Araştırma Makalesi
BibTex RIS Kaynak Göster

THE EFFECT OF WORKPLACE ERGONOMICS AND WORK-LIFE BALANCE ON BUSINESS PERFORMANCE

Yıl 2026, Cilt: 11 Sayı: 22, 36 - 57, 03.02.2026

Fırat Polat , Cengiz Duran

https://izlik.org/JA63JM96SU

Öz

As a result of rapid industrial development and increasing competition, work accidents caused by unhealthy working environments disrupt individuals' work-life balance and negatively affect business performance by impacting productivity. Eliminating these negative effects is only possible through ergonomic adjustments to the work environment. It has been determined that employees adapt more easily to work environments designed according to ergonomic factors, their productivity increases, their fatigue periods are delayed, and as a result, they complain less about working conditions. Additionally, work-life balance practices implemented in organisations make employees happier both at work and in their personal lives, which in turn increases work productivity and positively impacts business performance. The purpose of this study is to examine the effects of workplace ergonomics and work-life balance on business performance. The sample of the study consists of a total of 1,093 white-collar and blue-collar employees working in manufacturing companies operating in Organised Industrial Zones in the province of Bursa. SPSS 18.0 and AMOS 16.0 programmes were used in the data analysis process. SPSS was used to perform demographic data distribution, validity and reliability analyses, t-tests, ANOVA, correlation and regression analyses. According to the results of the correlation analysis conducted in the study, a positive and significant relationship was found between workplace ergonomics and business performance. Similarly, a positive and significant relationship was found between work-life balance and business performance. Regression analyses revealed that both workplace ergonomics and work-life balance have a positive effect on business performance.

Anahtar Kelimeler

Ergonomics Workplace Ergonomics Work-Life Balance Business Performance Productivity.

