKR, N. K.&COŞKUN, B. Kamu Yönetiminde Çağdaş Yaklaşımlar. İstanbul: Seçkin Yayınları.
6. Biricikoğlu, H.(2013). Kamu Yönetimi, Sakarya Üniversitesi, http://content.lms.sabis.sakarya.edu.tr/Uploads/68781/46567/3._hafta.pdf (30.06.2016).
7. Cünel, B. (2005). Kamu Yönetimi Nedir. Genç Hukukçular Hukuk Okumaları, ss.307-316. http://www.muharrembalci.com/hukukdunyasi/makaleler/birikimlerII/110.pdf (15. 07. 2016).
8. Çelik, A. (2013). Yerel özerklik açısından 5393 sayılı belediye kanunu’nun genel bir değerlendirilmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(1), 17-28.

9. Çetin, S. (2010). Türkiye’de kamu yönetimi reform sürecinin değerlendirilmesi: aksayan ve işleyen yönler. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19(3), 23-38. Çetin, M. & Ekinci, B. (2004). Kamu sektöründe kaynakların etkin kullanımı ve maliyetlerin düşürülmesi. Önce Kalite Dergisi, 81(12), 50-60.
10. Çevikbaş, R. (1995). Yerel yönetimler, işlevi ve Türkiye’deki durumu. Türk İdare Dergisi, 407 (67), 69-96.
11. Çukurçayır, M. A.& Sipahi, B. E. (2003). Yönetişim yaklaşımı ve kamu yönetiminde kalite. Sayıştay Dergisi, 50-51, Temmuz-Aralık, 35-66.
12. Derdiman, R. C. (1995). Kamu yönetiminde yetki genişliği. Amme İdaresi Dergisi, 28(4), 65-80.
13. Eren, H.( 1994). Yönetimde merkeziyetçilik, adem-i merkeziyetçilik ve özerklik – denetim. Türk İdare Dergisi, 403(66), 145-150.
14. Ergün, T. & Polatoğlu, A. (1988). Kamu yönetimine giriş. Ankara: Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayınları.
15. Eryılmaz, B. (2011) Kamu yönetimi: düşünceler, yapılar, fonksiyonlar. Ankara: Okutman Yayıncılık.
16. Eryılmaz, B. (2000) Kamu yönetimi. İstanbul: Erkam Matbaası.
17. “Geleneksel Kamu Yönetimi ve Yeni Kamu Yönetimi”, https://vsback.com/geleneksel-kamu-yonetimi-ve-yeni-kamu-yonetimi/
18. Göksu, T. “Yeni Kamu Yönetimi” www.turgutgoksu.com/FileUpload/ks7441/.../yeni_kamu_yonetimi.pptx (19. 07. 2016).
19. Güzel, K. A. (2003) “Yeni Kamu Yönetimi Nedir?” Türk İdare Dergisi, 438, ss. 195-208.
20. Gözler, K. (2012) İdare hukukuna giriş. Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
21. Gözler, K. (2007) İdare hukuku dersleri. Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
22. Gözler, K. (1999) İdare hukuku ders notları. Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım. Gözübüyük, A. Ş. (2008), Türkiye’nin yönetim yapısı. Ankara: Turhan Kitabevi.
23. Güler, B. A. (2009) Türkiye’nin yönetimi-yapı. Ankara: İmge Kitapevi.
24. Günday, M. (2003) İdare hukuku. Ankara: İmaj Yayınevi.
25. Günel, B. “Kamu Yönetimi Nedir?”, Genç Hukukçular Hukuk Okumaları, http://www.muharrembalci.com/hukukdunyasi/makaleler/birikimlerII/110.pdf
26. Kavrakoğlu, İ. (1992) Toplam kalite yönetimi. İstanbul: Kalder Yayınları.
27. Lamba, M. (2015). Türkiye’de yeni kamu yönetimi anlayışının yansımaları: hükümet programları üzerinden nitel bir inceleme. Süleyman De-mirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 20(1), 127-141.
28. Lamba, M. (2014). Yeni kamu yönetimi perspektifinden türkiye’de kamu yönetimi reformları: Genel gerekçeler üzerine bir inceleme. Süley-man Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 19(3), 135-152.
29. Lee, H. T. (1995). Toplam kalite ve liderlik. Verimlilik Dergisi (Milli Prodük-tivite Merkezi Yayını), Toplam Kalite Özel Sayı, 17- 24.
