Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması

Sevilay Çırak Kurt; Ömay Çokluk Bökeoğlu

doi:10.24106/kefdergi.2457

TR EN

Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması

Öz

Bu araştırmanın amacı, bir grup çalışmasında yer alan öğrencilerin süreç sonunda bireysel katkılarını öz değerlendirme yoluyla ortaya koymalarını sağlayacak “Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği”ni Türk kültürüne uyarlamak ve ölçeğin psikometrik niteliklerini belirlemektir. Araştırma 2016-2017 Öğretim Yılı Bahar Dönemi’nde toplam 497 öğretmen adayı ile yürütülmüştür. Ölçeğin yapı geçerliğini incelemek amacıyla 325 öğretmen adayından toplanan veriye açımlayıcı faktör analizi uygulanmıştır. Ardından 172 öğretmen adayından toplanan farklı bir veri seti üzerinde de doğrulayıcı faktör analizi uygulaması gerçekleştirilmiştir. Yapılan geçerlik ve güvenirlik çalışmaları neticesinde 14 maddeden oluşan, 3 boyutlu (çaba-sorumluluk-destekleyici davranış) bir yapı elde edilmiştir. 14 maddelik ölçek yapısı model uyum indekslerince doğrulanmaktadır. Sonuç olarak, Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği Türkçe formunun öğretmen adaylarının grup çalışmasına katkı durumlarını belirlemek amacıyla kullanılabilecek geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

Grup çalışmasına katkı,öz değerlendirme,ölçek uyarlama,güvenirlik ve geçerlik,öğretmen adayları

Kaynakça

Brown, G. (2015, October). Self and peer assessment. In Assessment & Grading Seminar Series.
Burdett, J. (2003) Making groups work: university students’ perceptions, International Education Journal, 4(3).
Büyüköztürk, Ş. (2011). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı: İstatistik, araştırma deseni, SPSS uygulamaları ve yorum (Ondördüncü baskı). Ankara: Pegem Akademi Yayınları
Cattell, R. B. (1978). The scientific use of factor analysis in behavioral and life sciences. New York: Plenum Press.
Cihanoğlu, O. M. (2008). Alternatif değerlendirme yaklaşımlarından öz ve akran değerlendirmenin işbirlikli öğrenme ortamlarında akademik başarı, tutum ve kalıcılığa etkileri. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
Clark, G. L. (1989). Peer evaluation: An empirical test of their validity and reliability. Journal of Marketing Education, 11(3), 41-58. doi:10.1177/027347538901100308
Cook, R. W. (1981). An investigation of student peer evaluation on group project performance. Journal of Marketing Education, 3(1), 50-52. doi:10.1177/027347538100300114
Çakmak, M. (2014). Grup Çalışmasına Yönelik Yansımalar: Öğretmen Adaylarının Düşünceleri. Eğitim ve Bilim, 39(174), 338-347.
Çapar, G. ve Tarım, K. (2015). Efficacy of the Cooperative Learning Method on Mathematics Achievement and Attitude: A Meta-Analysis Research. Educational Sciences: Theory and Practice, 15(2), 553-559.
Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal bilimler için çok değişkenli istatistik: SPSS ve LISREL uygulamaları (3. Baskı). Ankara: PegemAkademi