Kaynakça

  • AKAL, Z. (2005). İşletmelerde Performans Ölçüm ve Denetimi: Çok Yönlü Performans Göstergeleri. Mpm Yayınları, No:473; Ankara.
  • AKGÜN, H. (1999). İşletmelerde İş Kazalarının Çalışanların Kişisel Nitelikleri ile İlişkisi ve Otomotiv Sektöründeki Bir İşletmede Yapılan İş Kazaları Analiz Çalışması, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  • AKIN, G. (2013). Ergonomi. Alter Yayıncılık, Ankara.
  • ATLI, K. (2015). Ergonomik Faktörler. İş Sağlığı Eğitimi, Halk Sağlığı (iş sağlığı) Bilim Uzmanı, Ankara. https://slideplayer.biz.tr/slide/3027233/ [19.06.2019].
  • AUSTER, C.J. (1996). The Sociology of Work, Concepts and Cases, Pine Forpe Press.
  • BABALIK, F. C. (2014). Mühendisler İçin Ergonomi (İşbilim), Dora Yayıncılık, Bursa.
  • BAKOĞLU, R. (2001). “Örgütsel Performans Kavramı ve Gelişimi”, Öneri Dergisi, 4(15):39-45.
  • BALKIR, Z.G. (2012). “İş Sağlığı ve Güvenliği Hakkının Korunması: İşverenin İş Sağlığı ve Güvenliği Organizasyonu”, Sosyal Güvenlik Dergisi, 2(1): 56-91.
  • BOZ, D., DURAN, C., KOÇ, A. ve USLU, İ. (2019). Çalışanların Motivasyonunun İş Tatmini ve Performans ile İlişkisi, International Congress on Afro - Eurasian Research 19-22 April 2019 / Lefkoşa.
  • COLOMBİNİ, D., OCCHİPİNTİ, E., & GRİECO, A. (2002). “An Introduction to Ergonomics and the Aim of This Hand Book”, Elsevier Ergonomics Book Series. 2: 1-5.
  • ÇAĞDAŞ, A. (2019). İş Performansını Azaltan Ergonomik Hataların Yol Açtığı Sorunlar, Üsküdar Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  • ÇEVEN, S. VE ÖZER, K. (2013). “Büro Ergonomisinin Çalışma Psikolojisi ve İş Verimine Etkisi”, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Büro Yönetimi Özel Sayısı, 1: 61-70.
  • DELECTA, P. (2011). “Work Life Balance”, International Journal of Current Research, 3(4): 186-189.
  • DEMİR, A. S. (2007), Yeni Bir İşletme Performansı Ölçme Modeli, Uygulaması ve Melez Optimizasyon Tekniği ile Tahmini, Sakarya Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Endüstri Mühendisliği Bölümü, Sakarya.
  • DİZDAR E.N., TÜRKAN N. ve KURT, M. (1998). Dinamik Çalışma Şartlarına Adaptasyon için bir Ergonomik Otomasyon Modeli. 6. Ergonomi Kongresinde: 27-29 Mayıs 1998; Ankara, Türkiye. Ankara, Tübitak, ss.315-322.
  • DOĞAN, C. VE ALTAN, O. (2007). “Kamusal Alanda Oturma Eylemi ve Ergonomik İlkeler”, Megaron Dergisi, 2(3): 159-166.
  • DUXBURY, L. & HİGGİNS, C. (2001). Work-Life Balance in The New Millenium: Where Are We? Where Do We Need To Go?, CPRN Discussion Paper, W/12.
  • DÜŞÜNGÜLÜ, F., TENGİLİMOĞLU, D., ve ÖZTÜRK, Z. (2014). “Çalışma Ortamlarının Ergonomik Tasarımının Akademik Personel Üzerindeki Verimliliğine Etkisi: Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Örneği”, Electronic Journal of Vocational Colleges, 4(4): 93-103.
  • ELİTAŞ, C. ve AĞCA, V. (2006). “Firmalarda Çok Boyutlu Performans Değerleme Yaklaşımları: Kavramsal Bir Çerçeve”, Sosyal Bilimler Dergisi, ss.343-370.
  • ERGAN, M., ERCAN, S., PARPUCU, T. İ., BAŞKURT, F., & BAŞKURT, Z. (2024). “Diş Hekimliği Öğrencilerinin Ergonomi İlişkili Kas-İskelet Sistemi Sorunları, Kinestezi ve Tükenmişlik Düzeyleri: Cinsiyete Özgü Farklılıklar”. Ergonomi, 7(1): 37-48.
  • ERKAN, N. (1989). İşletmelerde İnsan Gücü Verimliliği, M.P.M Yayınları, Yayın No: 384, Ankara.
  • ERTAŞ, C. ve KIZILASLAN, Z. (2015). “Üretimde Ergonomi Çalışmalarıyla Verimliliğin Artırılması”, Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi. 3(3): 651-657.
  • ERTÜRK, Ö. (2018). Hemşirelerin Ergonomik Çalışma Ortamına İlişkin Algıları ve İş Doyumu Üzerine Etkileri, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • ERTÜRK, M. (2000). Otel İşletmelerinde Çalışanların Verimliliğini Arttırmaya Yönelik Teşvik Araçları ve Bunların Bölümler Arası Farklılıkları; Ankara ve İzmir Otellerinde Bir Uygulama, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • FİSHER, M.G., STANTON, J.M., JOLTON, J., & GAVİN, J.A. (2003). Modelling The Relationship Between Work Life Balance And Organisational Outcomes, In Annual Conference Of The Society For Industrial-Organisational Psychology, Orlando.
  • GÜREL, E. (2001). “Çalışma Yaşamında Işık ve Aydınlatmanın Önemi”, Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5: 1-11.
  • HARRİS, P. J. & MONGİELLO, M. (2001). “Key Performance Indicators in European Hotel Properties: General Managers, Choices and Company Profiles”, International Journal of Contemporary Hospitality Management, 13(3): 120-128.
  • HELLAR, V. (2020). The Role of Workplace Ergonomics on Healthcare Employees Performance: a case of Muhimbili National Hospital, Mzumbe University Digital Research Repository, Tanzania.
  • HELVACI, M.A. (2002). “Performans Yönetimi Sürecinde Performans Değerlendirmenin Önemi”, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 35(1): 155-169.
  • KAPIZ, S.Ö. (2002). “İş-Aile Yaşamı Dengesi ve Dengeye Yönelik Yeni Bir Yaklaşım: Sınır Teorisi”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(3): 139-153.
  • KAPLAN, R.S. & NORTON, D.P. (1996). “Using the Balanced Scorecard as a Strategic Management System”, Harvard Business Review, January-February, pp.75-85.
  • KARASOY, H.A. (2014). “Türk Kamu Yönetiminde Performans Yönetimine Bir Bakış”, Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 10(22): 257-274.
  • KAYNAK, K.Ö. VE ULUĞTEKİN, N.M. (2018). “Çalışma Ortamındaki Fiziksel Faktörlerin Ergonomik Analizi: Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi Örneği”, Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi, 6(0): 319-325.
  • KIRAÇ, Y. (2005). Büro Yönetiminde Ergonomi ve Ergonominin Verimliliğe Etkisi: Ankara Emniyet Müdürlüğü’nde Bir Uygulama, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  • KURİEN, G.P. &QURESHİ, M.N. (2012). “Performance Measurement Systems for Green Supply Chains Using Modified Balanced Score Card and Analytical Hierarchical Process”, Scientific Research and Essays, 7(36): 3149-3161.
  • KÜÇÜKUSTA, D. (2007). “Konaklama İşletmelerinde İş-Yaşam Dengesi Sorunları ve Çözüme Yönelik Yaklaşımlar”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(3): 243-268.
  • LAİTİNEN, E.K. (2002). “A Dynamic Performance Measurement System: Evidence From Small Finish Technology Companies”, Scandinavian Journal of Management, 18(1): 65-69.
  • LOCKWOOD, N.R. (2003). Work/Life Balance. Challenges and Solutions. HR Magazine, ss.1-12.
  • MAİYA, U. (2015). “A Study on Work Life Balance of Female Nurses with Reference to Multispeciality Hospitals”, Mysore City, Asia Pasific Journal of Research, 1(28): 42-46.
  • MAWER, D. (2003). “Enlivening Analysis Through Performance: ‘Practising Set Theory’”, British Journal of Music Education, 20(3): 257-276.
  • NAİTHANİ, P. (2010). “Overview of Work-Life Balance Discourse and Its Relevance in Current Economic Scenario”, Asian Social Science, 6(6): 148-155.
  • ÖZER, Ö. (2011). Kurumsal Girişimcilik ve İşletme Performansı İlişkisi: Dört ve Beş Yıldızlı Otel İşletmelerinde Uygulama, DEÜ Sosyal Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
  • ÖZKUL, A.E. ve ANAGÜN, S. (1996). Ergonomi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları. PHİLLİPS, P.A. (1999). “Hotel Performance and Competitive Advantage: a Contingency Approach”, International Journal of Contemporary Hospitality Management, 11(7): 359-365.
  • POLAT, F., BOZ, D., ÇETİNDERE FİLİZ, A. & DURAN, C. (2021). “Workplace Ergonomics Scale”, Eurasian Academy of Sciences Social Sciences Journal, 38, 60-82.
  • SABANCI, A. (1989). Ergonomi ve Tarihsel Gelişimi, 2.Ulusal Ergonomi Kongresi M.P.M. Yayınları, Ankara. SABUNCUĞLU, Z. ve TÜZ, M. (1998). Örgütsel Psikoloji. Alfa Yayınevi, Bursa. ss.95.
  • SİNK, D.S. (1985). Productivity Management: Planning Measurement and Evaluation, Control and Improvement, J. Willey and Sons.
  • SOYSAL, A. (2009). “Farklı Sektörlerde Çalışan İşgörenlerde Örgütsel Stres Kaynakları: Kahramanmaraş ve Gaziantep’te Bir Araştırma”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(2): 333-359.
  • SÖNMEZYUVA, N. (2009). İşyerinin Ergonomik İncelenmesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Uludağ Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Bursa.
  • ŞİMŞEK, M. (1994). Mühendislikte Ergonomik Faktörler, Marmara Üniversitesi Teknik Eğitim Fakültesi, Marmara Üniversitesi Yayınevi, s.7-108.
  • TATİCCHİ, P., TONELLİ F. & CAGNAZZO, L. (2010). “Performance Measurement and Management: a Literature Review and a Research Agenda”, Measuring Business Excellence, 14(1): 4-18.
  • TETİK, S. (2003). “İşletme Performansını Belirlemede Veri Zarflama Analizi”, Yönetim ve Ekonomi, Celal Bayar Ünv. Manisa, 10(2): 221-230.
  • TURAN, Ş. ve KHORSHID, L. (2022). “Hemşirelerin Çalışma Ortamında Maruz Kaldıkları Ergonomik Risklerin İncelenmesi”, Atatürk Üniversitesi Yayınları, 25(3):126-131.
  • UZGÖREN, N. (2012). Bilimsel Araştırmalarda Kullanılan Temel İstatistiksel Yöntemler ve SPSS Uygulamaları, Genişletilmiş 2.Baskı, Ekin Yayın Dağıtım, Bursa, s.182.
  • YARDIMCI, Y. C., & ERBİL, Y. (2024). “Mimarların çalışma ortamındaki konfor koşulları ile verimlilik arasındaki ilişkinin incelenmesi”, GRID-Mimarlık Planlama ve Tasarım Dergisi, 7(1): 223-244.
  • YATTANİ, M.W., WARİO, G.J., OMBUİ, K. & NYANG’AU, S.P. (2024). “Workplace Ergonomics and Employee Performance in Registered Private Security Firms in Kenya”, European Journal of Theoretical and Applied Sciences, 2(1): 175-185.
  • YURTSEVEN, Ö. (2008). İş Aile Çatışması, İş Tatmini ve İşten Ayrılma Niyeti: Turizm İşletmerinde Bir Uygulama, Akdeniz Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı, Antalya, 2008.

