The Impact of Smart City Applications on Environmental Sustainability in the Digital Transformation Process

Öz

Digital transformation stands out as an indispensable process in today's information age, given the opportunities it offers and the conveniences it provides. With the acceleration of industrialisation, urbanisation and population growth, demand for natural resources has increased significantly. This growing demand has exceeded nature's capacity to renew itself, resulting in various environmental problems. The main objective of this study is to examine the impact of the digital transformation process in the information society on environmental sustainability. The research also examines the contribution of smart city applications, which have developed alongside the digital transformation process, to environmental sustainability, using examples from both around the world and Turkey. Research findings indicate that in today's digital transformation process, unconscious technology use is increasing in many areas of life and that this situation threatens the environment and, consequently, all living things. In this context, innovative digital solutions must be implemented to ensure environmental sustainability. It is particularly important to focus on cities where greenhouse gas emissions are high, and which cannot be considered independently of environmental factors. This brings smart city applications, which are part of the digital transformation process, to the forefront in ensuring environmental sustainability.

Anahtar Kelimeler

• Digitalisation
• Digital Transformation
• Smart City
• Environmental Issues
• Environmental Sustainability

Dijital Dönüşüm Sürecinde Akıllı Kent Uygulamalarının Çevresel Sürdürülebilirliğe Etkisi

Öz

Dijital dönüşüm, günümüz bilgi çağında sunduğu olanaklar ve sağladığı kolaylıklar doğrultusunda, vazgeçilmez bir süreç olarak öne çıkmaktadır. Sanayileşme, kentleşme ve nüfus artışının hız kazanmasıyla birlikte doğal kaynaklara olan talep önemli ölçüde artmıştır. Bu artan talep, doğanın kendini yenileme kapasitesini aşacak şekilde karşılanmış ve bunun sonucunda çeşitli çevresel problemler ortaya çıkmıştır. Bu çalışmanın temel amacı, bilgi toplumu çağında yaşanan dijital dönüşüm sürecinin çevresel sürdürülebilirlik üzerindeki etkisini ortaya koymaya çalışmaktır. Ayrıca araştırmada, dijital dönüşüm süreciyle birlikte gelişen akıllı kent uygulamalarının çevresel sürdürülebilirliğe katkısı hem dünya genelinden hem de Türkiye'den örnek uygulamalarla incelenmektedir. Araştırma bulguları, günümüz dijital dönüşüm sürecinde hayatın birçok alanında bilinçsiz teknoloji kullanımının giderek arttığını ve bu durumun çevreyi, dolayısıyla tüm canlı yaşamını tehdit ettiğini göstermektedir. Bu bağlamda, çevresel sürdürülebilirliğin sağlanabilmesi için yenilikçi dijital çözümlerin hayata geçirilmesi gerekmektedir. Özellikle sera gazı emisyonlarının yoğun olduğu ve çevresel faktörlerden bağımsız düşünülemeyecek kentlere odaklanılması büyük önem taşımaktadır. Bu da dijital dönüşüm sürecinin bir parçası olan akıllı kent uygulamalarını çevresel sürdürülebilirliğin sağlanmasında ön plana çıkarmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Dijitalleşme
• Dijital Dönüşüm
• Akıllı Kent
• Çevre Sorunları
• Çevresel Sürdürülebilirlik

Kaynakça

1. Angelidou, M. (2016). Four European smart city strategies. International Journal of Social Science Studies. 4(4), 18-30.
2. Ankara Büyükşehir Belediyesi. (2025, Nisan). ASKİ’nin MOBESE’si “SCADA Sistemi” https://www.ankara.bel.tr/haberler/askinin-mobesesi-scada-sistemi-4935.
3. Balteanu D. & Dogaru, D. (2011). Geographical perspectives on human-environment relationships and anthropic pressure indicators. Rev. Roum. Géogr./Rom. Journ. Geogr, 55(2), 1-12.
4. Bozkurt, A., Hamutoğlu, N., Kaban Liman, A., Taşçı, G. & Aykul, M. (2021). Dijital bilgi çağı: Dijital toplum, dijital Dönüşüm, dijital eğitim ve dijital yeterlilikler. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 7(2), 35-63.
5. Bulut, A. & Adıgüzel, Ş. (2023). Akıllı kent yaklaşımı ve büyükşehirlerde uygulama imkânları: Gaziantep ve Hatay Büyükşehir Belediyeleri örnekleri. Uluslararası Akademik Birikim Dergisi, 6(2), 196-218.
6. Bulut, Y. & Aslan, M. (2019). Kentlerdeki çevre sorunlarına yenilikçi çözümler: Akıllı kent uygulamaları. Kayfor 2017, ss. 252-260.
7. Cömertler, S. & Cömertler, N. (2021). Akıllı kentlerde çevresel, sosyal ve ekonomik sürdürülebilirlik, Kopenhag örneği. Mimarlık Bilimleri ve Uygulamaları Dergisi, 6(1), 317-333. https://doi.org/10.30785/mbud.780116
8. Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı (2019). Akıllı şehirler beyaz bülteni. https://webdosya.csb.gov.tr/db/cbs/menu/akillisehirlerkitap_20190311022214_20190313032959.pdf.

