Bu çalışma, Hint sinemasında insan benzeri yapay zekâ (AI) karakterlerinin temsilini inceleyerek, bunları film çalışmaları, kültürel analiz ve AI etiği kesişim noktasında ele almaktadır. Küresel bilim kurgu genellikle AI'yı özerklik, isyan ve teknolojik endişe merceğinden tasvir ederken, Hint sineması bu anlatıları dharma (kozmik görev), seva (özverili hizmet) ve melodramatik gelenek gibi kültürel olarak yerleşik ahlaki çerçeveler aracılığıyla yeniden şekillendirmektedir. Niteliksel, yorumlayıcı bir metodoloji kullanarak, araştırma Enthiran (2010), 2.0 (2018), Ra. One (2011), Android Kunjappan Version 5.25 (2019) ve Anukul (2017) gibi bir dizi filmi analiz etmektedir. Bu filmler, fiziksel, bilişsel ve duygusal olarak insana benzeyen özelliklere sahip insansı yapay zekayı tasvir ettikleri için seçilmiştir. Bulgular, bu filmlerin yapay zekayı sadece teknolojik bir yenilik olarak değil, ahlaki uyum, ilişkisel taahhütler ve topluma hizmetten kaynaklanan meşruiyete sahip etik aktörler olarak kurguladığını göstermektedir. Yapay zekayı tanıdık sosyo-kültürel bağlamlara yerleştirerek, Hint sineması hem küresel post-insan söylemine katılıyor hem de iş birliği, karşılıklı sorumluluk ve ekolojik uyumun insan-makine ilişkilerini şekillendirdiği alternatif bir vizyon sunuyor. Makale, Hint sinemasının yapay zekâ anlatılarının Batı merkezli endişelerin ötesine geçtiği ve teknolojik geleceği müzakere etmek için kültürel temelli modeller önerdiği sonucuna varıyor.
Hint Sineması Yapay Zekâ İnsanötesi İnsansı Robotlar Bilim-Kurgu Sineması
This study examines the representation of human-like artificial intelligence (AI) characters in Indian cinema, situating them within the intersection of film studies, cultural analysis, and AI ethics. While global science fiction often depicts AI through the lenses of autonomy, rebellion, and technological anxiety, Indian cinema reframes these narratives through culturally embedded moral frameworks such as dharma (cosmic duty), seva (selfless service), and the melodramatic tradition. Using a qualitative, interpretive methodology, the research analyzes a selection of films—including Enthiran (2010), 2.0 (2018), Ra.One (2011), Android Kunjappan Version 5.25 (2019), and Anukul (2017) were chosen for their portrayal of humanoid AI with physical, cognitive, and emotional human-like traits. The findings indicate that these films construct AI not as mere technological novelty but as ethical agents whose legitimacy derives from moral alignment, relational commitments, and service to the community. By embedding AI within familiar socio-cultural contexts, Indian cinema both participates in global posthuman discourse and offers an alternative vision in which collaboration, mutual responsibility, and ecological harmony shape human–machine relations. The paper concludes that Indian cinematic narratives of AI extend beyond Western-centric concerns, proposing culturally grounded models for negotiating the technological future.
Indian cinema artificial intelligence posthumanism humanoid robots science fiction
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Sinema Sosyolojisi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 9 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 20 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 29 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 11 Sayı: 2 |
Uluslararası Kültürel ve Sosyal Araştırmalar Dergisi