Girişimcilik Eğiliminin İşten Ayrılma Niyeti Üzerindeki Etkisi: Tekstil Sektöründe Bir Araştırma

Amaç: Bu çalışmanın amacı; planlanmış davranış teorisi bağlamında tekstil sektörü çalışanlarının girişimcilik eğilimlerinin işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisini tespit etmektir. Yöntem: Araştırma kapsamında, Ajzen ve Fishbein (1991) tarafından geliştirilen girişimcilik ölçeği ve Camman, Fichmann vd. (1979) tarafından geliştirilen işten ayrılma niyeti ölçeğinden yararlanılarak, kolayda örneklem yoluyla 277 tekstil sektörü çalışanından veri toplanmıştır. Ölçeklerin geçerlilik ve güvenilirlik analizi yapılmıştır. Araştırmaya katılanların demografik özellikleri tespit edilmiştir. Araştırma modeline uygun olarak geliştirilen hipotezleri test etmek için korelasyon ve regresyon analizleri yapılmıştır. Sonuç: Çalışmada elde edilen bulgulara göre girişimcilik eğiliminin boyutlarının işten ayrılma niyeti üzerinde pozitif ve anlamlı etkisi olduğu saptanmıştır. Girişimcilik eğiliminin davranışa yönelik tutum boyutunun işten ayrılma niyeti üzerinde %23, varsayılan davranış kontrolü boyutunun %21, kişisel norm boyutunun ise %20 etki derecesinin olduğu belirlenmiştir. Çalışmada tekstil sektörü çalışanları arasında girişimcilik eğilimi boyutlarının işten ayrılma niyeti üzerinde istatistiksel olarak anlamlı ve pozitif yönlü etkisi tespit edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda tekstil sektörü çalışanlarının girişimcilik eğiliminin işten ayrılma niyeti üzerinde anlamlı etkisi olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Özgün Değer: Çalışanların girişimcilik eğilimi ve işten ayrılma niyeti üzerine alan yazında yapılan çalışmaların kısıtlı olduğu görülmektedir. Elde edilen bulgular neticesinde, tekstil sektöründe girişimcilik eğilimine sahip çalışanların kendi işlerini kurmak isteyecekleri tespit edilmiştir. Tekstil sektörüne ilişkin olarak yapılan bu çalışmanın literatüre önemli bir katkı sağlayacağı düşünülmektedir.