İŞYERİ ERGONOMİSİ VE İŞ-YAŞAM DENGESİNİN İŞLETME PERFORMANSINA ETKİSİ

Yıl 2026, Cilt: 11 Sayı: 22, 36 - 57, 03.02.2026

Fırat Polat , Cengiz Duran

https://izlik.org/JA63JM96SU

Öz

Endüstrinin hızla gelişmesi ve artan rekabet ortamının sonucu olarak sağlıksız çalışma ortamlarından kaynaklanan iş kazaları, bireylerin iş-yaşam dengesini bozmakta ve verimliliğini etkileyerek işletme performansını olumsuz yönde etkilemektedir. Meydana gelen olumsuzlukları ortadan kaldırmak ancak çalışma ortamında yapılacak ergonomik düzenlemeler ile mümkün olabilmektedir. İşgörenlerin ergonomik faktörlere göre düzenlenen çalışma ortamlarına daha kolay adapte olabildiği, verimliliklerinin arttığı, yorgunluk sürelerinin geciktiği ve bunun sonucunda da çalışma koşullarından daha az şikâyetçi oldukları belirlenmiştir. Ayrıca örgütlerde oluşturulacak iş-yaşam dengesi uygulamaları ile işgörenler hem işyerlerinde hem de özel yaşamlarında daha mutlu olmakta dolayısıyla çalışma verimliliğinin artması sonucunda da işletme performansı pozitif yönde etkilenmektedir. Bu araştırmanın amacı, işyeri ergonomisi ve iş-yaşam dengesinin işletme performansı üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırmanın örneklemini, Bursa ilinde Organize Sanayi Bölgelerinde faaliyet gösteren üretim işletmelerinde görev yapan toplam 1.093 beyaz ve mavi yakalı çalışan oluşturmaktadır. Veri analizi sürecinde SPSS 18.0 ve AMOS 16.0 programları kullanılmıştır. SPSS aracılığıyla demografik verilerin dağılımı, geçerlilik ve güvenilirlik analizleri, t-testi, ANOVA, korelasyon ve regresyon analizleri gerçekleştirilmiştir. Araştırmada yapılan korelasyon analizi sonuçlarına göre, işyeri ergonomisi ile işletme performansı arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Benzer şekilde, iş-yaşam dengesi ile işletme performansı arasında da pozitif yönlü anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Regresyon analizleri sonucunda ise hem işyeri ergonomisinin hem de iş-yaşam dengesinin işletme performansı üzerinde pozitif yönde etkili olduğu ortaya konmuştur.

