Samuel Beckett’in Geleneksel Tiyatroya Başkaldıran Oyun Sonu Ve Godot’yu Beklerken Adlı Yapıtları Üzerine Bir İnceleme

In Endgame and Waiting for Godot of Samuel Beckett, who denied fundamental styles and themes of common traditional theatre conception, tragic situation of human being in timeout and indefinite extent is implied. In twentieth century, an antithesis has developed against plays, having similar stylistic view and themes, in accordance with the existence of restricting influence during the Classical Era. Because of this approach, indirectly paraphrasing the reality by implicating it, the foundation of absurd theatre, which arose as a reaction to the traditional theatre, is laid. Samuel Beckett, who went out of the before used themes and decoration, examines individuality and existence problematics of human being in body and consciousness depression. In our study Endgame and Waiting for Godot of Samuel Beckett, presenting the reality mimetically, are examined in the light of text oriented approach.

Alışılagelmiş geleneksel tiyatro anlayışının yerleşik biçimlerini ve izleklerini yadsıyan Samuel Beckett’in Oyun Sonu ve Godot’yu Beklerken adlı yapıtlarında, insanoğlunun, zaman dışı ve belirsiz uzamdaki trajik durumu imlenir. Klasik dönemlerde kısıtlayıcı bir etkinin varlığı altında, benzer biçemsel bakış ve izleklere sahip olarak sahneye konan oyunlar için, yirminci yüzyılda karşı bir sav gelişim gösterir. Gerçeği doğrudan değil de sezdirerek açımlayan bu eğilimin sonucunda, geleneksel tiyatroya tepki olarak doğan uyumsuz tiyatronun temelleri atılmış olur. Daha önce kullanılan izleklerin ve dekorun dışına çıkan Samuel Beckett de beden ve bilinç çöküntüsü içindeki insanoğlunun, benlik ve varoluş sorunsalını irdeler. Çalışmamızda, gerçeği mimetik bir biçimde sunan Samuel Beckett’in Oyun Sonu ve Godot’yu Beklerken adlı yapıtları, metne dayalı inceleme yöntemi ışığında irdelenecektir.