YOUTH BRANCHES AS ONE OF THE WAYS OF LOCAL POLITICAL PARTICIPATION: CASE OF KAYSERI

Öz

The study deals with the youth branches in Kayseri as a dynamic formation among the mechanisms of participation. In the study, the phenomenological approach, which is among the qualitative research designs, is adopted and the experiences and impressions of representatives of the youth branches on political participation are used. The phenomenon of political participation has been tried to be examined in depth within the framework of for political parties, which get the most votes and represent Kayseri at the local and national levels, determined by purposive sampling method. Semi-structured interviews were held with the participants, and the interview notes are evaluated with the document reviews of the party bylaw and youth branch regulations. It has been concluded that the political parties care the youth branches and are in close relationship with them; besides, contrary to the general belief that young people are unconcerned about the politics, they are reluctant to turn their thoughts into action and develop their own forms of participation or participate for different reasons in Kayseri.

Anahtar Kelimeler

• Political participation
• local politics
• youth branches

YERELDE SİYASAL KATILIM YOLLARINDAN BİRİ OLARAK GENÇLİK KOLLARI: KAYSERİ ÖRNEĞİ

Öz

Çalışma, siyasal katılım mekanizmaları arasında yer alan dinamik bir oluşum olarak gençlik kollarını Kayseri özelinde ele almaktadır. Çalışmada nitel araştırma desenleri arasında yer alan fenomenolojik yaklaşım benimsenerek gençlik kolları temsilcilerinin siyasal katılıma dair tecrübe ve izlenimlerinden faydalanılması yoluna gidilmiş; siyasete katılım olgusu, amaçlı örneklem yöntemi doğrultusunda en fazla oyu alarak yerel ve ulusal düzeyde Kayseri’yi temsil eden dört siyasal parti çerçevesinde derinlemesine irdelenmeye çalışılmıştır. Katılımcılarla yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmış, görüşme notları gençlik kollarına özgü düzenlemelerin yer aldığı parti tüzükleri ve gençlik kolları yönetmeliklerinin belge incelemeleriyle birlikte değerlendirilmiştir. Ele alınan siyasal partilerin gençlik kollarını önemsedikleri ve yakın ilişki içerisinde oldukları, ayrıca toplumda gençlerin siyasete ilgisiz olduğu yönündeki genel kanının aksine düşüncelerini eyleme dönüştürme konusunda çekimser oldukları, kendine özgü katılım biçimleri geliştirdikleri ya da farklı gerekçelerle katılım gösterdikleri yönünde sonuçlara ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Siyasal katılım
• yerel siyaset
• gençlik kolları

Kaynakça

1. Akmehmet Şekerler, S. (2015). Derinlemesine görüşme. F. N. Seggie ve Y. Bayburt (Ed.), Nitel araştırma yöntem, teknik, analiz ve yaklaşımları içinde (ss. 186-201). Anı Yayıncılık.
2. Barnes, S. H. ve Kaase, M. (1979). Political action: Mass participation in five western democracies. Beverley Hills And London: Sage Publications.
3. Benedicto, J. (2008). Young people and politics: Disconnected, sceptical, an alternative, or all of it at the same time?, J. Benedicto ve A. Lopez Blasco (Ed.) Young people and political participation: European Research. Young People’s Studies Magazine, 81, 13-27.
4. Birleşmiş Milletler (BM). (2013). Youth, political participation and decision-making. 12 Mart 2022 tarihinde https://www.un.org/esa/socdev/documents/youth/fact-sheets/youth-political-participation.pdf adresinden erişildi.
5. Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (2015). Enhancing youth political participation throughout the electoral cycle. 12 Mart 2022 tarihinde https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/publications/ENG_UN-Youth_Guide-LR.pdf adresinden erişildi.
6. Bozan, A. (2013). Politikleşme ve siyasal katılımı etkileyen faktörler: Adalet ve kalkınma partisi gençlik kolları örneği. Alternatif Politika, 5(2), 153-173.
7. Caymaz, B. (2015). Mücadele alanı olarak parti gençlik kolları AK Parti Gençlik Kolları ve Ülkü Ocaklarında ‘gençlik’. Galatasaray Üniversitesi İletişim Dergisi, 22, 31-62.
8. Creswell, J. W. (2013). Nitel araştırma yöntemleri: Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni (Çev. M. Bütün & S. B. Demir, 3.b.). Ankara: Siyasal Kitabevi.

