E-MUNICIPALITY PERFORMANCE OF TOWNSHIP MUNICIPALITIES IN TÜRKİYE

Öz

In Turkish literature, e-municipality performance is generally measured by examining samples from metropolitan, provincial, or district municipalities. Unlike these studies, this research measures e-municipality performance using township municipalities, which are the smallest in terms of scale. Therefore, the aim of this study is to examine the e-municipality performance of township municipalities in Türkiye across five dimensions: “institutional”, “transparency”, “e-service”, “participation”, and “technical”. In this study, the entire population is used instead of a sample to define the research object, and the web content analysis method is applied. In this context, a 100-point e-municipality index is created from twenty data sets, and data on 403 township municipalities in Türkiye's local government system are scored using this index. The study first discusses the concept of “e-municipality” within a conceptual framework, and then presents the literature on measuring e-municipality performance in Turkish literature. Finally, the research information section outlines the aim and research questions, methodology, population, and findings. This study reveals that e-municipality practices in township municipalities in Türkiye remain largely limited to basic digital visibility and communication tools, while substantial improvements are still needed in the areas of transparency, accountability, public participation, and the provision of advanced digital services.

Anahtar Kelimeler

• e-Municipality
• Local Government
• Township Municipality
• Web Content Analysis
• Türkiye

TÜRKİYE’DEKİ BELDE BELEDİYELERİNİN E-BELEDİYECİLİK PERFORMANSI

Öz

Türkçe literatürde e-belediyecilik performansının çoğunlukla büyükşehir, il veya ilçe belediyeleri örneklemleri üzerinden incelenerek ölçüldüğüne tanıklık edilmektedir. Emsallerinden farklı olarak bu çalışmada e-belediyecilik performansı, ölçek açısından en düşük kategoride yer alan belde belediyeleri referans alınarak ölçülmektedir. Buradan hareketle çalışmanın amacı, Türkiye’deki belde belediyelerinin e-belediyecilik performansının “kurumsal”, “şeffaflık”, “e-hizmet”, “katılım” ve “teknik” olmak üzere beş farklı boyut üzerinden incelenmesidir. Araştırma nesnesinin belirlenmesinde örneklem yerine doğrudan evrenin tercih edildiği bu çalışmada, web içerik analizi yöntemi kullanılmaktadır. Bu bağlamda toplam yirmi adet veri grubu üzerinden yüz puanlık bir e-belediyecilik endeksi oluşturulmakta ve Türkiye’nin yerel yönetim sisteminde yer alan 403 belde belediyesine ilişkin veriler, söz konusu endeks üzerinden puanlandırılmaktadır. Çalışmada ilk olarak, “e-belediyecilik” kavramsal bir çerçevede ele alınmakta, ardından Türkçe literatürde e-belediyecilik performansının ölçüldüğü literatüre yer verilmektedir. Son olarak, araştırmaya ilişkin bilgiler bölümünde ise amaç ve araştırma soruları, yöntem, evren ve bulgular sıralanmaktadır. Ulaşılan bulgular, Türkiye’deki belde belediyelerinde e-belediyecilik uygulamalarının dijital görünürlük sağlama ve iletişim aracı olmanın ötesine geçemediğini; şeffaflık, hesap verebilirlik, katılımcılık ve dijital hizmet sunumu alanlarında önemli gelişim ihtiyaçları bulunduğunu ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• e-Belediyecilik
• Yerel Yönetim
• Belde Belediyesi
• Web İçerik Analizi
• Türkiye