9. Davutoğlu, A. N. (2021). Sanayi 4.0 uygulamalarının dünyadaki ve Türkiye’deki sektörler açısından detaylı analizi.
10. Journal of Social and Humanities Sciences Reserach, 8(67), 795-811. http://dx.doi.org/10.26450/jshsr.2368
11. Eremia, M., Toma, L. & Sanduleac, M. (2017). The Smart city concept in the 21st Century. Procedia Engineering, (181), 12-19. https://doi.org/10.1016/j.proeng.2017.02.357
12. Güner, U. (2020). Çevresel sürdürülebilirlik. TÜ Fen Fakültesi, (Versiyon 1.0.1.). https://unis.trakya.edu.tr/app_files/2023/07/KisiDokuman_Dosyalar_7_ef2fcdc8.pdf.
13. Haffke, I., Kalgovas, B., & Benlian, A. (2016). The role of the CIO and the CDO in an organization’s digital transformation. ICIS 2016 Proceedings (ss. 1–20) At Dublin, Ireland.
14. Kane, G. C., Palmer, D., Phillips, A. N., Kiron, D., & Buckley, N. (2015). Strategy, not technology, drives digital transformation. MIT Sloan Management Review and Deloitte University Press, (14), 1-25.
15. Karakoç, D. Y. (2020). Çevresel sürdürülebilirliğin sağlanmasında akıllı kent yaklaşımının değerlendirilmesi. E. Kef & E. Kovancı (Ed), Yeni eko-tek dünya teknolojinin son sürümü. İçinde (ss. 147-184). Ekin Yayınevi.
16. Kayaer, M. (2013). Bilim ve teknolojinin çevrenin korunmasına katkısı. Azerbaycan Vergi Jurnalı, (6), 135-150.
17. Kayan, A. (2018). Kentleşme sorunları kapsamında Şanlıurfa’nın çevre sorunları ve çözüm önerileri. Yönetim Bilimleri Dergisi, 16(32), 299-328.
18. Kaypak, Ş. (2011). Küreselleşme sürecinde sürdürülebilir bir kalkınma için sürdürülebilir bir çevre. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 13(20), 19-33.
19. Keleş, R. (2015). 100 soruda çevre, çevre sorunları ve çevre politikası. Yakın Kitabevi. Marmara Belediyeler Birliği. (2015, Haziran) Katı Atık yönetimi karşılaştırmalı eylem planı, Marmara Belediyeler Birliği. http://marmara.gov.tr/kati-atik-yonetimi-karsilastirmali-degerlendirme-raporu-7726
20. Menteşe, S. (2017). Çevresel sürdürülebilirlik açısından toprak, su ve hava kirliliği: Teorik bir inceleme. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi. 10(53), 381-389.
21. Moldan, B., Janouskova, S. & Hak, T. (2012). How to understand and measure environmental sustainability: Indicators and targets. Ecological Indicators, (17), 4-13. https://doi.org/10.1016/j.ecolind.2011.04.033
22. Mora L. & Bolici R. (2017). How to become a smart city? Learning from Amsterdam. A. Bisello, D. Vettorato, R. Stephens & P. Elisei (Ed). In Smart and sustainable planning for cities and regions (ss. 251-266). Springer.
23. Morelli J. (2011). Environmental sustainability: A definition for environmental professionals. Journal of Environmental Sustainability, 1(1). 1-9.
24. Özer, Y. E. (2020). Akıllı şehir ve akıllı yönetişim için bir araç: Yerel yönetimlerde kamuoyu yoklaması ve araştırması. C. Babaoğlu, L. Memiş & O. Erdoğan, (Ed). Yerel yönetimlerde teknoloji ve katılım (ss. 51-76) içinde. Orion Kitapevi.
25. Şahin, A. & Yılmaz, H. F. (2019). Akıllı kent uygulamaları: Stockholm ve Bursa üzerinden bir değerlendirme. Journal of Social and Humanities Sciences Reserach, 6(43), 2897-2915. http://dx.doi.org/10.26450/jshsr.1420
26. Şeker, A. (2021). Sürdürülebilirlik ve dijitalleşme. İ. Erdoğan Tarakçı & Göktaş, B. (Ed.). Dijital gelecek dijital dönüşüm. İçinde (ss. 365-384). Efe Akademi Yayınevi.
27. Tadokoro H. & Uemura K. (2017). Monitoring and control systems for the IoT in the water supply and sewerage Utilities. Hitachi Review, 66(7), 52-59.
28. Topal, K. (2011). Çevre sorunlarının kaynağı olarak nüfus artışı mı? Tüketim mi? Neo-Malthüsyen düşünceye eleştirel bir yaklaşım. Türk İdare Dergisi, (470), 133-152.
29. Tuğaç, Ç. (2019). Türkiye’de kentsel iklim değişikliği için eko-kompakt kentler. Ankara Üniversitesi Yayınları.
30. Türkiye Bilişim Vakfı. (2016). Türkiye Akıllı Şehirler Değerlendirme Raporu. https://www.novusens.com/s/2462/i/Turkiye_Akilli_Sehirler_Degerlendirme_Raporu-WEB_TR_FINAL.pdf.
31. Uçar, A., Şemşit, S. & Negiz, N. (2017). Avrupa Birliği akıllı kent uygulamaları ve Türkiye’deki yansımaları. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 22(KAYFOR 15 Özel Sayısı), 1785-1798.
32. Uysal Şahin, Ö. (2021). Toplum 5.0 ve kamu hizmeti: Türkiye üzerine bir değerlendirme. Journal of Awareness, 6(4), 229-246. https://doi.org/10.26809/joa.6.4.05
33. Varol, Ç. (2017). Sürdürülebilir gelişmede akıllı kent yaklaşımı: Ankara’daki belediyelerin uygulamaları. Çağdaş Yerel Yönetimler, 26(1), 43-58.
34. Yankın, F. B. (2019). Dijital dönüşüm sürecinde çalışma yaşamı. Trakya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi E-Dergi, 7(2), 1-38.