Kamusal Alanın Kadın Aktörleri: Kurtuluş Savaşı Dönemi Kadınları
Öz
Geleneksel felsefe ve politika kuramında geçmişten bu yana kamusal alan ile özel alan birbirine karşıt, birbiriyle ilişkili olarak tanımlanmış ve her ikisine de politik bir anlam yüklenmiştir. Sokrates’ten Platon’a, Aristo’dan Weber ve Machiavelli’ye kadar değişik şekillerde tasarlanan kamusal alan ve özel alanın temel öznesi hiç şüphesizdir ki devlet ve birey olmuştur. Bu tasavvurda kamusal olan politik, özel olan ise özgürlükle karşılanmış; kadın ve çocuklar ise özel alanın bir öznesi olarak çerçevelenmiştir. Kısacası kamusal alanın kapsam ve sınırlarına ait geleneksel çizgideki kavramlaştırmalara bakıldığında, batılı politik felsefede erkek kusursuz aklın temsilcisidir. Kadın ise akılcı olmayanla, duygularla, tutkularla özdeşleştirilmiş ve kamusal alandan dışlanmıştır. İnsan onurunun ve özgürlüğünün bir anlatımı olarak “eylem” üzerinde duran Arendt’e göre özel alan, insanın varlığını sürdürmesi için gerekli ve önemli olabilir ancak insan özgürlüğü ancak kamusal alanda gelişebilir. Bu çalışmada, kadının kamusal alanın aktif bir öznesi olduğu kabulünden hareketle, Kurtuluş Savaşı dönemi Türk kadınlarının cephe gerisinde gösterdikleri faaliyetler, kamusal etkinlikler olarak ele alınmıştır. Balkan ve Birinci Dünya Savaşının getirdiği zorunluluklar neticesinde Türk kadınının statüsünde başlayan zorunlu değişiklikler, Kurtuluş Savaşında en etkin rolüne dönüşmüştür. Daha önceleri evine kapanan kadınlar, kamusal alana çıkarak kimi zaman dernekler kurarak, kimi zaman elinde silahla cephede savaşarak kimi zaman da miting meydanlarında hatip olarak savaşta aktif rol almışlardır. Bu bağlamda, tarihsel gerçeklik boyutunda ve bu yönde var olan belgeler ışığında betimleyici bir yöntemle yürütülen çalışmada, Türk kadınının özel alanın da aktif bir öznesi olarak, kamusal alanda ortaya koyduğu varlık mücadelesi neticesinde milli mücadeleye olan katkısı bir kez daha gözler önüne serilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Afetinan, A. (1982). Tarih Boyunca Türk Kadınının Hak ve Görevleri, İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
- Akşin, S. (1987). Jön Türkler ve İttihat ve Terakki, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- Alkan, M. Ö. (1998). “Sivil Toplum Kurumlarının Hukuksal Çerçevesi 1839-1945”, Tanzimattan Günümüze İstanbul’da STK’lar, A. N. Yücekök, İ. Turan, M. Ö. Alkan, İstanbul: Tarih Vakfı Yay. ss.45-75
- Altındal, A. (2004). Türkiye’de Kadın, İstanbul: Alfa Yayınları.
- Arendt, H. (1994). İnsanlık Durumu, Çev. Bahadır S. Ş., İstanbul: İletişim Yayınları.
- Arıburnu, K. ( 1975). Milli Mücadele’de İstanbul Mitingleri, Ankara: Yeni Matbaa.
- Arslan, O. (2001). Sivil Toplum ve Türkiye Gerçeği, İstanbul: Bayrak Yayınları.
- Baydur, M. (1997). “Demokrasi ve Modernleşme sürecinde, Devletin Sivil Topluma Baskın Gelmesi ve Kemalizm”, Yeni Türkiye Dergisi Sivil Toplum Özel Sayısı, S 18, ss.195-203.
- Benhabib, S. (1996. “Kamu Alanı Modelleri”, Cogito, Çev. D.Şahiner, S.8, ss.238- 258.
- Çaha, Ö. (1996). Sivil Kadın: Türkiye’de Kadın ve Sivil Toplum, Ankara: Vadi Yayınları.