Bölgesel Kalkınma’da Yönetişim Kavramı

Öz

Bölgesel kalkınma kavramı, bölgelerin, çevre bölgeler ve dünya ile karşılıklı etkileşimi ile oluşan bölgeyi dikkate alan katılımcılık ve sürdürülebilirliği temel ilke edinen ve insan kaynağının geliştirilmesi, ekonomik ve toplumsal potansiyellerin daha etkin kullanılması yoluyla bölge refahının yükseltilmesini amaçlayan çalışmaların bütünü olarak tanımlanabilmektedir. Yukarıdan aşağıya merkezi örgütlenme içerisinde tasarlanan ve merkez odaklı bölgesel ve yerel kalkınma çabaları yerini yerel dinamiklerin ve içsel potansiyelin harekete geçirildiği etkileşimli ve çok karmaşık bir yapıya dönüşmüştür.Bundan dolayı, kalkınma, büyüme ve rekabet gücü gibi ekonomik ve istihdam olanaklarının, kentsel ve çevresel sorunların çözümü, kent ve çevre sorunlarının giderilmesi ile bölge halkının yaşam standardının yükseltilmesi gibi sosyal amaçlara ulaşılmasında yerel, bölgesel ve ulusal unsurların iç içe geçtiği birbirini etkileyen ve destekleyen bir ağyapının varlığı söz konusudur. Bu çalışmada bölgesel kalkınmada yönetişim ilkesi doğrultusunda bölgede bulunan bütün aktörlerin ortak katılımı ile harekete geçirildiği yerel/bölgesel kalkınma anlayışı üzerinde durulmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Yönetişim, Çok Düzlemli Yönetişim, Bölgesel Kalkınma, Yeni Kamu Yönetimi Anlayışı, Yönetişim Ağı

The Concept of Governance in Regional Development

Öz

Regional development concept, regions, surrounding regions and takes into account the region formed by the interaction with the world, the basic principle of participation and sustainability and the development of human resources can be defined as a set of studies aimed at increasing the economic and regional prosperity through more effective use of social potential. Designed in top-down central organization focused on regional and local development efforts and the central place it interactively mobilizing local dynamics and internal potential and has become a very complex structure. Therefore, the development, growth and competitiveness as well as economic and employment opportunities, solution of urban and environmental problems, the city and the people of the region with the elimination of environmental issues locally in achieving social objectives such as raising the standard of living, interacting as intertwined regional and national elements, and supporting a The presence of the network in collaboration is concerned. In this study, regional development governance principles in line with the joint participation of the mobilization of all actors in the area of local / regional development approach is emphasized.

Anahtar Kelimeler

• Governance, Multi-Level Governance, Regional Development, New Public Management Approach, Governance Network

Kaynakça

1. Aalbert, T.E. (2004). The Future of Sovereignty in Multilevel Governance Europe-A Constructivist Reading, JCMS: Journal of Common Market Studies, 42(1): 23-46.
2. Aktan, C. (2003). Değişim Çağında Devlet, Çizgi Kitabevi, Konya.
3. Aygül, C. (1997). Neo-Liberalizmin Başarısızlığı ve Yönetişim, Toplum ve Bilim, 73: 231–256.
4. Börzel, T.A., Risse, T. (2000). When Europe Hits Home: Europeanisation and Domestic Changes, European Integration Online Papers (EIoP), 4(15): 1-20.
5. Caiden, G. (2006). The Administrative State in a Globalizing World: Some Trends and Challenges, Comparative Public Administration: The Essential Readings, Research in Public Policy Analysis and Management, Otenyo, E., Lind, N. S. (Editors), JAI Press, Oxford, 15: 515–542.
6. Christensen, T., Lægreid, P. (2011). Democracy And Administrative Policy: Contrasting Elements of New Public Management (NPM) and post- NPM. European Political Science Review, 3(1): 125–146.
7. Coe, M., Hess, M., Yeung H., Dicken, P., Henderson, J. (2004). Globalizing regional development: A global production networks perspective. Royal Geographical Society (with The Institute of British Geographers), 29(4): 468–484.
8. Commission of the European Communities (2001). Regular Report on Turkey’s progress towards accession, Brussels. Erişim: 15.04.2015. http://ec.europa.eu/enlargement/archives/pdf/key_documents/2001/tu_e n.pdf.