Kaynakça

1. Acılar, A. (2015). Küçük Şehir Belediyelerinde Web Sitesi ve E-Belediye Kullanımı: Bilecik Belediyesi Örneği. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 32(1), 125-142.
2. Alodalı, M. F. B., Coşkun, B. ve Yolcu, T. (2016). Türkiye’de E-Belediyecilik Uygulamaları: Osmaniye Belediyesi Örneği. International Journal of Academic Value Studies, 2(3), 179-184.
3. Alodalı, M. F. B., Tuncer, A., Usta, S. ve Halis, M. (2012). Yerel Yönetimlerde E-Belediyecilik Uygulamaları: Akdeniz Bölgesi Örneği. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 1(1), 83-95.
4. Arslan, M. (2022). E-Belediyecilik Uygulamaları: San Jose Belediyesi ve Başakşehir Belediyesi Örneği. Gaziantep Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 4(2), 76-92.
5. Ateş, H. ve Banazılı, A. M. (2020). Kamu Hizmetlerinin Sunumunda E-Belediyecilik Uygulamaları: Dört Farklı Büyükşehir Belediyesinin Karşılaştırmalı Analizi. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 3(2), 298-309.
6. Aydın, İ. S. ve Kiracı, A. (2014). Belediyelerin Hizmet Sunumunda E-Belediyecilik Kriterleri: Kocaeli İli ve Bazı İlçelerinden Bir Örnek. İktisadi Yenilik Dergisi, 2(1), 32-43.
7. Bakardjieva, M. (2019). A Tale of Three Platforms: Collaboration, Contestation, and Degrees of Audibility in a Bulgarian e-Municipality. International Journal of Communication, 19, 5652-5670.
8. Baller, S., Dutta, S. ve Lanvin, B. (2016). The Global Information Technology Report 2016: Innovating in the Digital Economy. Geneva: World Economic Forum. Erişim Adresi: https://www3.weforum.org/docs/GITR2016/WEF_GITR_Full_Report.pdf

