-

Öz

This study aimed to determine the effect of interactive teaching strategy on speaking skills. The participants of the study included freshman students of Turkish Education Department of Ahmet Kelesoglu Education Faculty at Selcuk University in 2011-2012 education year. It was patterned according to pretest-lastteset control group which is one of the experimental research models. Both experimental and control groups had 40 students. Speaking skills of the students were evaluated by using the scale of effective speaking. The researcher did applications by using speech activities according to interactive teaching strategies in experimental group and direct teaching strategy in control group during 10 weeks. According to the results obtained from data and evaluations of teaching staff, compeer and self assessment, it was concluded that speech activities which had been prepared with interactive teaching strategy improved speaking skills of the students

Anahtar Kelimeler

• speaking skill, interactive teaching strategy, direct teaching strategy, speech training

Etkileşimli Öğretim Stratejisinin Türkçe Eğitimi Ana Bilim Dalı Öğrencilerinin Konuşma Becerilerine Etkisi

Öz

Bu çalışmada, etkileşimli öğretim stratejisinin Türkçe Eğitimi Ana Bilim Dalı 1. sınıf öğrencilerinin (öğretim elemanı, akran ve öz değerlendirme sonuçlarına göre) konuşma becerilerine etkisi araştırılmıştır. 2011-2012 eğitim-öğretim yılında Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Türkçe Eğitimi Ana Bilim Dalı 1. Sınıf (I. öğretim) öğrencileri üzerinde gerçekleştirilen bu araştırma, deneysel araştırma modellerinden biri olan ön test – son test kontrol gruplu deneme modeline göre desenlenmiştir. Araştırmada deney ve kontrol grupları 40’ar öğrenciden oluşmaktadır.  Öğrencilerin konuşma becerileri, “Etkili Konuşma Ölçeği” (Yıldız ve Yavuz, 2012) aracılığıyla toplanmıştır.

Araştırmacı tarafından deney grubunda etkileşimli öğretim stratejisine göre, kontrol grubunda ise doğrudan öğretim stratejisine göre hazırlanan konuşma etkinlikleriyle 10 hafta uygulama yapılmıştır. Araştırma bulgularına göre öğretim elemanları, akran ve öz değerlendirmelerine göre etkileşimli öğretim stratejisiyle hazırlanan konuşma etkinliklerinin öğrencilerin etkili konuşma becerilerini geliştirdiği sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Konuşma Becerisi, Etkileşimli Öğretim Stratejisi, Doğrudan Öğretim Stratejisi, Konuşma Eğitimi.

Kaynakça

1. Okuma, yazma ve dinleme becerilerinin gelişiminde de etkileşimli öğretim stratejisi kullanılabilir.
2. Açıkgöz, K.Ü. (2007). Aktif öğrenme. İzmir: Biliş Yayınları.
3. Aksan, D. (2009). Her yönüyle dil ana çizgileriyle dilbilim. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
4. Ammelburg, G. (2003). Konuşma sanatı, konuşmacı eğitimi. İstanbul: Doruk Yayımcılık.
5. Amobi, F.A. (2005). Preservice teachers’ reflectivity on the sequence and consequences of teaching
6. actions in a microteaching experience. Teacher Education Quarterly, 32 (1), 115–130. Andrade, H. (2007). “Self- assessment through rubrics”. Educational Leadership, 4 (2), 26-34. Arhan, S. (2007) Öğretmen görüşlerine göre ilköğretim okulları ikinci kademede konuşma eğitimi
7. (Ankara İli Örneği). Yüksek Lisans Tezi. Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara. Arslan, A. (2012). Üniversite öğrencilerinin “topluluk karşısında konuşma” ile ilgili çeşitli görüşleri
8. (Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi örneği). Turkish Studies, 7 (3), 221-231. Aşıcı, M. (1996). İlkokul 4-5. sınıflarda anadili öğretiminde karşılaşılan problemler ve öneriler.

9. Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul. Bangir, G. (1997). Sınıf içi iletişime ilişkin öğretmen-öğrenci davranışları görüşleri ve önerileri.
10. Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara Bilge, O. (2005). İlköğretim 6. sinif matematik dersi asal sayilar ve çarpanlara ayirma ünitesinin hedef
11. ve davranişlarini kazandirmada aktif öğrenme yaklaşiminin etkisi. Yüksek Lisans Tezi. Gazi
12. Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara. Bloom, B. S. (1976). Human Characteristics and School Learning. New York: Mcgraw-Hill. Boud, D. & Falchikov, N. (1989). Quantitative studies of self-assessment in higher education: a critical
13. analysis of findings. Higher Education, (18), 529-549. Bradlow, A.R., & Baker, R.E. (2009). Variability in word duration as a function of probability, speech
14. style and prosody. Lang. Speech, (52), 391–413. Bromley K.; & Modlo M. (1997). Using cooperative learning to improve reading and writing in
15. işbirlikçi öğrenme ortamlarında akademik başarı, tutum ve kalıcılığa etkileri. Doktora Tezi. Dokuz
16. Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir. Clark, H. H. (1996). Using language. Cambridge: Cambridge University Press. Council of Europe (2002). Common European framework of reference for languages: learning teaching
17. assessment case studies, Strasbourg: Council of Europe. Çakır, Ö. (2000). Yabancı dil öğretmeni yetiştirmede mikro öğretimin rolü, bir model. Hacettepe
18. Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7-14. Çakır, C. (2008). Nonverbal cues in the oral presentations of the freshman trainee teachers of english at
19. Gazi University. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28 (1), 127-152. Day, C. (1999). Developing teachers: the challenges of lifelong learning. London: Falmer Press. Demirel, Ö. (2007). Öğretimde planlama ve değerlendirme öğretme sanatı. (Geliştirilmiş 11. Baskı),
20. Ankara: Pegem A Yayıncılık. Deniz, K. (2007). İlköğretim ikinci kademede konuşma ve dinleme yoluyla öğrencileri ikna üzerine bir
21. araştırma. Doktora Tezi. Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara. Dochy, F., Segers M., & Sluijsmans, D. (1999). The use of self, peer and co-assessment in higher
22. education: A Review. Studies in Higher Education, 24 (3). 64-75. Douglas, D., & Myers, R. (2000). Assessing the communication skills of veterinary students: whose
23. criteria? in A. J. Kunnan (Ed.), Fairness and validation in language assessment: selected papers
24. from the 19th language testing research colloquium, Orlando, Florida (Pp. 60-81). Cambridge,
25. Uk: Cambridge University Press. Dohen, M. Schwartz, J. & Bailly, G. (2010). Speech and face-to-face communication. Speech
26. Communication, (52), 477–480. Dülger, M. (2011). Konuşma becerisinin ilköğretim öğrencilerine öğretimi üzerine bir inceleme. Yüksek
27. Lisans Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir Ergin, A. & Birol, C. (2000). Eğitimde iletişim. Ankara: Anı Yayıncılık. Eskenazi, M. (2009). An overview of spoken language technology for education. Speech
28. Communication, 51 (10), 832–844. Espino, C. M. (1999). "Promoting Language Proficiency and Academic Achievement Through
29. Cooperation." ERIC Document Reproduction Service. No: ED 436983. Erişim tarihi: 05.10.2011. ETS. Information Bulletin for The Test of Spoken English. TSE (2001). Princeton, NJ: Educational
30. Testing Service. http://www.toefl.org/tse/tseindx.html. Erişim tarihi: 12.01.2012. Gabriele, A. J. (2007). The influence of achievement goals on the constructive activity of low achievers
31. during collaborative problem solving. British Journal of Educational Psycology, (77), 121-141. Gökkaya, H. (2008). Konuşma becerisinin sağaltılmasında tekerlemelerin kullanımı. Yüksek Lisans
