The Contribution of Student Organizations within the Context of the Sustainable Development Goals: A Case Study of a Public University

Öz

This study examined the relationship between the objectives of student organizations operating within a public university and the United Nations 2030 Sustainable Development Goals (SDGs). The research was conducted using a qualitative approach and designed as a case study, with data collected through document analysis. The purpose statements of 225 active student clubs at the university were analyzed to determine the extent to which they aligned with the SDGs, employing a directed content analysis method. The findings revealed that 38% of the student clubs addressed the SDGs either directly or indirectly in their activities. The most frequently represented goals were “Quality Education,” “Good Health and Well-Being,” and “Reduced Inequalities.” In contrast, no student club objectives were found to be related to “No Poverty,” “Zero Hunger,” or “Clean Water and Sanitation.” The results indicate that while student clubs possess an awareness of sustainability, this awareness remains limited in certain areas. In conclusion, although the contributions of university student organizations to the Sustainable Development Goals are positive, it is emphasized that inclusiveness should be enhanced and that their strong potential should be transformed into action through awareness and educational initiatives, particularly in areas such as environment, poverty, and water management.

Anahtar Kelimeler

• Sustainable development
• university students
• student organizations

Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları Bağlamında Öğrenci Topluluklarının Katkısı: Bir Devlet Üniversitesi Örneği

Öz

Bu araştırmada, bir devlet üniversitesi bünyesinde faaliyet gösteren öğrenci topluluklarının amaçlarının Birleşmiş Milletler 2030 Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) ile ilişkisi incelenmiştir. Nitel araştırma yaklaşımıyla yürütülen çalışma, durum çalışması deseninde tasarlanmış olup veriler doküman analizi yöntemiyle toplanmıştır. Üniversitede aktif olarak faaliyet gösteren 225 öğrenci topluluğunun amaç ifadeleri incelenmiş ve bu amaçların SKA’larla ne ölçüde örtüştüğü yönlendirilmiş içerik analizi ile değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgulara göre toplulukların yüzde 38’inin faaliyetlerinde SKA’lara doğrudan veya dolaylı biçimde yer verdiği belirlenmiştir. Topluluk amaçlarında en fazla temsil edilen hedefler “Nitelikli Eğitim”, “Sağlık ve Kaliteli Yaşam” ve “Eşitsizliklerin Azaltılması” olmuştur. Buna karşın “Yoksulluğa Son”, “Açlığa Son” ve “Temiz Su ve Sanitasyon” amaçlarına yönelik herhangi bir topluluk amacına rastlanmamıştır. Bulgular, öğrenci topluluklarının sürdürülebilirlik farkındalığına sahip olduklarını ancak bazı alanlarda bu farkındalığın sınırlı düzeyde kaldığını göstermektedir. Sonuç olarak, üniversite öğrenci topluluklarının sürdürülebilir kalkınma hedeflerine yönelik katkıları olumlu olmakla birlikte, kapsayıcılığın artırılması ve özellikle çevre, yoksulluk ve su yönetimi gibi alanlarda bilgilendirme ve farkındalık çalışmalarıyla mevcut potansiyellerinin eyleme dönüştürülmesinin teşvik edilmesi gerekmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürülebilir kalkınma
• üniversite öğrencileri
• öğrenci toplulukları

Kaynakça

1. Akdoğan, E., & Altınok, V. (2024). Türkiye’de yükseköğretimin misyonu ve etkililiği. Eğitim Yönetimi ve Politikaları Dergisi, 4(2), 16-31.
2. Amaral, L. P., Martins, N., & Gouveia, J. B. (2015). Quest for a sustainable university: a review. International Journal of Sustainability in Higher Education, 16 (2),155-172.
3. Angelis, L., Bassiliades, N., & Manolopoulos, Y. (2019). On the necessity of multiple university rankings. COLLNET Journal of Scientometrics and Information Management, 13(1), 11–36.
4. Asharose, Saizen, I., & Sasi, P. K. C. (2015). Awareness workshop as an effective tool and approach for education in disaster risk reduction: A case study from Tamil Nadu. India. Sustainability, 7(7), 8965-8984.
5. Astin, A. W. & Astin, H. S. (2000). Leadership reconsidered: Engaging higher education in social change. W.K. Kellogg Foundation.
6. Aytaçlı, B. (2012). Durum çalışmasına ayrıntılı bir bakış. Adnan Menderes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(1), 1-9.
7. Beringer, A., & Adomßent, M. (2008). Sustainable university research and development: inspecting sustainability in higher education research. Environmental Education Research, 14(6), 607–623.
8. Bilginoğlu F. (2016). Üniversite ve kendi başına düşünme yeteneği. G. Yücel (Ed.) . İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Muhasebe Enstitüsü Seçmeler içinde (s. 3-5). İstanbul: Muhasebe Enstitüsü Yayınları.

9. Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO). (2005). Bilgi toplumlarına doğru (World Report: Towards Knowledge Societies). Erişim adresi: https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000141843.
10. Bowen GA (2009), Document Analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2). 27–40, doi: https://doi.org/10.3316/QRJ0902027
11. Can, H. (1999). Organizasyon ve yönetim. Siyasal Kitabevi.
12. Chmiliar, l. (2010). Multiple-case designs. In A. J. Mills, G. Eurepas & E. Wiebe (Eds.), Encyclopedia of case study research (pp 582-583). USA: SAGE Publications.
13. Creswell, J. W. (2007). Qualitative inquiry & research design: Choosing among five approaches ( 2. Baskı). USA: SAGE Publications.
14. Çakmak, Ö. (2008). Eğitimin ekonomiye ve kalkınmaya etkisi. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, (11), 33-41.
15. Çepni, S. (2009). Araştırma ve proje çalışmalarına giriş, 4th ed.; Celepler Matbaacılık: Trabzon,
16. de Miranda Azeiteiro, U. M., & Davim, J. P. (2019). Higher education and sustainability: opportunities and challenges for achieving sustainable development goals. CRC Press.
17. de Moraes Abrahão, V., Vaquero-Diego, M., & Móstoles, R. C. (2024). University social responsibility: The role of teachers. Journal of Innovation & Knowledge, 9(1), 100464.
18. Earth.org. (2025, June). None of the 17 UN SDGs on Track to Be Achieved by 2030, Report Finds. Erişim adresi: https://earth.org/none-of-17-un-sdgs-on-track-to-be-achieved-by-2030-report-finds
19. Fitzgerald, H. E., K. Bruns, S. T. Sonka, A. Furco, & L. Swanson. (2016). The centrality of engagement in higher education. Journal of Higher Education Outreach and Engagement, 20(1), 223-244.
20. Foster, J. (2001). Education as sustainability. Environmental education research, 7(2), 153-165.
21. Furco, A. (2010). The engaged campus: toward a comprehensive approach to PE. British Journal of Educational Studies, 58(4), 375-390.
22. Garde Sánchez, R., Rodríguez Bolívar, M. P., & López-Hernández, A. M. (2013). Online disclosure of university social responsibility: A comparative study of public and private US universities. Environmental Education Research, 19(6), 709-746.
23. Güler, A. (1994). Türkiye’de üniversite reformları, Ankara: Adım.
24. Gündoğan, A., & Demir, C. (2024). Türkiye ve Çin’de kalkınmanın sürdürülebilirliği: karşılaştırmalı bir zaman serisi analizi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (61), 35-58.
25. Hsieh, H. F., & Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative Health Research, 15(9), 1277–1288. https://doi.org/10.1177/1049732305276687
26. Kaman, D., & Bozkurt, Y. (2025). Sürdürülebilir kalkınma ve çevre: geleceği şekillendirecek stratejiler. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi(83), 299-316.
27. Kaplan, G., & Taşar, H. H. (2023). Afet yönetimi ve 2023 Kahramanmaraş merkezli depremlerde Adıyaman Üniversitesi. International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), 10(102), 3640-3653.
28. Keskin, S. & Korkut, O. (2023). Sosyal bilimlerde toplumsal sorunlara bakış: uygulamalı çalışmalar, 169-197.
29. Kuyumcu, A., & Erdoğan, T. (2008). Yükseköğretimin toplumsal değişmeye etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 35(35), 240-250.
30. Kuzu, Ö. H. (2021). Student clubs at universities: A Content analysis on diversity. Journal of Qualitative Research in Education, (27), 52-73. https://doi.org/10.14689/enad.27.4
31. Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma: Desen ve uygulama için bir rehber (3. Baskıdan Çeviri, Çeviri Editörü: S. Turan). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
32. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Thousand Oaks. Oğuz, A. (2004). Bilgi çağında yükseköğretim programları. Milli Eğitim Dergisi, 164.
33. Organisation for Economic Co operation and Development (OECD). (2025). Measuring Distance to the SDG Targets 2025: An Assessment of OECD Country Progress. Erişim adresi: https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/data/dashboards/the-oecd-hub-on-measuring-distance-to-sdg-targets/OECD%20SDG%20Hub%20Methodology%20Note.pdf?utm_source=chatgpt.com
34. Orzhel, O. (2022). University Social Mission in the Wartime under Knowledge Society. International Scientific Journal of Universities and Leadership, 13, 26-36.
35. Peşkircioğlu, N. (2016). 2030 sürdürülebilir kalkınma hedefleri: Küresel verimlilik hareketine doğru. Kalkınmada Anahtar Verimlilik, 28(335), 4-9.
36. Presti L. L., & Marino V. (2020). Is online public engagement a new challenge in the university communication plan? A managerial perspective, Studies in Higher Education, 45(7), 1380-1397.
37. Reichert, S. (2019). The role of universities in regional innovation ecosystems. EUA study, European University Association, Brussels, Belgium.
38. Scott, P. (2002). Küreselleşme ve üniversite: 21. yüzyılın önündeki meydan okumalar. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 2(1), 193–208.
39. Seyidoğlu, H., & İktisat, U. (1993). Teori, politika ve uygulama. Onbeşinci Baskı, Güzem Can Yayınları.
40. Silah, E., & Eğilmez, Ö. (2025). Eğitimde sürdürülebilir kalkınma hedefleri üzerine bir değerlendirme. Sürdürülebilirlik, Yönetim & Ekonomi Dergisi, 1(1), 58-90.
41. Sustainable Development Solutions Network (SDSN). (2025). Sustainable Development Report 2025: Transforming Goals into Action. Paris: SDSN. Erişim adresi: https://www.sdgindex.org/reports/sustainable-development-report-2025/
42. Şahin, İ., Zoraloğlu, Y. R., & Fırat, N. Ş. (2011). Üniversite öğrencilerinin yaşam amaçları, eğitsel hedefleri üniversite öğreniminden beklentileri ve memnuniyet durumları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 3(3), 429-452.
43. Taş, U., & Yenilmez, F., (2008), Türkiye’de eğitimin kalkınma üzerindeki rolü ve eğitim yatırımlarının geri dönüş oranı. Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(1) 155-186, Eskişehir.
44. Todaro, M. & Smith, S., (2011). Economic Development, (11th ed.), Addison Wesley.
45. Toğrol, E. (2012). Üniversitelerdeki gelişim: Britanya yükseköğretim sistemi, Yükseköğretim Dergisi, 2(1), 56-59.
46. Turan, İ., Duysak, A., & Kuğuoğlu, İ. H. (2017). Üniversite öğrenci topluluklarının toplumsallaşmada yeri ve önemi. Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(6), 203-217.
47. United Nations General Assembly. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development (A/RES/70/1). United Nations. https://sdgs.un.org/2030agenda
48. United Nations Department of Economic and Social Affairs. (2025). The Sustainable Development Goals Report 2025. New York, NY: United Nations. Erişim adresi: https://unstats.un.org/sdgs/report/2025/
49. Yao, Y., Wang, P., Jiang, Y., Li, Q., & Li, Y. (2022). Innovative online learning strategies for the successful construction of student self-awareness during the COVID-19 pandemic: Merging TAM with TPB. Journal of Innovation & Knowledge, 7(4).
50. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2022). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (13. baskı). Seçkin Yayıncılık.
51. Yin, R. K. (2003). Case Study Research Design and Methods (3. Baskı). London: Sage Publications.
52. Zomer, A. & Benneworth, P. (2011). The rise of the university’s third mission. In Reform of Higher Education in Europe, 81–101.