9. Carter, L. ve Bélanger, F. (2005). The Etilization of E‐Government Services: Citizen Trust, Innovation and Acceptance Factors. Information Systems Journal, 15(1), 5-25.
10. Çelik, A. ve Mardinli, İ. (2020). 6360 Sayılı Kanunla Kurulan Büyükşehir Belediyelerinde E-Belediyecilik Uygulamaları. Dicle Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(19), 176-194.
11. Daştan, I. (2015). Digitalizing the Municipality and Factors Affecting the Acceptance of E-municipality: An Empirical Analysis. International Business Research, 8(12), 104-115.
12. Dutta, S. ve Mia, I. (2011). The Global Information Technology Report 2010-2011: Transformations 2.0. Geneva: World Economic Forum. Erişim Adresi: https://www3.weforum.org/docs/WEF_GITR_Report_2011.pdf
13. Geymen, A. ve Yomralioglu, T. (2010). Spatial Data-Based E-Municipality Applications. In Proceedings of the Institution of Civil Engineers-Municipal Engineer, 163(ME2), 77-88.
14. Gichoya, D. (2005). Factors Affecting the Successful Implementation of ICT Projects in Government. Electronic Journal of E-Government, 3(4), 175-184.
15. Güven, A. (2022). Türkiye’de E-Belediyecilik Uygulamaları Çerçevesinde İl Belediyelerinin Analizi. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 12(3), 1621-1650.
16. Güven, A. ve Doğan, L. (2022). Karadeniz Bölgesinde Yer Alan İl ve İlçe Belediyelerinin İnternet Siteleri Üzerinden E-Belediyecilik Uygulamaları Analizi. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, 14(27), 460-482.
17. Henden, H. B. ve Henden, R. (2005). Yerel Yönetimlerin Hizmet Sunumlarindaki Değişim ve E-Belediyecilik. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 4(14), 48-66.
18. Huang, Z. (2006). E-Government Practices at Local Levels: An Analysis of US Counties’ Websites. Issues in Information Systems, 7(2), 165-170.
19. Karakurt Tosun, E. (2008). Türkiye’de E-Belediyecilik Uygulamaları: Bursa Nilüfer-Osmangazi-Yıldırım Belediyelerinin Web Sitelerinin Analizi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 17(2), 71-94.
20. Karataş, E. ve Tarhan, A. (2021). Yerel Yönetimlerde E-Belediye Uygulamaları: Büyükşehir Belediyeleri Üzerine Bir İçerik Analizi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (45), 317-335.
21. Kumar, T. M. V. (2015). E-Governance for Smart Cities. T. M. V. Kumar (Ed.). E-Governance for Smart Cities. (s. 1-43) içinde Singapore: Springer.
22. Mardinli, İ. ve Çelik, A. (2024). E-Belediyecilik Uygulamaları Kapsamında Mardin ve Şanlıurfa Büyükşehir Belediyelerinin Web Sayfalarına Yönelik Karşılaştırmalı Bir Analiz. Gaziantep Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6(1), 1-13.
23. Misuraca, G. (2007). E-Governance in Africa, from Theory to Action: A Handbook on ICTs for Local Governance. Ottawa: International Development Research Centre.
24. Nel-Sanders, D. ve Malomane, A. P. (2022). Challenges and Best Practices for E-Municipalities. Africa’s Public Service Delivery and Performance Review, 10(1), a646, 1-13.
25. Nkohkwo, Q. N. A. ve Islam, M. S. (2013). Challenges to the Successful Implementation of E Government Initiatives in Sub Saharan Africa: A Literature Review. Electronic Journal of e-government, 11(1), 252-266.
26. Organisation for Economic Co-operation and Development (2024). OECD Regions and Cities at a Glance 2024. Paris: OECD Publishing. Erişim Adresi: https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2024/12/oecd-regions-and-cities-at-a-glance-2024_134d05a6/f42db3bf-en.pdf
27. Prabhakaran, V. M., Priyadharshini, S., Gayathri, R. ve Kathiravan, T. (2018). Transformative and Innovative E-Municipality for the Next Generation Using Cloud. International Research Journal of Engineering and Technology, 5(2), 1-8.
28. Sat, N. (2009). E-Municipality for Citizen-Oriented Administration. International Journal of eBusiness and eGovernment Studies, 1(2), 27-33.
29. Sayımer, İ. (2015). Electronic Government in Public Administration: An Assessment of Local Government Web Sites in Turkey. International journal of eBusiness and eGovernment Studies, 7(2), 1-16.
30. Sayımer, İ., Dondurucu, Z. B. ve Küçüksaraç, B. (2019). Dijitalleşen Kentlerde Yönetişim: Marmara Bölgesi Büyükşehir Belediyeleri’nin Karşılaştırmalı E-Belediyecilik Uygulamaları. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (5), 420-443.
31. Terrance, M. T. (2023). The e-Municipality in South Africa as a Panacea for Adopting and Implementing Sustainable Online Services: A Case of the City of Tshwane. Artha Journal of Social Sciences, 22(3), 25-48.
32. Tutar, H. ve Akar, F. (2023). The Problem of Digital Disability in E-Municipality: A Study on Metropolitan Municipalities. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (62), 30-46.
33. Tutar, H. ve Uzun, İ. (2024). E-Municipality and Public Relations in Digitalized Cities: An Interpretive Content Analysis on TR42 Region Municipalities. Yeni Medya, (16), 19-37.
34. Uçar, E., Uzun, E. ve Uçar, Ö. (2004). E-Belediyecilik ve Bir Kent Bilgi Sistemi Uygulaması. Pamukkale Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 10(4), 33-35.
35. United Nations Conference on Trade and Development (2025). Technology and Innovation Report: Inclusive Artificial Intelligence for Development. Geneva: United Nations. Erişim Adresi: https://unctad.org/system/files/official-document/tir2025_en.pdf
36. Varnalı, T. (2025). Türkiye’de E-Belediyecilik: Yerel Yönetimlerin Dijitalleşme Yolu ve Uygulama Analizi. International Anatolia Academic Online Journal Social Sciences Journal, 11(1), 237-259.
37. Wimmer, R. D. ve Dominick, J. R. (2011). Mass Media Research: An Introduction. Boston: Wadsworth.
38. Working Group on E-Government in the Developing World (2002). Roadmap for E-Government in the Developing World: 10 Questions E-Government Leaders Should Ask Themselves. Los Angeles: Pacific Council on International Policy. Erişim Adresi: https://www.itu.int/net/wsis/docs/background/themes/egov/pacific_council.pdf
39. Yaman, K., Aşgın, S. ve Kaya, E. (2013). Comparative Analysis of the e-Municipality Applications in Turkey: The Case of Western Black Sea Region. Yönetim ve Ekonomi, 20(1), 207-220.