An Analysis of Interaction Between Traditional and New Media Arts from Artists’ Perspective

Öz

Traditional arts play a significant role in cultural identity transmission by serving as a bridge between the past and the present. In contrast, new media art emerges as a powerful means of expression that reinterprets artworks through the opportunities of the digital age and extends toward the future. In recent years, rapid technological transformation has led to profound changes in the art world—not only on a technical level but also in terms of representation, meaning, and modes of transmission. This study explores the relationship between traditional arts and new media art, focusing particularly on the art of çini (traditional Turkish tilework), and evaluates this transformation through the perspectives of traditional artists. The research is based on in-depth interviews conducted with 15 artists who are both practitioners of tile art and experienced in new media. The study analyzes how these artists position new media art as a tool for expression and dissemination, and examines their acceptance, critiques, and relationships with cultural values. The findings indicate that artists have developed diverse attitudes toward digital technologies. Many view digitalization as an opportunity for the preservation, visibility, and transmission of cultural heritage. The ability to share artworks globally through digital platforms and to foster intercultural interaction is seen positively. Notably, younger artists tend to embrace new media tools as an integral part of their creative processes.

Anahtar Kelimeler

• Traditional arts
• New media art
• Tile art
• Cultural sustainability
• Digitalization

Geleneksel ve Yeni Medya Sanatlarının Etkileşiminin Sanatçı Perspektifinden Bir Analizi

Öz

Geleneksel sanatlar, toplumların geçmişle bugün arasında kültürel bir köprü kurarak kimlik aktarımında önemli bir rol üstlenmektedir. Buna karşılık, yeni medya sanatı sanat eserlerini dijital çağın imkânlarıyla yeniden yorumlayan ve geleceğe uzanan etkili bir ifade alanı olarak öne çıkmaktadır. Son yıllarda teknolojide yaşanan hızlı dönüşüm, sanat dünyasında yalnızca teknik değil; aynı zamanda temsil, anlam ve aktarım biçimlerinde de köklü değişimlere neden olmuştur. Bu bağlamda hazırlanan bu çalışma, geleneksel sanatların yeni medya sanatıyla ilişkisini, özellikle çini sanatı özelinde ele almakta ve bu süreci geleneksel sanatçılar üzerinden değerlendirmektedir. Araştırma hem çini sanatıyla uğraşan hem de yeni medya deneyimine sahip 15 sanatçıyla yapılan derinlemesine görüşmelere dayanmaktadır. Çalışmada, sanatçıların yeni medya sanatını bir ifade ve yayılma aracı olarak nasıl konumlandırdıkları; bu alana dair kabul ve eleştirileri ile kültürel değerlerle ilişkileri analiz edilmiştir. Elde edilen veriler, sanatçıların dijital teknolojilere yönelik farklı tutumlar geliştirdiğini göstermektedir. Pek çok sanatçı dijitalleşmeyi kültürel mirasın korunması, görünürlük ve aktarım açısından bir fırsat olarak görmekte; dijital platformlar aracılığıyla eserlerin uluslararası düzeyde paylaşılmasını ve kültürler arası etkileşimi olumlu değerlendirmektedir. Özellikle genç kuşak sanatçılar, yeni medya araçlarını üretim süreçlerinin doğal bir parçası olarak benimsemektedir.

Anahtar Kelimeler

• Geleneksel sanatlar
• Yeni medya sanatı
• Çini sanatı
• Kültürel sürdürülebilirlik
• Dijitalleşme

Kaynakça

1. Aker, S. (2010). Çini tasarımı. Detay Yayıncılık.
2. Akıncı, F. N. (2023). 12 Mayıs 2025 tarihinde https://www.samsung.com/tr/dart/ adresinden alındı
3. Akıncı, F. N. (2023). Türk çini motifleri ve mitolojik karakterlerin illüstrasyonlarda yorumlanması ve arttırılmış gerçeklik uygulamaları [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Yıldız Teknik Üniversitesi.
4. Akıncı, F. N., & Sürmeli, K. (2023). Türk çini sanatının dijitalleşmesinde sultan çeyizi enstalasyon örneği. 16. Uluslararası Bilimsel Araştırma Kongresi Sosyal ve Eğitim (UBAK).
5. Akşit, Z., & Akşit, İ. (2017). İznik tiles and ceramics. Akşit Kültür ve Turizm Yayıncılık.
6. Akten, M. (t.y). 12 Nisan 2025 tarihinde memo.tv: memo.tv.com adresinden alındı
7. Alioğlu, N. (2011). Yeni medya sanatı ve estetiği, yeni medyanın ilkeleri-geleneksel ve yeni medya. Papatya Yayıncılık.
8. Alsaç, Ü. (1992). Türk Mimarlığı. İletişim Yayınları.