Anahtar Kelimeler

Ergonomi İşyeri Ergonomisi İş-Yaşam Dengesi İşletme Performansı Verimlilik

Kaynakça

  • AKAL, Z. (2005). İşletmelerde Performans Ölçüm ve Denetimi: Çok Yönlü Performans Göstergeleri. Mpm Yayınları, No:473; Ankara.
  • AKGÜN, H. (1999). İşletmelerde İş Kazalarının Çalışanların Kişisel Nitelikleri ile İlişkisi ve Otomotiv Sektöründeki Bir İşletmede Yapılan İş Kazaları Analiz Çalışması, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  • AKIN, G. (2013). Ergonomi. Alter Yayıncılık, Ankara.
  • ATLI, K. (2015). Ergonomik Faktörler. İş Sağlığı Eğitimi, Halk Sağlığı (iş sağlığı) Bilim Uzmanı, Ankara. https://slideplayer.biz.tr/slide/3027233/ [19.06.2019].
  • AUSTER, C.J. (1996). The Sociology of Work, Concepts and Cases, Pine Forpe Press.
  • BABALIK, F. C. (2014). Mühendisler İçin Ergonomi (İşbilim), Dora Yayıncılık, Bursa.
  • BAKOĞLU, R. (2001). “Örgütsel Performans Kavramı ve Gelişimi”, Öneri Dergisi, 4(15):39-45.
  • BALKIR, Z.G. (2012). “İş Sağlığı ve Güvenliği Hakkının Korunması: İşverenin İş Sağlığı ve Güvenliği Organizasyonu”, Sosyal Güvenlik Dergisi, 2(1): 56-91.
  • BOZ, D., DURAN, C., KOÇ, A. ve USLU, İ. (2019). Çalışanların Motivasyonunun İş Tatmini ve Performans ile İlişkisi, International Congress on Afro - Eurasian Research 19-22 April 2019 / Lefkoşa.
  • COLOMBİNİ, D., OCCHİPİNTİ, E., & GRİECO, A. (2002). “An Introduction to Ergonomics and the Aim of This Hand Book”, Elsevier Ergonomics Book Series. 2: 1-5.
  • ÇAĞDAŞ, A. (2019). İş Performansını Azaltan Ergonomik Hataların Yol Açtığı Sorunlar, Üsküdar Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  • ÇEVEN, S. VE ÖZER, K. (2013). “Büro Ergonomisinin Çalışma Psikolojisi ve İş Verimine Etkisi”, Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Büro Yönetimi Özel Sayısı, 1: 61-70.
  • DELECTA, P. (2011). “Work Life Balance”, International Journal of Current Research, 3(4): 186-189.
  • DEMİR, A. S. (2007), Yeni Bir İşletme Performansı Ölçme Modeli, Uygulaması ve Melez Optimizasyon Tekniği ile Tahmini, Sakarya Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Endüstri Mühendisliği Bölümü, Sakarya.
  • DİZDAR E.N., TÜRKAN N. ve KURT, M. (1998). Dinamik Çalışma Şartlarına Adaptasyon için bir Ergonomik Otomasyon Modeli. 6. Ergonomi Kongresinde: 27-29 Mayıs 1998; Ankara, Türkiye. Ankara, Tübitak, ss.315-322.
  • DOĞAN, C. VE ALTAN, O. (2007). “Kamusal Alanda Oturma Eylemi ve Ergonomik İlkeler”, Megaron Dergisi, 2(3): 159-166.
  • DUXBURY, L. & HİGGİNS, C. (2001). Work-Life Balance in The New Millenium: Where Are We? Where Do We Need To Go?, CPRN Discussion Paper, W/12.
  • DÜŞÜNGÜLÜ, F., TENGİLİMOĞLU, D., ve ÖZTÜRK, Z. (2014). “Çalışma Ortamlarının Ergonomik Tasarımının Akademik Personel Üzerindeki Verimliliğine Etkisi: Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Örneği”, Electronic Journal of Vocational Colleges, 4(4): 93-103.
  • ELİTAŞ, C. ve AĞCA, V. (2006). “Firmalarda Çok Boyutlu Performans Değerleme Yaklaşımları: Kavramsal Bir Çerçeve”, Sosyal Bilimler Dergisi, ss.343-370.
  • ERGAN, M., ERCAN, S., PARPUCU, T. İ., BAŞKURT, F., & BAŞKURT, Z. (2024). “Diş Hekimliği Öğrencilerinin Ergonomi İlişkili Kas-İskelet Sistemi Sorunları, Kinestezi ve Tükenmişlik Düzeyleri: Cinsiyete Özgü Farklılıklar”. Ergonomi, 7(1): 37-48.
  • ERKAN, N. (1989). İşletmelerde İnsan Gücü Verimliliği, M.P.M Yayınları, Yayın No: 384, Ankara.
  • ERTAŞ, C. ve KIZILASLAN, Z. (2015). “Üretimde Ergonomi Çalışmalarıyla Verimliliğin Artırılması”, Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi. 3(3): 651-657.
  • ERTÜRK, Ö. (2018). Hemşirelerin Ergonomik Çalışma Ortamına İlişkin Algıları ve İş Doyumu Üzerine Etkileri, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • ERTÜRK, M. (2000). Otel İşletmelerinde Çalışanların Verimliliğini Arttırmaya Yönelik Teşvik Araçları ve Bunların Bölümler Arası Farklılıkları; Ankara ve İzmir Otellerinde Bir Uygulama, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • FİSHER, M.G., STANTON, J.M., JOLTON, J., & GAVİN, J.A. (2003). Modelling The Relationship Between Work Life Balance And Organisational Outcomes, In Annual Conference Of The Society For Industrial-Organisational Psychology, Orlando.
  • GÜREL, E. (2001). “Çalışma Yaşamında Işık ve Aydınlatmanın Önemi”, Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5: 1-11.
  • HARRİS, P. J. & MONGİELLO, M. (2001). “Key Performance Indicators in European Hotel Properties: General Managers, Choices and Company Profiles”, International Journal of Contemporary Hospitality Management, 13(3): 120-128.
  • HELLAR, V. (2020). The Role of Workplace Ergonomics on Healthcare Employees Performance: a case of Muhimbili National Hospital, Mzumbe University Digital Research Repository, Tanzania.
  • HELVACI, M.A. (2002). “Performans Yönetimi Sürecinde Performans Değerlendirmenin Önemi”, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 35(1): 155-169.
  • KAPIZ, S.Ö. (2002). “İş-Aile Yaşamı Dengesi ve Dengeye Yönelik Yeni Bir Yaklaşım: Sınır Teorisi”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(3): 139-153.
  • KAPLAN, R.S. & NORTON, D.P. (1996). “Using the Balanced Scorecard as a Strategic Management System”, Harvard Business Review, January-February, pp.75-85.
  • KARASOY, H.A. (2014). “Türk Kamu Yönetiminde Performans Yönetimine Bir Bakış”, Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 10(22): 257-274.
  • KAYNAK, K.Ö. VE ULUĞTEKİN, N.M. (2018). “Çalışma Ortamındaki Fiziksel Faktörlerin Ergonomik Analizi: Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi Örneği”, Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi, 6(0): 319-325.
  • KIRAÇ, Y. (2005). Büro Yönetiminde Ergonomi ve Ergonominin Verimliliğe Etkisi: Ankara Emniyet Müdürlüğü’nde Bir Uygulama, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  • KURİEN, G.P. &QURESHİ, M.N. (2012). “Performance Measurement Systems for Green Supply Chains Using Modified Balanced Score Card and Analytical Hierarchical Process”, Scientific Research and Essays, 7(36): 3149-3161.
  • KÜÇÜKUSTA, D. (2007). “Konaklama İşletmelerinde İş-Yaşam Dengesi Sorunları ve Çözüme Yönelik Yaklaşımlar”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(3): 243-268.
  • LAİTİNEN, E.K. (2002). “A Dynamic Performance Measurement System: Evidence From Small Finish Technology Companies”, Scandinavian Journal of Management, 18(1): 65-69.
  • LOCKWOOD, N.R. (2003). Work/Life Balance. Challenges and Solutions. HR Magazine, ss.1-12.
  • MAİYA, U. (2015). “A Study on Work Life Balance of Female Nurses with Reference to Multispeciality Hospitals”, Mysore City, Asia Pasific Journal of Research, 1(28): 42-46.
  • MAWER, D. (2003). “Enlivening Analysis Through Performance: ‘Practising Set Theory’”, British Journal of Music Education, 20(3): 257-276.
  • NAİTHANİ, P. (2010). “Overview of Work-Life Balance Discourse and Its Relevance in Current Economic Scenario”, Asian Social Science, 6(6): 148-155.
  • ÖZER, Ö. (2011). Kurumsal Girişimcilik ve İşletme Performansı İlişkisi: Dört ve Beş Yıldızlı Otel İşletmelerinde Uygulama, DEÜ Sosyal Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
  • ÖZKUL, A.E. ve ANAGÜN, S. (1996). Ergonomi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları. PHİLLİPS, P.A. (1999). “Hotel Performance and Competitive Advantage: a Contingency Approach”, International Journal of Contemporary Hospitality Management, 11(7): 359-365.
  • POLAT, F., BOZ, D., ÇETİNDERE FİLİZ, A. & DURAN, C. (2021). “Workplace Ergonomics Scale”, Eurasian Academy of Sciences Social Sciences Journal, 38, 60-82.
  • SABANCI, A. (1989). Ergonomi ve Tarihsel Gelişimi, 2.Ulusal Ergonomi Kongresi M.P.M. Yayınları, Ankara. SABUNCUĞLU, Z. ve TÜZ, M. (1998). Örgütsel Psikoloji. Alfa Yayınevi, Bursa. ss.95.
  • SİNK, D.S. (1985). Productivity Management: Planning Measurement and Evaluation, Control and Improvement, J. Willey and Sons.
  • SOYSAL, A. (2009). “Farklı Sektörlerde Çalışan İşgörenlerde Örgütsel Stres Kaynakları: Kahramanmaraş ve Gaziantep’te Bir Araştırma”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(2): 333-359.
  • SÖNMEZYUVA, N. (2009). İşyerinin Ergonomik İncelenmesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Uludağ Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Bursa.
  • ŞİMŞEK, M. (1994). Mühendislikte Ergonomik Faktörler, Marmara Üniversitesi Teknik Eğitim Fakültesi, Marmara Üniversitesi Yayınevi, s.7-108.
  • TATİCCHİ, P., TONELLİ F. & CAGNAZZO, L. (2010). “Performance Measurement and Management: a Literature Review and a Research Agenda”, Measuring Business Excellence, 14(1): 4-18.
  • TETİK, S. (2003). “İşletme Performansını Belirlemede Veri Zarflama Analizi”, Yönetim ve Ekonomi, Celal Bayar Ünv. Manisa, 10(2): 221-230.
  • TURAN, Ş. ve KHORSHID, L. (2022). “Hemşirelerin Çalışma Ortamında Maruz Kaldıkları Ergonomik Risklerin İncelenmesi”, Atatürk Üniversitesi Yayınları, 25(3):126-131.
  • UZGÖREN, N. (2012). Bilimsel Araştırmalarda Kullanılan Temel İstatistiksel Yöntemler ve SPSS Uygulamaları, Genişletilmiş 2.Baskı, Ekin Yayın Dağıtım, Bursa, s.182.
  • YARDIMCI, Y. C., & ERBİL, Y. (2024). “Mimarların çalışma ortamındaki konfor koşulları ile verimlilik arasındaki ilişkinin incelenmesi”, GRID-Mimarlık Planlama ve Tasarım Dergisi, 7(1): 223-244.
  • YATTANİ, M.W., WARİO, G.J., OMBUİ, K. & NYANG’AU, S.P. (2024). “Workplace Ergonomics and Employee Performance in Registered Private Security Firms in Kenya”, European Journal of Theoretical and Applied Sciences, 2(1): 175-185.
  • YURTSEVEN, Ö. (2008). İş Aile Çatışması, İş Tatmini ve İşten Ayrılma Niyeti: Turizm İşletmerinde Bir Uygulama, Akdeniz Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı, Antalya, 2008.
Toplam 56 adet kaynakça vardır.