9. Çam, A. (2018). Gençlik politik mi, apolitik mi? Siyasetin değişen doğası: Üniversite gençliğinin siyaset algısı ve siyasal katılımı. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Adnan Menderes Üniversitesi, Aydın.
10. Çetin. H. (2012). Siyaset bilimi. Y. Tekin (Ed.), Kamu yönetimi içinde (ss.797-946). Orion Kitabevi.
11. Daver, B. (1968). Siyaset bilimine giriş. A. Ü. SBF Yayınları.
12. Doğanay, A., Çuhadar, A. & Sarı, M. (2007). Öğretmen adaylarının siyasal katılımcılık düzeylerine çeşitli etmenlerin etkisinin demokratik vatandaşlık eğitimi bağlamında incelenmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 50, 213-246.
13. Erdoğan, E. (2003). Türk gençliği ve siyasal katılım: 1999–2003. Toplumsal Katılım ve Gelişim Vakfı. İstanbul.
14. Erdoğan, E. (2009). Olasılıksızlığın kuramını aramak: Türk gençliği ve siyasal partilere katılım. C. Boyraz (Ed.), Gençler tartışıyor: Siyasete katılım, sorunlar ve çözüm önerileri içinde (ss. 67-94). TÜSES.
15. European Youth Forum (2018). Youth & political parties: Toolkit for friendly politics in Europe. J. Wisley (Ed.). 12 Mart 2022 tarihinde https://tools.youthforum.org/policy-library/wp-content/uploads/2021/04/Toolkit-Youth-and-Political-Parties-w-Key-Recommendations.pdf adresinden erişildi.
16. Gökçe, A. (2013). Siyasi partilerde parti içi demokrasi ve disiplin algısı: Türkiye. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi. Yıl 5. Sayı 9, 65-79.
17. Gül H., Kiriş H. M., Negiz N. & Gökdayı İ. (2014). Türkiye’de yerel yönetimler ve yerel siyaset (1.b.). Detay Yayıncılık.
18. Higgs, G., Berry, R., Kidner D., Langford, M. (2008). Using IT approaches to promote public participation in renewable energy planning: Prospects and challenges. Land Use Policy, 25(4), 596–607.
19. Involve (2005). İnsanlar ve katılım. Çev. Emre Demir. 4 Nisan 2022 tarihinde http://www.sp.gov.tr/upload/Sayfa/47/files/Insanlar_ve_katilim_web.pdf adresinden erişildi.
20. Kapani, M. (1999). Politika bilimine giriş (9.b.). Bilgi Kitabevi.
21. Karaarslan, F. (2017). Kayseri’de siyaset kültürü: Muhafazakarlaşma, protestanlaşma ve siyasal oportünizm kıskacında Kayseri. F. Karaarslan, F. & Dereli, M. D. (Ed.), Bir şehrin kültürel hafızası: Kayseri’de sosyokültürel hayat içinde (ss. 55-66). Büyüyen Ay Şehir Kitapları.
22. Kaya, A. (2010). Türk Siyasi Tarihinde CHP’nin Gençlik Kolları. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
23. Kızıltepe, Z. (2015). İçerik analizi. F. N. Seggie & Y. Bayyurt (Ed.), Nitel araştırma: Yöntem, teknik, analiz ve yaklaşımlar içinde (ss. 253-266). Anı Yayıncılık.
24. KONDA (2014). Türkiye’de gençlerin katılımı. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları 457. 12 Mart 2022 tarihinde https://stk.bilgi.edu.tr/media/uploads/2015/02/01/turkiyedegenclerinkatilimi.pdf adresinden erişildi.