9. Altıntaş, K. M. (2016). Kaybolmaya yüz tutmuş geleneksel Türk el sanatkârlarının karşı karşıya bulunduğu ticari sorunların analizi. Bilig(77), s. 157-182.
10. Amberplatform. (t.y.). 12 Mart 2025 tarihinde Amber Platform: https://amberplatform.org adresinden alındı
11. Anadol, R. (2021). 5 Nisan 2025 tarihinde Refik Anadol: https://refikanadol.com adresinden alındı
12. Arık, R. (2000). Kubad Abad Selçuklu saray ve çinileri. Türkiye İş Bankası Yayınları.
13. Aslanapa, O. (2022). Türk sanatı. Remzi Kitapevi.
14. Atasoy, N. (1989). Osmanlı belgelerindeki İznik seramikleri: İZNİK. Alexandria Press and TEB.
15. Atay, Y. C. (2007). Başlangıcından günümüze Kütahya çinileri ve çini motiflerinin seramik yüzeylerde yorumlanarak uygulanması [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Anadolu Üniversitesi.
16. Ateş, T. (1990). Türk El Sanatları (İ. Çelik, Çev.) Craetive Yayıncılık.
17. Aytekin, A. C. (2011, Mart 10). Geleneksel Türk el Sanatlarının çağdaş resim tasarımına etkisi: Hayat ağacı kilim motifli bir güncel sanat uygulaması örneği. Arış Dergisi(5), s. 24-31. https://doi.org/10.34242/akmbaris.2019.2 Baron, R., & Nick, S. (2007). Public folklore. University Press of Mississippi.
18. Bingöl, B. (t.y). 13 Temmuz 2025 tarihinde https://www.burcakbingol.com adresinden alındı
19. Bingöl, B. (t.y). 13 Temmuz 2025 tarihinde https://www.metmuseum.org adresinden alındı
20. Birben, A. (2011). Çin porselen sanatı toprağın ateşle dansı [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Ankara Üniversitesi. Bolter, J. D., & Grusin, R. (1999). Remediation: Understanding new media. MIT Press.
21. Boztepe, S. (2021, Eylül 12). Medya sanatı bağlamında Türkiye’de büyük veri tabanlı ağ haritalama uygulamaları. Journal of Arts, 4(3), s. 131-138.
22. Burckhardt, T. (1976). Art of Islam: Language and meaning. World of Islam Festival Trust.
23. Çankır, B. M. (2017, Aralık 1). Toplumsal ve teknolojik gelişmeler bağlamında video sanatı. İstanbul Aydın Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Dergisi, 3(6), s. 31-37.
24. Çetin, N. S. (2024). Geleneksel Türk sanatlarıyla ilgilenen bireylerin psikolojik sağlamlıklarının ve öz duyarlılık düzeylerinin incelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İstanbul Topkapı Üniversitesi.
25. Çizgen, G. (2007). Sanat köprüsü sırat köprüsü. Arkeoloji Sanat Yayınları.
26. Denny, W. B. (2010). Iznik: The artistry of Ottoman ceramics. Thumas and Hudson.
27. Derman, U. (2001). Türk hat sanatı. Kubbealtı Yayınları.
28. Doğanay, A. (2010). Türk çini sanatı. 14 Mayıs 2024 tarihinde http://www.istanbul.edu.tr/Bolumler/guzelsanat/cini.htm adresinden alındı
29. Erkaya, H. (2015). Anadolu Türk mimari tezyinatında sekiz kollu yıldız motifi: (Osmanlı'ya Kadar). (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Necmettin Erbakan Üniversitesi.
30. Fischer, E. (2016). Sanatın İhtiyacı ve Etkisi. Sanat Yayınevi.
31. Gökçe, E. (2022, Mayıs 6). İznik tarzı Lachenal seramikleri. International Journal Of Social. Humanities And Administrative Sciences, 8(51), s. 589-602. http://doi.org.10.29228/JOSHAS.61788 Greene, R. (2004). Internet art. Thumas and Hudson.
32. Jenkıns, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. University Press.
33. Kesova, G. (2019). Çağdaş Türk resim sanatında geleneksel izler [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Altınbaş Üniversitesi.
34. Kuşoğlu, M. Z. (2010). Osmanlı medeniyetinde 33 kadim sanat. (H. H. Demirel, Dü.) Kaynak Yayınları.
35. Küçükyılmazlar, A. (2006). İstanbul Ticaret Odası çini araştırması. Haziran 23 2024 tarihinde https://www.ito.org.tr/tr/yayinlar/istanbul-ticaret-odasi-yayinlari adresinden alındı
36. Landow, G. P. (1992). Hypertext: The convergence of contemporary critical theory and technology. Johns Hopkins University Press.
