Halkla İlişkileri Demokrasi ve Dijital Demokrasi Bağlamında Ontolojik Olarak Sorgulamak
Öz
Halkla ilişkilerin fonksiyonlarından biri de yurttaşları yönetim politikalarına gönüllüce katılmaya ikna etmektir. Bundan dolayı sanki kamuoyunun “evet” oyunu almak üzere tasarlanmış profesyonel bir iletişim yönetimi olarak görülmektedir. Oysa “hayır” diyebilme hakkı ve bu hakkı, baskıya ve ötekileştirmeye maruz kalmadan kullanma iklimi, demokrasi kültüründe çok önemli bir kriterdir. Bu çalışma halihazırda halk ve yönetim ilişkilerinin demokrasiyle unutulmuş kökenlerini hatırlama ve hatırlatmayı amaçlamaktadır. Herkesin, halkla ilişkileri, tüm nüfusun uyumlu olacak şekilde yönetilmesi uğruna yapılacak iyi/kötü her şey olarak algıladığı bir durumda ve hatta demokrasinin herkes için farklı çağrışımlar yaptığı bir dönemde, konunun akademik olarak incelenmesi ve tartışılması çok önemlidir. Çağcıl popüler çalışma alanlarından dijital demokrasi ise halk versus yönetici erkler, kamuoyu versus karşıt kamuoyu ve manipülatörler, pasif yurttaşlık versus aktif yurttaşlık gibi ilişkili tüm aktör ve kavramlar, sorunlar ve çelişkiler içermektedir. Çalışmada çeşitli güncel vakalar üzerinden ontolojik çerçevesi İ. Kuçuradi’nin değer etiği yaklaşımı olmak üzere halkla ilişkiler, demokrasi ve dijital demokrasi kavramları tartışılacaktır.
Anahtar Kelimeler
Demokrasi, Halkla İlişkiler, Değer Etiği, Dijitalleşme, Dijital Demokrasi
Kaynakça
- Alvarez, R. Michael ve Hall, Thad E. (2008). Electronic elections: the perils and promises of digital democracy. New Jersey: Princeton University Press. https://0-ebookcentral-proquest-com.divit.library.itu.edu.tr/lib/itup/reader.action?docID=485763&ppg=45
- Atabek, N. (2002). Kamuoyu, medya ve demokrasi. Kurgu Dergisi. 19, 223-238.
- Baudrillard, J. (1998). The ecstasy of communication. (B. ve C. Schutze, Çev.). New York: Semiotext (e) Foreign Agent Series.
- Cage, J. (2016). Medyayı kurtarmak: kapitalizm, katılımcı finans ve demokrasi. (M. Erşen, Çev.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- Castelfranchi, C. ve Falcone, R. (2019). The problematic relationship between trust and democracy: ıts crisis and web danger and promises. İçinde P. Contucci, A. Omicini, D. Pianini ve A. Sirbu (Editörler), The future of digital democracy: an interdisciplinary approach. (ss. 62-82). Cham: Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-030-05333-8
- Catinat, M. ve Vedel, T. (2001). Public policies for digital democracy. İçinde Van Dijk J.A.G.M. ve Hacker K.L. (Editörler), Digital democracy: issues and theory and practice. California:SagePublications. https://ebookcentral.proquest.com/lib/itup/reader.action?docID=1204087&ppg=195
- Dahl, R. (2017). Demokrasi üzerine. (B. Kadıoğlu, Çev.). 4. bs. Ankara: Phoenix Yayınevi.
- De Vries, (2018). “Black transparency in the era of post-truth” https://archive.krisis.eu/nl/black-transparency-in-the-era-of-post-truth/
- Frantz, E., ve Kendall-Taylor, A. (2014). A dictator's toolkit: understanding how cooptation affects repression in autocracies. Journal of Peace Research, 51(3), 332-346.
- Geray, H. (2019). Medyanın yeni ekonomisinde kurumsal iletişim: gazeteler, televizyonlar, reklamcılık ve halkla ilişkilerde dijital dönüşüm. Ankara: Ütopya Yayınevi.