Çağdaş İngiliz Felsefesinde Din Dilinin Fonksiyonel Analizi
Öz
Mantıksal pozitivizmin savunduğu doğrulamacı ve yanlışlamacı yaklaşımlar, Wittgenstein‟ın ikinci dönem fikirlerinden hareketle birçok işlevselci teori ortaya atılmıştır. Wittgenstein‟ın kullanımı esas alan anlam teorisi, birçok teist düşünür için dini kurtarmak adına umut verici olmuştur. Ancak din dilini fonksiyona dayalı olarak yorumlama girişimleri indirgemeci olmakla eleştirilmiştir. Aynı zamanda, bu tavır bazı teist filozoflarca dinin ilâhi-metafizik yönünü görmezlikten gelen bir yaklaşım olarak değerlendirilmiştir
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Alpyağıl, Recep, Wittgenstein ve Kierkegaard’dan Hareketle Din Felsefesi Yapmak, İstanbul: Anka Yayınları, 2002.
- Alston, William P., “Religious Language”, Philosophy and Religion, (ed.) William J. Wainwright, New York: Oxford University Press, 2005, s.214-239.
- Blackstone, William T., Dinsel Bilgi Sorunu, çev. Tuncay İmamoğlu, İstanbul: Ataç Yayınları, 2005.
- Donovan, Peter Religious Language, London: Sheldon Press, 1985.
- Evans, C. Stephen ve R. Z Manis, Din Felsefesi, çev. Ferhat Akdemir, Ankara: Elis Yayınları, 2010.
- Evans, C. Stephen “Din Dili Problemi”, çev. Ferhat Akdemir, On Dokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı.28, 2010, s.253- 273.
- Ferre, Frederick, Din Dilinin Anlamı, çev. Zeki Özcan, İstanbul: Alfa Yayınları, 1999.
- Greisch, Jean, “Basit Dilin Sınırları İçerisinde Din”, çev. Zeki Özcan, Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, c.7, s.7, 1998, s.601-641.
- Greisch, Jean, Wittgenstein’da Din Felsefesi, çev. Zeki Özcan, Bursa: Asa Kitabevi, 1999.
- Hare, Richard Mervyn, The Language of Morals, London: Oxford University Press, 1967.