37. Lane, A. (1947). Early islamic pottery: Mesopotamia, Egypt and Persia. Faber and Faber.
38. Lévy, P. (1997). Cyberculture. University of Minesota Press. 24 Mart 2025 tarihinde https://archive.org/details/cyberculture0000levy adresinden alındı
39. Lovink, G. (2002). Dark fiber: Tracking critical internet culture. MIT Press.
40. Manovich, L. (2001). The language of new media. MIT Press.
41. McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. McGraw-Hill. 25 Mart 2025 tarihinde https://designopendata.wordpress.com/wp-content/uploads/2014/05/understanding-media-mcluhan.pdf adresinden alındı
42. MEGEP. (2008). Seramik ve cam teknolojisi; rumi motifleri-1. Nisan 10 2025 tarihinde https://megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Rum%C3%AE%20Motifleri%20-1.pdf adresinden alındı
43. Miles, B. M., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage Publication. Mohammadi, S. (2022). NFT art and the future of digital ownership. Digital Creativity, 33(1), s. 5-20. d https://doi.org/10.1080/14626268.20
44. Necipoğlu, G. (2005). The Age of Sinan: Architectural culture in the Ottoman empire. Reaktion Books. Oliver, G. (2003). Virtual art: From illusion to immersion. MIT Press.
45. Oransay, D. L. (2012, Ağustos 1). Geleneksel Türk el sanatlarının çağdaş Türk seramik sanatına yansımaları. Mesleki Bilimler Dergisi, 1(3), s. 13-21.
46. Öney, G. (1984, Mart 1). Gazneli saray süslemelerinin Anadolu Selçuklu saray süslemelerine akisleri. Arkeoloji, Sanat, Tarih Dergisi, 3(3), s. 123-132.
47. Öney, G. (1993). Anadolu Selçuklu mimarisi ve el sanatları. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
48. Öney, G., & Çobanlı, Z. (2007). Anadoluda Türk devri çini ve seramik sanatı. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları. Patton, M. Q. (2002). How to use qualitative methods in evaluation. Sage Publication Paul, C. (2016). Digital art. Thames and Hudson.
49. Rush, M. (2005). New media in art. Thumas and Hudson. 11 Nisan 2025 tarihinde https://oatemc.wordpress.com/wpcontent/uploads/2012/09/new_media_in_art_introduction_pp7_33_sml.pdf adresinden alındı
50. Sakaoğlu, N. (2005). Osmanlı’dan günümüze sanatın serüveni. Yapı Kredi Yayınları.
51. Sarı, E. (2018, Aralık 31). Sanat olgusunun tarihsel süreçte değişen tanımı, işlevi ve değeri üzerine. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 32(45), s. 131-154.
52. Shanken, E. A. (2009). Art and electronic. Phaidon Press.
53. Stocker, G., Jandl, M., & Hirsch, A. J. (2015). Ars electronica: Art and technology in the twenty-first century. MIT Press. Tan, M. (2024). Yeni medya sanata etkisi: Dijital sanat paradigmasında değişen sanat algısı ve sanatçıların bakış açısı [Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. İzmir Katip Çelebi Üniversitesi.
54. Terranova, T. (2004). Network culture: Politics for the Information age. Pluto Press.
55. Tribe, M., & Jana, R. (2006). New media art. Taschen.
56. UNESCO. (2003). Convention for the safeguarding of the intangible cultural heritage. 15 Nisan 2025 tarihinde https://ich.unesco.org/en/convention adresinden alındı
57. Vesna, V. (2007). Database aesthetics: Art in the age of information overflow. Minneapolis. Univ Of Minnesota Press.
58. Winegard, E. (2019). Dijital medya teknolojilerinin sanatın ve tasarımın yaygınlaşmasındaki yeri ve önemi [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Üniversitesi.
59. Yıldırım. (2025). Konya Alâeddin camii, Sırçalı medrese ve Karatay medresesindeki çiniler. R. Öztekin (Dü.). Özgür Yayıncılık.
60. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. b.). Seçkin Yayıncılık.
61. Yılmaz, H. (2023, Şubat-Mart). Kültür kodları dijital sanatla geleceğe taşınıyor. s. 36-41. (K. Dergisi, Röportaj Yapan)
62. Zuboff, S. (2019). The age of surveillance capitalism. PublicAffairs.