Ayrıntılar

Birincil Dil Türkçe
Konular Bölgesel Çalışmalar
Bölüm Araştırma Makalesi
Yazarlar

Fırat Polat 0000-0001-6577-5075

Cengiz Duran 0000-0001-7910-0677

Gönderilme Tarihi 11 Haziran 2025
Kabul Tarihi 9 Aralık 2025
Yayımlanma Tarihi 3 Şubat 2026
IZ https://izlik.org/JA63JM96SU
Yayımlandığı Sayı Yıl 2026 Cilt: 11 Sayı: 22

Kaynak Göster

APA Polat, F., & Duran, C. (2026). İŞYERİ ERGONOMİSİ VE İŞ-YAŞAM DENGESİNİN İŞLETME PERFORMANSINA ETKİSİ. Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Dergisi, 11(22), 36-57. https://izlik.org/JA63JM96SU

Amaç ve Kapsam

Dergimizin temel amacı; sosyal bilimlerin herhangi bir alanında çalışma yapan bilim insanlarının bilgi ve birikimlerini, bulgu ve görüşlerini, yöntem ve yaklaşımlarını değerlendirdikleri, görüş ve önerilerini paylaştıkları ortak, bilimsel bir platform oluşturmaktır. Bu sayede; sosyal bilimlerin her alanındaki çalışmalara ulusal ve uluslararası düzeyde katkıda bulunmak amaçlanmaktadır.