9. Conzelmann T. (2008). Towards a New Concept of Multi-Level Governance?, University of Maastricht, Erişim Tarihi: 17.04.2014. http://cor.europa.eu/en/activities/governance/Documents/Conzelmann.p df.
10. Cope, S., Leishman, F., Storie, P. (1997). Globalization, New Public Management and the Enabling State. International Journal of Public Sector Management, 10(6): 444–460.
11. Çukurçayır, A. (2003). Çok Boyutlu Bir Kavram Olarak Yönetişim. Çağdaş Kamu Yönetimi I, Muhittin Acar, Hüseyin Özgür (Editörler), Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
12. Dede, D. (2012). Çok Düzeyli Yönetişim Kavramı(nın) Bilimselliği Sorunu. Kuram Ve Yönetim Açısından Türkiye’de Kamu Yönetimi (Bildiriler Kitabı), TODAİE Yayı, No:367, s. 243-255.
13. Demiral, M., Tutar, F. (2007). Yerel Ekonomilerin Yerel Aktörleri: Bölgesel Kalkınma Ajansları. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, 2(1): 65-83.
14. Denhardt, J.V., Denhardt, R.B. (2007). The New Public Service: Serving, not Steering, M.E. Sharpe. New York.
15. Doğan, A., Öztürk, N. (2010). Yeni Kalkınma Kuramları. Bütçe Dünyası Dergisi, Sayı:33, s.35-55. 9. Kalkınma Planı (2007). Erişim Tarihi: 15.06.2015. http://www.kalkinma.gov.tr/Lists/Kalknma%20Planlar/Attachments/1/ Ninth%20Development%20Plan%202007-2013.pdf.
16. Eckerberg, K., Joas, M. (2004). Multi-Level Environmental Governance: A Concept Under Stress?. Local Environment, 9(5): 405-422.
17. Eryılmaz, B. (2000). Kamu Yönetimi, Erkam Matbaası, İstanbul.
18. Fürst, D. (2011). Çok Katmanlı Yönetişim ve Bölgesel Yönetişim Üzerine (çev. M. A. Çukurçayır), Kamu Yönetiminde Yeni Vizyonlar, Bekir Parlak (Der.), Alfa Aktüel Yayınları, Bursa.
19. Gant, F. (2006). The Concept of Development Administration. Comparative Public Administration: The Essential Readings, Research in Public Policy Analysis and Management, E. Otenyo, N. S. Lind (Editors), JAI Pres, Oxford, 15: 257–285.
20. Genç, N.F. (2010). Yeni Kamu Hizmeti Yaklaşımı, Türk İdare Dergisi, 466: 145-159.
21. Gibson, R. (2011). A Primer on Collaborative Multi-Level Governance, Department of Geography, Memorial University. Erişim: 15.04.2014. http://cdnregdev.ruralresilience.ca/wp-content/uploads/2013/03/ primercollaborativemultilevelgovernance-gibson.pdf.
22. Göymen, K. (2000). Türkiye’de Yerel Yönetimler ve Yönetişim: Gereksinimler, Önermeler, Yönelimler. Çağdaş Yerel Yönetimler, 9(2): 3-13.
23. Gray, A., Jenkins, B. (2006). From Public Administration to Public Management: Reassessing a Revolution? Comparative Public Analysis and Management, Otenyo, E., Lind, N. S. (Editors), JAI Press,
24. Gwiazda, A. (2002). Europeanisation in Candidate Countries from Central and Eastern Europe, Paper presented at the EPIC Workshop, EUI, 19-22 September, Florence, Italy.
25. Hilhorst, G.M. (1998). Industrialization and Local/Regional Development Revisited, Development and Chance, 29: 1-26.
26. Hood, C., Peters, G. (2004). The Middle Aging of New Public Management: Into the Age of Paradox?, Journal of Public Administration Research and Theory, 14(3): 267-282.
27. Hooghe, L., Marks, G. (2003). Unravelling the Central State, but How? Types of Multi-level Governance, American Political Science Review, 97(2): 233-243.
28. Hooghe, L., Marks, G. (2004). Contrasting Visions of Multi-level Governance. Multi-Level Governance, (Editors) I. Bache, M. Flinders, University Press, Oxford, p: 15-30.
29. Hooghe, L., Marks, G. (2001). Types of Multi-Level Governance. European Integration Online Papers (EIOP), 5(11): 1-24.
30. Jachtenfuchs, M., Kohler K. B. (2004). Governance and Institutional Development, European Integration Theory, Wiener, A., Diez T. (ed.), Oxford University Press, Oxford.
31. Jessop B. (1998). The Rise of Governance and the Risk of Failure: The Case of Economic Development, International Social Science Journal, 50(155): 29-45.
32. Kaboolian, L. (1998). The New Public Management: Challenging the Boundaries of the Management vs. Administration Debate, Public Administration Review, 58(3): 189-193.
33. Kalfa, C., Ataay, F. (2008). Yönetişim: Devlet-Toplum İlişkilerinde Yeni Bir Aşama, Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(3): 229-240.
34. Kooiman, J., Van Vilet, M. (1993). Governance and Public Management, K. Eliassen, J. Kooiman (Editors), Managing Public Organizations, Sage Publications, London, pp. 1-9.