32. Tezi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu. Grossman, P., Wineburg, S., & Woolwort, S. (2001). Toward a theory of teacher community. Teachers
33. College Record, 103 (6), 942–1012. Güney, K. (2008). Mikro-yansıtıcı öğretim yönteminin öğretmen adaylarının sunu performansı ve
34. yansıtıcı düşünmesine etkisi. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Elazığ. Hirst, L. A. & Slavik, C. (1990). Cooperative Approaches To Language Learning. Chapter 10 of
35. Effective Language Education Practices and Native Language Issues, 133-142. Holtgraves, T. (2008). Automatic intention recognition in conversation processing. Journal of Memory
36. and Language, (58), 627–645. Howell, C. L. (2006). “Student Perceptions of Learner Centered Education”. The Northern Rocky
37. Mountain Educational Research Association. Http://www.Zwisler. De/Scripts/ Sprachentwicklung,
38. “Sprachentwicklung”, Rainer ZWISLER, 25 Haziran 2006. Iyamu, E. O. S., & Ukadike, J. O., (2007). Learning among undergraduate students in selected nigerian
39. universities. International Journal of Information and Communication Technology Education, 3 (4), 8-13. Johnson, D.W. Johnson, R.T.; & Stanne, M. B. (2000). Cooperative Learning Methods: A Meta
40. Analy Sis. http://www. co-operation, org/pages/ci-methods. html. Erişim tarihi: 02.01.2013 Karaarslan, F. (2010). Konuşma ve yazma eğitiminde beyin fırtınası tekniğinin etkililiği. Yüksek Lisans
41. Tezi. Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya. Karabay, A. (2005). Kubaşık Öğrenme Etkinliklerinin İlköğretim Beşinci Sınıf Türkçe Dersinde
42. Öğrencilerin Dinleme ve Konuşma Becerileri Üzerindeki Etkileri. Yüksek Lisans Tezi. Çukurova
43. Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana. Karadoğan, S. E. (2003). Kişiler arası iletişim sürecinde güven unsuru, güven ve ikna ölçeği örneği.
44. Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul. Karasar, N. (2008). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. Kaya, M. (2004). Üniversite öğrencilerinin Türkçede yanlış ünlü sesletimleri. Hasan Ali Yücel Eğitim
45. Fakültesi Dergisi, (1), 89-97. Kazu, H. (1999). Öğretmen Yetiştirmede "Mikro Öğretimin Etkililiği" 4. Uluslararası Eğitim
46. Bilimleri Kongresi, Anadolu Üniversitesi: Eskişehir. Kennedy, J. G. (2006). “Peer-Assessment in Group Projects: Is It Worth It?” Australian Computing
47. Education Conference. Newcastle. Kurudayıoğlu, M. (2011). Türkçe öğretmeni adaylarının sözlü anlatımlarının düşünceyi geliştirme
48. teknikleri açısından incelenmesi. Türklük Bilimi Araştırmaları, (29), 213-226. Kuusisaari, H. (2012). Teachers’ collaborative learning – development of teaching in group discussions.
49. Teachers and Teaching: Theory and Practice, 19 (1), 50-62. Levinson, S.C. (2006). On the human ‘interaction engine’. In: Enfield, N.J., Levinson, S.C. (Eds.),
50. Roots of Human Sociality, Berg, 39–69. Michael, J. (2006). Where’s the evidence that active learning works? Advances in Physiology
51. Education, (30), 159–167. Millî Eğitim Bakanlığı, (2006). İlköğretim Türkçe Dersi Öğretim Programı (6, 7, 8. Sınıflar). Talim ve
52. Terbiye Kurulu Başkanlığı, Ankara: Devlet Kitapları Müdürlüğü Basım Evi. Mills, J.E., & D.F. Treagust. (2003). Engineering education—Is problem-based or project-based learning
53. www.aaee.com.au/journal/2003/ mills_treagust03.pdf. Erişim tarihi: 26.09.2011. answer? Australasian Journal of Engineering Education. O’Connell, D.C., & Kowal, S., (2008). Communicating with One Another: Toward a Psychology of
54. Spontaneous Spoken Discourse. New York: Springer Publications. Orhun Dedeoğlu, B. (2009). İlköğretim 3. sınıflarda türkçe derslerinde tekerleme kullanımının
55. öğrencilerin konuşma becerilerine etkisi. Yüksek Lisans Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim
56. Bilimleri Enstitüsü, İzmir. Özbay, M. (2003). Konuşma becerisi ve iyi bir konuşmanın ses özellikleri. Jandarma Eğitim Dergisi. (26), 18-22. Özer, K. (2002). İlköğretim 4-5. sınıflarda türkçe öğretiminde işbirliğine dayalı öğrenme metodunun
57. kullanımına yönelik bir değerlendirme. Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler
58. Enstitüsü, Konya. Öztürk Çelik, Z. (1999). Türk üniversiteleri için Türk dili dersi program modeli. Yüksek Lisans Tezi.
59. Anadolu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir. Pickering, M.J., & Garrod, S., (2004). Toward a mechanistic psychology of dialog. Behaviour. Brain
60. Sci. (27), 169–190. Putnam, R.T., & Borco, H. (2000). What do new views of knowledge and thinking have to say about
61. research on teacher learning? Educational Researcher, 29 (1), 4–15. Robison, D. F. (2006). Active learning in a large enrollment introductory biology class: problem
62. solving, formative feedback and teaching as learning. Yayımlanmamış Doktora Tezi: Brigham. Sağlam Yeşiltepe, Ö. (2010). 7. Sınıf öğrencilerinin hazırlıksız konuşma becerileri üzerine bir
63. Universiteit Nederland. Taşdemir A. ve Tay B., (2007). Fen Bilgisi Öğretiminde Öğrencilerin Öğrenme Stratejilerini
64. Kullanmalarının Akademik Başarıya Etkileri. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (1), 173-187. Taşpınar M. & Atıcı, B. (2002). Öğretim model, strateji, yöntem ve becerileri/teknikleri: kavramsal
65. boyut. Eğitim Araştırmaları, (8), 207–215. Temizkan, M. (2009). Akran değerlendirmenin konuşma becerisinin geliştirilmesi üzerindeki etkisi.
66. Mustafa Kemal University Journal of Social Sciences Institute, 6 (12), 90-112. Temizyürek, F. (2004). Türkçe öğretiminde konuşma eğitiminin yeri ve önemi, XII. Eğitim Bilimleri
67. Kongresi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, (4), 2769-2784, Ankara. Türkçe Sözlük (1998). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları. Topping, K. J., Smith, E. F. , Swanson, I. & Elliot, A. (2000). Formative peer assessment of academic
68. writing between postgraduate students. Assessment and Evaluation in Higher Education. 25 (2), 149-169. Turaçoğlu, İ. (2011). Öğretmen adaylarının grup araştırması tekniğine yönelik öz değerlendirmeleri.
69. Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, (31), 39-47. Uzun, A. & Yurdabakan, İ. (2011). İlköğretim öğrencilerinin öz-değerlendirmeye yönelik tutumlarının
70. incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (22), 51 – 69. Veenman, S., Denesen, E., Van Der Akker, A. & Van Der Rijt, J. (2005). Effects of a cooperative
71. learning program on the elaborations of students during help seeking and help giving. American
72. Educational Research Journal, 42 (1), 115-151. Webb, N. M., & Mastergeorge, A. (2003). Promoting effective helping behavior in peer directed groups.
73. International Journal of Educational Research, 39, 1-2, 73-97. Wilkinson, G.A. (1996). Enhancing Microteaching through Additional Feedback from preservice
74. Administrators. Teaching and Teacher Education, 12 (2), 211–221. Yalçın, A. (2002). Türkçe öğretim yöntemleri-yeni yaklaşımlar. Ankara: Akçağ Yayınları. Yangın, B. (1994). İlkokul öğretmenlerinin türkçe dersindeki davranışları. Yüksek Lisans Tezi.
75. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara. Yelok, V. & Sallabaş, M. E. (2009). Öğretmen adaylarının sözlü anlatım dersine ve sözlü anlatıma
76. yönelik tutumlarının değerlendirilmesi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 7 (3), 581-606. Yıldız Çintaş, D. & Yavuz, M. (2012). Etkili konuşma ölçeği: bir ölçek geliştirme çalışması. Turkish
77. Studies - International Periodical for The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 7 (2), 319-334.