Dergimizde yayına kabul edilecek makaleler için yayın alanlarında daraltmaya gidilmiştir. Dergimizde sosyal bilimlerin; iktisat, işletme, maliye, hukuk, siyaset bilimi, uluslararası ilişkiler, uluslararası ticaret ve lojistik, ekonometri, istatistik, hukuk, bankacılık ve finans, sigortacılık, kamu yönetimi, sosyal politika ve çalışma ilişkileri, insan kaynakları yönetimi ve davranış bilimleri gibi birçok alanında yerli ve yabancı araştırmacıların çalışmalarına yer vermektedir. Dergide kuramsal ve analitik özgün çalışmaların yanı sıra kitap incelemelerine de yer verilmektedir.

Derginin yayın dili Türkçe-İngilizce olup, diğer dillerde de yazım kurallarına uygun hazırlanmış olması koşuluyla değerlendirmeye yayın kabul edilmektedir.


YAZIM KURALLARI


Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Dergisi’ne gönderilecek makalelerde, yazarların aşağıda belirtilen ilke ve kurallara uymaları gerekmektedir.

Belirtilen ilke ve kurallara uygun olarak hazırlanmayan makaleler değerlendirme sürecine alınmayabilir ya da bu sürecin herhangi bir aşamasında değerlendirme dışında bırakılabilir.

Makalenizi aşağıdaki kurallar çerçevesinde formata uygun hale getirdikten sonra sisteme yükleyiniz.

Not:

- Eğer makaleyi ilk kez dergiye yükleyecekseniz kör hakemlik uygulanacağı için yazar ve kurum bilgileri kısmını boş bırakarak sisteme yüklemeniz gerekmektedir.

Yazım Kuralları

1.   Makaleler “Office Word” programında A4 boyutlarında hazırlanmalıdır.

2.   Makalelerin uzunluğu dergi formatında olup, 25 sayfayı geçmemelidir.

3.   Sayfa düzeni; Sol:  2,5 cm, Sağ: 2,5 cm, Üst: 2,5 cm ve Alt: 2,5 cm olmalıdır.

4.   Makaleler 12 punto ve “Times New Roman” karakteri ile tek satır aralığı kullanılarak yazılmalıdır. Yazımda, virgül ve noktalardan sonra bir karakter ara verilmelidir.

5.   Paragraflarda başlangıç girintisi (ilk satır – 1,25 cm) olmalıdır, paragraftan önce ve sonra ise 6nk boşluk bırakılmalıdır. Paragraflar arasında ilave boş satır bırakılmamalıdır.

6.   Makalenin ilk sayfasında 14 punto olarak Türkçe ve İngilizce başlık, 11 punto olarak en az 200, en fazla 300 kelimeyi geçmeyecek Türkçe ve İngilizce özet ile en az 3 - en fazla ise 5 tane olmak üzere Türkçe ve İngilizce anahtar kelimeler bulunmalıdır.

7.   Anahtar kelimelerin altına 2 ya da 3 adet varsa JEL kodu eklenmelidir.

8.   Yazarın unvanı ile ad ve soyadı 12 punto olarak makale başlığının sağ altında belirtilmelidir. Yazar ad soyadının altında ise 10 punto olarak yazarın görev yeri ve e-mail adresi gösterilmelidir.

9.   Makalede ana başlıklar ve alt başlıklar 12 punto kalın (bold) ve sola yaslı (girintisiz) olarak 1., 1.1., 1.1.1., 1.1.2., 1.1.2.1. gibi ondalıklı şekilde numaralandırılmalıdır. Ana başlıkların bütün harfleri büyük yazılmalı, alt başlıkların ise sadece baş harfleri büyük yazılmalıdır. Başlıklar en çok 4 düzeye kadar bölümlendirilmelidir. Başlıklarından önce 1 satır boşluk bırakılmalı, başlık sonrasında ise boşluk bırakılmamalıdır.

10. Makale içindeki tüm tablo, şekil ve grafikler metnin uygun yerlerinde ardışık olarak numaralandırılmış bir şekilde, sayfaya ortalı olarak gösterilmelidir. Her tablo, şekil veya grafiğe bir başlık verilmelidir. Başlık; tablo, şekil veya grafiğin üstünde, sayfaya ortalı, yalnızca kelimelerin baş harfleri büyük olacak şekilde ve 12 punto olarak yer almalıdır. Tablo, şekil ve grafik içindeki metin 9-11 punto aralığında olmalıdır. Tablo, şekil veya grafikler kolaylıkla okunacak biçimde olmalı ve yukarıda verilen sayfa yapısına (sayfa marjlarını aşmayacak şekilde) uygun olmalıdır. Örnek: Tablo 3: ……….., , Şekil 2:……… , Grafik 4:……… , Resim 7:………

11.  Atıflar metin içerisinde bağlaç yöntemi kullanılarak yapılmalıdır. Açıklama notları ise sayfa altında dipnot şeklinde ve 10 punto olarak ifade edilmelidir. Metin içerisinde atıflar yazar(lar)ın soyadı, kaynağın yılı ve sayfa numarası şeklinde yapılmalıdır. Yazar adı yoksa kurum adı yazar yerine kullanılmalıdır. Örnek;

      ·  Tek yazarlı yayınlarda atıf: (Arıdemir, 2016:80).

