A Critical Analysis of Turkish Environmental Education and Climate Change Curriculum through Posner Curriculum Analysis Model

In 2023, Türkiye implemented the Environmental Education and Climate Change (EECC) curriculum nationwide. This study examines that curriculum through qualitative document analysis and systematic content analysis of both the EECC framework and its official textbook, drawing on Posner’s (2004) curriculum analysis framework to interrogate written intentions, pedagogical design, and embedded learning opportunities. Core climate change concepts are introduced, alongside an expressed commitment to inquiry-oriented pedagogy. Practice, however, unfolds differently. Climate learning remains predominantly theoretical, with limited opportunities for students to design interventions, test solutions, or evaluate outcomes in authentic environmental contexts. Cognitive development receives sustained attention, yet instruction largely stabilizes lower-order thinking, restricting engagement with uncertainty, trade-offs, and systemic complexity. This produces a discernible gap between curricular aspiration and enacted learning: inquiry is visible in language, but instructional sequences rarely extend beyond information acquisition. Parallel constraints appear in affective and behavioral domains. Emotional engagement, attitude formation, and action competence receive minimal scaffolding, orienting learning toward cognitive compliance rather than climate agency. Although mitigation and adaptation are formally included, emphasis falls mainly on low-impact individual practices, most notably recycling, while collective, civic, and structural forms of engagement remain marginal. Such selectivity narrows the range of responses available to learners. Climate justice and disaster risk reduction also receive limited treatment, reducing opportunities to examine unequal vulnerability and systemic drivers of exposure. Assessment practices reinforce these patterns. While portfolios are present, evaluation relies heavily on conventional formats such as multiple-choice testing, privileging recall over interpretation, creativity, and problem-solving. Assessment therefore functions primarily as content verification rather than as a mechanism for developing adaptive reasoning. Viewed as a whole, the EECC curriculum articulates inquiry-oriented ambitions, yet its internal organization continues to favor conceptual coverage, individualized action, and traditional assessment, constraining students’ encounters with climate change as a socially contested and action-relevant problem.

Türkiye’nin ulusal iklim değişikliği eğitimi hedefleri doğrultusunda Çevre Eğitimi ve İklim Değişikliği (ÇEİD) dersi 2023 yılında tümüyle uygulamaya geçirilmiştir. Bu çalışma, ÇEİD öğretim programı ile ona eşlik eden ders kitabını nitel bir doküman analizi ve sistematik içerik analizi yoluyla incelemektedir. Analiz, yazılı programın yapısını, pedagojik yönelimlerini ve öğretim materyallerinde sunulan öğrenme fırsatlarını bütüncül bir biçimde değerlendirmeye olanak tanıyan Posner’ın (2004) öğretim programı analiz çerçevesi temelinde yapılandırılmıştır. Bulgular, programın temel iklim değişikliği kavramlarını tanıttığını ve sorgulamaya dayalı pedagojik yaklaşıma yönelme niyeti taşıdığını gösterse de uygulamanın büyük ölçüde yüzeysel kaldığı görülmektedir. İklim içeriği ağırlıklı olarak kuramsal düzeyde sunulmakta; öğrencilerin gerçek çevresel sorunlara yönelik çözüm tasarlama, uygulama veya değerlendirme fırsatları sınırlı kalmaktadır. Program temel bilişsel becerileri desteklese de alt düzey düşünme süreçlerine yapılan vurgu, karmaşık iklim konularını anlamada gerekli olan üst düzey bilişsel becerilerin gelişimini sınırlandırmaktadır. İklim öğreniminin duyuşsal, tutumsal ve davranışsal boyutları ise oldukça sınırlı biçimde ele alınmakta; bu durum öğrencilerin iklim eylemi kapasitesinin gelişimini zayıflatabilmektedir. Programda azaltım ve uyumla ilgili içerikler bulunsa da daha çok düşük etkili bireysel davranışlara (ör. geri dönüşüm) odaklanılmakta, daha dönüştürücü eylemler görece sınırlı kalmaktadır. Ayrıca iklim adaleti ve afet risk azaltma gibi kritik sosyo-politik perspektifler programda yeterince yer bulmamaktadır. Ders kitabı incelemesi, portfolyo çalışmalarının çoktan seçmeli testler gibi geleneksel değerlendirme araçlarıyla birlikte kullanıldığını göstermektedir; ancak bununla birlikte geleneksel sınama yöntemlerine ağırlık verilmesi, derin öğrenme, yaratıcılık ve problem çözme becerilerinin değerlendirilmesini sınırlamaktadır. Genel olarak çalışma, ÇEİD programının güçlü yönlerinin yanı sıra önemli eksikliklerini de ortaya koymakta ve programın derinliğini, eylem odaklılığını ve dönüştürücü potansiyelini artırmaya yönelik geliştirme alanlarına işaret etmektedir.