AYKUT ERTUĞRUL’UN “ON EMİR” ÖYKÜSÜNDE POSTMODERN UNSURLAR VE METİNLERARASILIK

Aykut Ertuğrul’un ilk öykü kitabı “Keyfekader Kahvesi” (2011) on altı öyküden oluşmaktadır. Kitaptaki öyküler postmodern edebiyata ait unsurlarla birlikte metinlerarası ilişkiler açısından da incelenmeye uygun niteliktedir. Çalışmaya konu olan “On Emir” adlı öykünün seçimindeki öncelikli kriter, metinde postmodern edebiyata ait unsurlarla ve metinlerarası ilişkilerin birbirini tamamlayan bir şekilde kullanılmış olmasıdır. Ertuğrul, söz konusu öyküsünde bilincin normal akışını dışlayan bir anlatım oluşturmuş; geleneksel anlatımdan farklı olarak kişi, zaman, mekân, anlatıcı gibi unsurları ortak bilincin penceresinden aktarmak yerine kahramanın bilincinden sızan düş ve gerçeğin iç içe geçtiği kaygan bir zemin üzerinden yansıtmış, metninde postmodern edebiyat tekniklerini ustalıkla kullanmıştır. Bununla birlikte öykünün postmodern edebiyata ait anlatım özelliklerinin iskeletini, Kur’an ve Tevrat’ta geçen Hz. Musa kıssası ile Tevrat’ın temelini oluşturan On Emir arasında parodi, pastiş, gönderme, dönüştürüm tekniklerinin kullanılmasıyla kurulmuş metinlerarası ilişkiler oluşturmaktadır. Yapılan çalışmada, “On Emir” adlı öyküdeki postmodern edebiyat unsurları ve metinlerarası ilişkiler incelenmiştir. Yazarın öyküsünü etkileyici ve güçlü kılmak için anlatıcı/yazar olarak yalnız kendisini merkeze koymadığı, okuru da metinle zihinsel ve entelektüel bir ilişki kurmaya yönelttiği, okuru kendi yorumuyla metni anlamlandırma, yeniden yaratma sürecine dâhil ettiği tespit edilmiştir.