30. Litvack, J. & Seddon, J.DecentralizationBriefingNotes, World Bank Institute WBI WorkingPapers in Collaboration with PREM Network, http://siteresources.worldbank.org/WBI/Resources/wbi37142.pdf (13.07.2016)
31. “Merkezi Yönetim Merkezden Yönetim”, http://www.ekodialog.com/kamu_yonetimi/merkezi_yonetim.html (28.06.2016)
32. Nalbant, A. (1997). Üniter Devlet-Bölgeselleşmeden Küreselleşmeye. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
33. Newman, W. H. (1985). İşletmelerde ve kamu yönetiminde sevk ve idare, Çev: Sürgit, K., İstanbul: Yetkin Yayınları.
34. Nohutçu, A & Coşkun, B. (2004). Yönetişim ve desantralizasyon: yönelimler ve bazı saptamalar. Yerel Yönetimler Desantralizasyon ve Azer-baycan Belediyeleri, Azerbaycan Belediyelerinin Dünü, Bugünü, Yarını Uluslararası Sempozyum Bildirileri, Belediyecilik Araştırmaları Merkezi Yayını, Bakü, 69-88.
35. Olgun, H. (2007). Türkiye’de büyükşehir belediyelerinin küreyerelleşme (glocalization) ve yerellik (subsidiarity) kavramları çerçevesinde bir bakış. Sosyoekonomi, Ocak-Haziran, 109-118.
36. Ökmen, M. & Parlak, B. (2015). Yerel yönetimlerde yeni eğilimler. Bursa: Ekin Basım Yayın Dağıtım.
37. Önder, M. (1997). Toplam kalite yönetimi: kamu sektöründe uygulanması ve karşılaşılan sorunlar. Türk İdare Dergisi, 416(69), Ss.117-136.
38. Özdemir, M. (2008). Kamu yönetiminde etik. ZKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 4(2), 179-195.
39. Özer, A. (2005). Günümüzün yükselen değeri yeni kamu yönetimi. Sayıştay Dergisi, 59, 3-46.
40. Özkal Sayan, İ., “Türkiye’de İdari Sistem ve Örgütlenme”, http://www.kas.de/wf/doc/kas_34517-1522-12-30.pdf?130529081937 (14.07. 2016).
41. Özmüş, L. (2005)“Desantralizasyon ve Yeni Kamu Yönetimi Anlayışı”, TMMOB Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası 10. Türkiye Harita Bilimsel ve Teknik Kurultayı, 28 Mart - 1 Nisan 2005, Ankara, http://www.hkmo.org.tr/resimler/ekler/SUO5_175_ek.pdf, (04. 06. 2016).
42. Parlak, B. (2001) Yönetim bilimi. Bursa: Melisa Matbaacılık.
43. Parlak, B. & Özgür, H. (2002). Avrupa birliği ile bütünleşme sürecinde Türkiye’de yerel yönetimler. İstanbul: ALFA Basım Yayım Dağıtım Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.
44. Peker, Ö. (1996). Belediye yönetimlerinde kalite üretimi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 5(2), 15-23.
45. Polatoğolu, A. Türk Kamu Yönetimi Güncel ve Eleştirel Bir Yaklaşım, http://old.staff.neu.edu.tr/~apolatoglu/files/turkkamyon.pdf (19. 07. 2016).
46. Rondinelli, D. A. (1980). Government decentralization in comparative-perspective: Theory and practice in developing countries. International Review of AdministrativeSciences, June, 133-145.
47. Selçuk H. (2014). Yerel yönetimler ve idari vesayet. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Anabilim Dalı Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Erzurum.
48. Sezer, Ö. & Vural, T. (2010). Kamu hizmetlerinin sunumunda devletin değişen rolü ve merkezi yönetim ile yerel yönetimler arasında yetki ve görev paylaşımı. Maliye Dergisi, 159, 203-219.
49. Stiglitz, J. E. (1994) Kamu kesimi ekonomisi, Çev: Ömer F. Batırel. İstanbul: Marmara Üniversitesi İİBF Yayını.
50. Şahin, Ü. (2008). 5018 sayılı kamu mali yönetimi ve kontrol kanununda iç denetim sistemi. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(15), 289-302. Tatar, M. (1993). Desantralizasyon ve sağlık reformları: Türk sağlık sisteminde yeni yapılanma modeline teorik bir bakış. Amme İdaresi Der-gisi, 26(4), 137-151.
51. Toprak Karaman, Z. (2000). Yönetim stratejilerindeki gelişmeler. Türk İdare Dergisi, 426, 37- 53.
52. Tortop, N.( 1992). Güçlü mahalli idareler anlayışının gelişmesi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 2(2), 3-11.
53. Yılmaz, H. (2015). Bilgi edinme hakkı kanunu kapsamında itiraz usulü. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Özel Sayı, Cilt:2, 965-986.
54. Yılmaz, D. (2007). Yetki genişliği ilkesi üzerine bir inceleme. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(1-2), 1245-1254.