      ·  İki yazarlı yayınlarda atıf: (Arıdemir ve Gökçe, 2017:42).

      ·  Üç ve daha çok yazarlı yayınlarda atıf: (Arıdemir vd., 2016:85).

      ·  Birden fazla kaynağa atıf: (Derjaj, 1948:96; Sayılov, 2015:69)

      ·  Kaynağın tamamı için atıf: (Adıyaman, 2015)

      ·  Yazar adı olmayan kaynaklar için atıf: (TÜİK, 2017:95).

12. Yapılacak atıf bir internet sitesinden alınmışsa ve atıfın yazarı belirli ise süreli yayımlardakine benzer şekilde atıf yapılmalıdır. İnternetten indirilen kaynak için tarih verilmemişse ilgili dosyaya erişim tarihi kaynağın yılı olarak kullanılmalıdır. Eğer atıfın yazarı belli değilse parantez içerisinde internet sitesinin kurumu ve erişim yılı yazılmalıdır. Örnek;

      ·  Yazar adı ve yayın yılı belli olan atıf: (Elif, 2016)

      ·  Yazar adı ve yayın yılı belli olmayan atıf: (SPK, 2018).

13. Bir yazarın aynı yıl içinde yayımlanmış birden fazla eserine atıf yapılıyorsa, eserler yılın yanına a, b, c, şeklinde harf verilerek gösterilmelidir. Örnek;

      ·  Arıdemir (2016a), Arıdemir (2016b).

14. Makalede kullanılan her türlü kaynak, kaynakça bölümünde yer almalıdır. Kullanılan kaynaklar nitelik   (tez,   kitap,   makale,   rapor vb.)   ayrımı yapılmaksızın yazar soyadına göre alfabetik olarak sıraya konulmalıdır. Aynı yazarın eserleri   “en yeni tarihli” olandan başlanarak kaynakçaya yerleştirilmelidir. Kaynakça girintisi (Asılı – 1 cm) olarak ayarlanmalıdır. Kaynakça aşağıda belirtilen örneklere uygun olarak hazırlanmalıdır.

- Kitaplar

Erol, E. (2008).  Stratejik Yönetim ve İşletme Politikası, Beta Basım Yayım, İstanbul.

Acar, D. ve Tetik, N. (2008).  Genel Muhasebe,  Detay Yayıncılık, Ankara.

DEMİR, Y., ÖZDEMİR, O. ve EREN, İ. (2008). Küçük ve Orta Ölçekli İşletmelerde Finansal Yönetim Uygulamaları, Asil Yayın, Ankara.

- Çeviri Kitaplar

DRUCKER, P. (1994). Kapitalist Ötesi Toplum, (Çev.) ÇORAKÇI, B., İnkilap Kitabevi, İstanbul.

- Editörlü Kitaplar

OKÇU, M., AKTEL, M. ve KERMAN, U. (2007). “İki Süreci Anlamak: Kamu Yönetiminde Küreselleşme ve 'Avrupalılaşma'”, (Ed.) YILMAZ, A. ve BOZKURT, Y., Küresel Esintiler ve Yerel Etkiler Sarmalında Türk Kamu Yönetimi, Gazi Kitabevi, Ankara.

- Yazar Adı Olmayan Kitaplar

DPT (2003). İllerin ve Bölgelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması (2003), Yayın No: DPT 2671, Ankara.

- Dergiler

YAVUZ, A., ALBENİ, M. ve KAYA, D.G. (2009). “Ulusal İnovasyon Politikaları ve Kamu Harcamaları: Çeşitli Ülkeler Üzerine Bir Karşılaştırma”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(4): 65-90.

- Gazeteler

GÖKÇE, D. (1997). “Merkez Bankasının Bağımsızlığı Sorunu”, Milliyet, 15 Mart.

- Tezler

ÖZKUL, G. (2008). Girişimcilik Teorileri ve Girişimci Tipleri: Antalya-Burdur-Isparta İllerinde (İBBS Düzey 2 TR61 Bölgesinde) İmalat Sanayi KOBİ'lerindeki Girişimciler Üzerine Bir İnceleme, Yüksek Lisans Tezi,  Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.

- İnternet Bazlı Kaynaklar

(i)Eğer kaynağın yazarı belirli ise süreli yayımlardakine benzer şekilde kaynakçada verilmelidir. Ancak, kaynağın yer aldığı internet adresi de tüm uzantılarıyla verilmelidir. Eğer internetten indirilen kaynaklar için tarih verilmemişse, ilgili dosyaya erişim tarihi hem kaynakçada hem de metin içinde kullanılmalıdır. Örnek;

ENER, N. (2002). “Yeni Yükselen Pazarlar (Emerging Markets) İçin Pazarlama Stratejileri”, http://iktisat.uludag.edu.tr/dergi/11/02-neriman/02-neriman.htm, (10.05.2005).

(ii)    Eğer kaynak bir yazara ait değil de bir kurum veya kuruluşa ait web sayfasından alınmış ise, kaynakçada kurumun adı,  yazının başlığı  (varsa)  ve tüm uzantılarıyla internet adresi verilmelidir. Örnek;

REKABET KURUMU (2010). “Rekabet Hukukunun Esasları”, http://www.rekabet.gov.tr/index.php?Sayfa=sayfaicerik&icId=53, (17.03.2010).

15.   Yazım konusunda belirtilmeyen durumlarda, bilimsel yazımlarda benimsenen hususlar dikkate alınmalıdır.

16.  Bu ilkelere uymayan makaleler yeniden düzenlenmek üzere yazara iade edilecek ve gerekli düzeltmeyi takiben değerlendirilmeye alınacaktır.