25. Lüküslü, D. (2007). Gençlerin siyaset algıları ve deneyimleri: Yeni bir siyaset modeli üzerine düşünmek. C. Boyraz (Ed.), Gençler tartışıyor: Siyasete katılım, sorunlar ve çözüm önerileri içinde (ss. 187-212). TÜSES.
26. Milbrath, L. W. (1965). Political participation: How and why do people get involved in politics? Rand McNally. Chicago.
27. Okur, F. ve Çakıcı, A. B. (2007). Küreselleşme sürecinde yerelleşme ve yerel demokrasi. Akademik Bakış. Sayı: 11, 1-12.
28. Özbudun, E. (1979). Siyasal partiler. AÜHF Yayınları. (3.b.). Ankara.
29. Sezdirmez, A. (2008). Türk Gençliğinin Gelecek Tasavvuru ve Siyasete Bakışı. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Selçuk Üniversitesi, Konya.
30. Sputnik (13.08.2020). Cumhurbaşkanı Erdoğan: Ailenin temeline dinamit koyan hiçbir düzenleme meşru değildir. 12 Mart 2022 tarihinde https://tr.sputniknews.com/20200813/erdogan-ulkemizin-gelecegi-konusunda-ak-partiden-baska-proje-sahibi-siyasi-bir-yapi-bulunmuyor-1042649634.html adresinden erişildi.
31. Şaylan, G. (1998). Demokrasi ve demokrasi düşüncesinin gelişmesi. TODAİE Yayınları.
32. Tanyaş, B. (2015). Gençler ve politik katılım: Gezi parkı eylemlerinde apolitik nesil. Eleştirel Psikoloji Bülteni. Sayı 6, 25-50.
33. Turan, E. (2016). Siyasal katılma. O. Gökçe (Ed.), Siyaset sosyolojisi içinde (ss.197-208). Çizgi Kitabevi.
34. Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı. 20 Aralık 2021 tarihinde https://www.ulkuocaklari.org.tr/pages/i/hakkimizda adresinden erişildi.
35. Yatkın, A. (2002). Türkiye’de demokratikleşme ve yerel yönetimler. Yerel Yönetim ve Denetim Dergisi. Cilt: 7, Sayı: 6, 3-12.
36. Yerlikaya Şaşmaz, O. (2015). Türkiye’de siyasi partilerin gençlik kollarında ve bağlı yan kuruluşlarında faaliyet gösteren gençlerin siyasi katılımlarına ilişkin algıları. Yayımlanmamış doktora tezi, Fırat Üniversitesi, Elazığ.
37. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2005). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
38. Yüksek Seçim Kurulu (YSK) (2018). Kesin seçim sonuçları. 20 Aralık 2021 tarihinde https://ysk.gov.tr/doc/dosyalar/docs/24Haziran2018/KesinSecimSonuclari/Kayseri.pdf. Çevrim içi 20.12.2021.
39. Yüksek Seçim Kurulu (YSK) (2019). Kesin seçim sonuçları. 20 Aralık 2021 tarihinde https://www.ysk.gov.tr/doc/dosyalar/docs/2019MahalliIdareler/KesinSecimSonuclari/2019Mahalli-Liste-3.pdf adresinden erişildi.
40. AK Parti Tüzük (2019). 20 Aralık 2021 tarihinde https://www.AK Partiarti.org.tr/media/279929/cep-boy.pdf, adresinden erişildi.
41. CHP Gençlik Kolları Yönetmeliği (2014). 20 Aralık 2021 tarihinde https://chp.azureedge.net/1ff0b84f74634e138061ffe2d525e8fc.PDF adresinden erişildi.
42. İYİ Parti Gençlik Kolları Yönetmeliği (2018). 20 Aralık 2021 tarihinde https://iyigenclik.org.tr/I%CC%87YI%CC%87-Parti-Genc%CC%A7lik-Kollari-Yo%CC%88netmelig%CC%86i.pdf adresinden erişildi.
43. MHP Tüzük (2009). 20 Aralık 2021 tarihinde https://www.mhp.org.tr/usr_img/_mhp2007/kitaplar/mhp_Parti_tuzugu_2009_opt.pdf adresinden erişildi.