35. Kösecik, M. (2010). Türk Yerel Yönetim Sistemi Açısından Avrupalılaşma ve Çok Düzlemli Yönetişim, Yönetişim, A. Çukurçayır, H. Tuğba Eroğlu, H.E. Uğuz (Der.), Çizgi Yayınevi, Konya.
36. Larsen L., Guoxian B., Xuejun W. and Douglas F. M. (2012). Beyond New Public Governance: A Value-Based Global Framework for Performance Management, Governance, and Leadership, Administration & Society, 45(4): 443–467.
37. Lynn, L.E. (2006). The New Public Management As An International Phenomenon: A Skeptical, View Comparative Public Administration: The Essential Readings, Research in Public Policy Analysis and Management. E. Otenyo, N.S. Lind (Editors), JAI Pres, Oxford, 15: 573-591.
38. Maurer, A., Wessels, W., Mittag, J. (2000). Europeanisation in and of the EU System: Trends, Offers and Constraints, Paper for the DFG- Workshop Linking EU and National Governance, Manheim.
39. O’Flynn, J. (2007). From New Public Management to Public Value: Paradigmatic Change and Managerial Implications, The Australian Journal of Public Administration, 66(3): 353-366.
40. Ökmen, M., Baştan, S., Yılmaz, A. (2004). Kamu Yönetiminde Yeni Yaklaşımlar ve Bir Yönetişim Faktörü Olarak Yerel Yönetimler. M. Ökmen, A. Yılmaz (Editör), Kamu Yönetimi: Kuramdan Uygulamaya, Gazi Kitabevi, Ankara, s. 24-80.
41. Özdek, Y. (1999). Globalizmin İdeolojik Hegemonyası. Amme İdaresi Dergisi, 3(32): 25-47.
42. Page, S. (2005). What’s New about the New Public Management? Administrative Change in the Human Services. Public Administration Review, 65(6): 713–727.
43. Palabıyık, H. (2001). Yönetimden Yönetişime Geçiş ve Ötesi Üzerine Kavramsal Açıklamalar. Amme İdaresi Dergisi, 3: 63-85.
44. Peters, B., Pierre, J. (2004). Multi-Level Governance and Democracy: A Faustian Bargain. Multi-Level Governance, Ian Bache and Matthew Flinders (Editors), University Press, Oxford, p. 75–89.
45. Peters, B.G., Pierre, J. (1998). Governance without Government? Rethinking Public Administration. Journal of Public Administration Research and Theory: J-PART, 8(2): 223-243.
46. Piattoni, S. (2009). Multi-level Governance: a Historical and Conceptual Analysis. Journal of European Integration, 31(2): 163-180.
47. Pollit, C. (2006). Antistatist Reforms and New Administrative Directions: Public Administration In The United Kingdom. Comparative Public Analysis and Management. E. Otenyo, N.S. Lind (Editors), JAI Pres,
48. Radaelli, C. (2004). “Europeanisation: Solution or problem?”, European Integration online Papers (EIoP), 8(16): 1-23.
49. Rhodes, R.A.W. (1996). The New Governance; Governing Without Government. Political Studies, XLIV, pp. 652-667.
50. Rodrik, D. (2000). Yeni Küresel Ekonomi ve Gelişmekte Olan Ülkeler: Dışa Açılma Nasıl Gerçekleşmeli? (Çev: Sultan Gül), Sabah Kitapları, İstanbul..
51. Roe, M. (2009). Multi-Level and Polycentric Governance: Effective Policymaking for Shipping. MARIT. POL. MGMT., 36(1): 39–56.
52. Schuurman, J. (2000). Paradigms Lost, Paradigms Regained? Development Studies in The Twenty-First Century. Third World Quarterly, 21(1): 7- 20.
53. Sedelmeier, U. (2011). Europeanisation in New Member and Candidate States. Living Reviews in European Governance, 6(1): 1-52.
54. Stoker, G. (1998). Governance as Theory: Five Positions. International Social Science Journal, 50: 17–29.
55. Sutcliffe, J. B. (2012). Multi-level Governance in a Canadian Setting: The Reform of the Detroit River Border Crossing. Regional & Federal Studies, 22(2): 141-158.
56. Türkay, M. (2005). 1945’den 2000’lere Söylem ve Gerçeklik Arasında ‘Kalkınmanın’ Halleri. Ekonomik Yaklaşım Dergisi, 16(55): 31-42.
57. Tüylüoğlu, Ş., Çeştepe, H. (2004). Kalkınma Teorilerinin Temelleri ve Gelişimi. Kalkınma Ekonomisi: Seçme Konular, S. Taban ve M. Kar (Editörler), Ekin Yayınevi, Bursa, s. 27-69.
58. United Nations Development Programme (1997). Reconceptualising Governance, New York: Management Development and Governance Division, Discussion Paper 2, New York.
59. United Nations Development Programme (UNDP). Human Development Report 1996, Oxford University Press, New York.
60. World Bank (1989). Sub-Saharan Africa: From Crisis to Sustainable Development, Washington D.C.
61. Yüksel, M. (2000). Yönetişim Kavramı Üzerine. Ankara Barosu Dergisi, 58(3): 145-159.