Dergimiz, yayın etiğini en yüksek standartlarda uygulamayı ve Yayın Etiği ve Kötüye Kullanım Bildirgesinin aşağıdaki ilkelerine uymayı taahhüt eder.

Bu bildirge Committee on Publication Ethics (COPE), Council of Science Editors (CSE), World Association of Medical Editors (WAME) ve International Committee of Medical Journal Editors (ICMJE) adlı kuruluşların dergi editörleri için geliştirdikleri öneri ve kılavuzlar temel alınarak hazırlanmıştır.

Yayınlanmak üzere dergiye gönderilen yazılar daha önce başka bir dergide yayınlanmamış (bilimsel toplantılarda sunulmuş ve tam metin yayımlanmış bildiriler dahil) veya yayınlanmak üzere eşzamanlı olarak herhangi bir dergiye gönderilmemiş olmalıdır.

Dergiye gönderilen yazılar, bir Editör ve en az iki hakem tarafından incelenmek suretiyle çift kör eş değerlendirme (double-blind peer review) süresine alınır.

Gönderilen yazıların herhangi bir aşamada, amaca yönelik bir yazılım aracılığıyla intihal açısından incelenebileceği hakkını saklıdır. Bu amaçla intihale yönelik izinsiz alıntı ya da düzmece veriler, sahtecilik (tablo şekil ya da araştırma verilerinin uydurma ya da manipüle edilmiş olması) ve araştırmada uygunsuz insan ya da hayvan materyali kullanımına yönelik incelemelerin söz konusu olduğu ve standartlara uygun olmayan yazılar dergide yayımlanmaz. Bu kural, standart ve uyumsuzluğunun yayın sonrası aşamada saptandığı durumda da geçerlidir ve yazının yayından geri çekilmesini gerektirir.

Dergimiz, yayın etiği gereği, intihal ya da çifte yayın şüphesi durumlarını rapor edebilme sorumluluğunu hatırlatır.

Dergimiz, yayın etiğinin kötüye kullanımı ya da ihlali ile ilgili olası durumlarda COPE tarafından geliştirilen Yayın Etiği Akış Şemalarını temel alır. Bu konudaki ayrıntılı bilgi için lütfen tıklayınız.

Yazarlık ve yazar sorumlulukları konusundaki ICMJE yönergeleri için tıklayınız.

COPE tarafından hazırlanan "Hakem Kılavuzu"adlı PDF dokümanına erişmek için tıklayınız.

COPE tarafından hazırlanan "Editörlerin Genel Görev ve Sorumlulukları" adlı PDF dokümanına erişmek için tıklayınız.

Dergi ücretsizdir. Tüm giderler yayıncı tarafından karşılanmaktadır.

Atıf Dizinleri

Bielefeld Academic Search Engine (BASE)
Academic Keys
ResearchBib
Türk Eğitim İndeksi
Scientific Indexing Services
Rootindexing
DRJI
ECONBIZ
Eurasian Scientific Journal Index
EZB Elektronische Zeitschriftenbibliothek
Google Scholar
OpenAIRE
International Scientific Indexing
Journal Factor
Index Copernicus
International Innovative Journal of Impact Factor (IIJIF)
Sindex
ERIH PLUS

EDİTÖR

Niyazi Kurnaz
Niyazi KURNAZ
Ekoloji, Sürdürülebilirlik ve Enerji, Muhasebe, Denetim ve Mali Sorumluluk, Denetim ve Mali Sorumluluk, İç Denetim, Yönetim Muhasebesi
Hakan Arıdemir
Hakan ARIDEMİR

Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü Öğretim Üyesi ve Devletler Hukuku Anabilim Dalı Başkanıdır. Lisans eğitimini İstanbul Üniversitesi, Yüksek Lisans eğitimini Dumlupınar Üniversitesi ve Doktora eğitimini Marmara Üniversitesi’nde tamamladı.

Doktora eğitimi sürecinde Rusya Federasyonu Hükümet Bursu ile Oryol Devlet Üniversitesi'nde bir yıl süreyle bulundu. Araştırmacı olarak bilimsel araştırma projelerinde yer aldı.

Uzmanlık alanları; Uluslararası İlişkiler, Uluslararası Hukuk ve Uluslararası Örgütlerdir.

Bölgesel Deniz Jeopolitiği Meseleleri ve Uluslararası Deniz Hukuku alanında çalışmalarını sürdürmektedir.

Uzmanlık alanında çeşitli makaleleri, kitapları ve bildirileri bulunmaktadır.

Kütahya Dumlupınar Üniversitesi'nin yanı sıra Marmara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, Harp Akademileri Komutanlığı Silahlı Kuvvetler Akademisi, İstanbul Üniversitesi Açık ve Uzaktan Eğitim Fakültesi gibi kurumlarda çeşitli dönemlerde dersler verdi. 

Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Dergisi ve Deniz Araştırmaları ve Mavi Strateji Dergisi Editörlüğünü yapmaktadır.

Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Kongresi'nin koordinatörlüğünü yürütmektedir.

Uluslararası İlişkiler Çalışmaları Derneği Üyesi ve TUİÇ Akademi Akademik Kurul Başkanıdır.

Alanya Üniversitesi ve Alaaddin Keykubat Siber Akademi Vakfı (AKSAV)  tarafından kurulan Uluslararası Düşünce Kurulu üyesi ve yetkili temsilcisidir.

Afro Avrasya Araştırmaları Derneği Başkanıdır. 
Uluslararası İlişkiler, Bölgesel Çalışmalar, Uluslararası Hukuk

All rights reserved. International Journal of Afro-Eurasian Research (IJAR) is an International refereed journal and published biannually. Authors are responsible for the content and linguistic of their articles. Articles published here could not be used without referring to the Journal. The opinions in the articles published belong to the authors only and do not reflect those of International Journal of Afro-Eurasian Research.