Delice, A. ve Taşova, H. İ. (2011). Bireysel ve grup çalışmasının modelleme etkinliklerindeki sürece ve performansa etkisi. M.Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 34, 71-97.
Demirel, Ö. (2011). Öğretim ilke ve yöntemleri: Öğretme sanatı. Ankara: Pegem Akademi.
Elliott, N., & Higgins, A. (2005). Self and peer assessment—Does it make a difference to student group work? Nurse Education in Practice, 5, 40-48. doi:10.1016/j.nepr.2004.03.004
Erdamar, G. ve Demirel, H. (2010). Öğretmen adaylarının grup çalışmalarına ilişkin algıları. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(3), 205-223.
Fabrigar, L. R., Wegener, D. T., MacCallum, R. C., & Strahan, E. J. (1999). Evaluating the use of exploratory factor analysis in psychological research. Psychological Methods, 4(3), 272-299.
Falchikov, N. (1993). Group process analysis: self and peer assessment of working together in a group. Educational and Training Technology, 30(3), 275-284.
Finegold, A. R., & Cooke, L. (2006). Exploring the attitudes, experiences and Dynamics of interaction in online groups. The Internet and Higher Education, 9, 201-215. doi:10.1016/j.iheduc.2006.06.003
Fraser, S., & Deane, E. (1997) Why open learning?. Australian Universities Review. 1, 25-31.
Fung, D., & Howe, C. (2012). Liberal studies in Hong Kong: A new perspective on critical thinking through group work. Thinking Skills and Creativity, 7, 101-111. doi:10.1016/j.tsc.2012.04.002
Gelici, Ö. ve Bilgin, İ. (2011). İşbirlikli öğrenme tekniklerinin tanıtımı ve öğrenci görüşlerinin incelenmesi. Adıyaman Üniversitesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 1(1), 40-70.
Gillies, R. M. (2003). Structuring cooperative group work in classrooms. International Journal of Educational Sciences, 39 (1-2), 35-49.
Gillies, R. M., & Boyle, M. (2011). Teachers’ reflections on cooperative learning (CL):a two-year follow-up. Teacher Education, 1, 63–78. doi: 10.1080/10476210.2010.538045.
Gröschner, A., Seidel, T., Pehmer, A.K., & Kiemer, K. (2014). Facilitating collaborative teacher learning: the role of “mindfulness” in video-based teacher Professional development programs. Gruppendynamik und Organisationsberatung, 45(3), 273-290. http://dx.doi.org/10.1007/s11612-014-0248-0.
Hamilton, A., & Curtis, D. D. (2012). Self-and peer assessment.
Harris, L. R., & Brown, G. T. (2013). Opportunities and obstacles to consider when using peer-and self-assessment to improve student learning: Case studies into teachers' implementation. Teaching and Teacher Education, 36, 101-111.
Johnson, D. W., & Johnson, R. (1989). Cooperation and competition: Theory and research. Edina, MN: Interaction Book.
Johnston, L., & Miles, L. (2004). Assessing contributions to group assignments. Assessment & Evaluation in Higher Education, 29, 751-768. doi:10.1080/0260293042000227272
Joo, M. H., & Dennen, V. P. (2017). Measuring University Students’ Group Work Contribution: Scale Development and Validation. Small Group Research, 1046496416685159.
Jöreskog, K., & Sörbom, D. (1989). LISREL 7 user’s reference guide. Chicago: Scientific Software.
Kalaycı, Ş. (2005). SPSS Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistik Teknikleri. Ankara: Asil Yayın Dağıtım.
Kline, R. B. (2011). Principles and practice of structural equation modeling. New York: Guilford publications.
Korkmaz, Ö. ve Yeşil, R. (2011). Cinsiyet temelli gruplarla çalışan öğrencilerin başarılarının, teknoloji kullanımına yönelik tutumlarının ve grupla çalışmaya ilişkin düşüncelerinin değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31(1).
Olğun, M. (2011). İlköğretim 4. sınıf fen ve teknoloji dersinde öz ve akran değerlendirme uygulamalarının yer aldığı işbirlikli öğrenme yönteminin öğrencilerin başarı, tutum ve bilişüstü becerilere etkisi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
Oral, B. (2000). Sosyal bilgiler dersinde işbirlikli öğrenme ile küme çalışması yöntemlerinin öğrencilerin erişileri, derse yönelik tutumları ve öğrenilenlerin kalıcılığı üzerindeki etkileri. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 2(19), 43-49.
O’Malley, C.E., & Scanlon, E. (1990) Computer-supported collaborative learning: Problem solving and distance education. Computers in Education, 15 (1-3), 127-136.
Piezon, S. L., & Ferree, W. D. (2008). Perceptions of social loafing in online learning groups: A study of public university and U.S. Naval War College students. The International Review of Research in Open and Distance Learning, 9(2), 1-17. doi:10.19173/irrodl.v9i2.484
Qaisar S., Dilshad, M., & Butt, I.H. (2015). Influence of collaborative group work on students’ attitude towards mathematics. Journal of Educatıonal Research, 18(1).
Smith, M. E., Hinckley, C. C., & Volk, G. L. (1991). Cooperative learning in the undergraduate laboratory. Journal of Chemical Education, 68(5), 413-415.
Solomon, G., & Schrum, L. (2007). Web 2.0: New tools, new schools. Washington, DC: International Society for Technology in Education.
Springer L., Stanne M.E., & Donovan, S.S. (1999). Effects of small-group learning on undergraduates in science, mathematics, engineering, and technology: A meta-analysis. Review of Educational Research, 69(1), 21-51.
Şencan, H. (2005) Sosyal ve davranışsal ölçümlerde güvenilirlik ve geçerlilik (1. Basım). Ankara: Seçkin Yayınları.
Varank, İ. ve Kuzucuoğlu, G. (2007). İşbirlikli öğrenmede birlikte öğrenme tekniğinin öğrencilerin matematik başarılarına ve işbirliği içinde çalışma becerilerine etkisi. İlköğretim Online, 6(3).
Weiss, M.P., Pellegrino, A., & Brigham, F.J. (2016). Practicing Collaboration in Teacher Preparation Effects of Learning by Doing Together. The Journal of the Teacher Education Division of the Council for Exceptional Children, 40(1), 65-76.
Yasul, A.F. ve Samancı O. (2015). Sınıf öğretmenlerinin grup çalışmalarına ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7, 131-156.
Yaylı, D. (2017). Using group work as a remedy for EFL teacher candidates' listening anxiety. Eurasian Journal of Educational Research, 71, 41-58.
Zhang, S., Liu, Q., Chen, W., Wang, Q., & Huang, Z. (2017). Interactive networks and social knowledge construction behavioral patterns in primary school teachers' online collaborative learning activities. Computers & Education, 104, 1-17.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Eğitim Üzerine Çalışmalar

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Sevilay Çırak Kurt
0000-0001-8951-8727

Ömay Çokluk Bökeoğlu
0000-0002-3879-9204

Yayımlanma Tarihi

15 Ocak 2019

Gönderilme Tarihi

11 Aralık 2017

Kabul Tarihi

2 Nisan 2018

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2019 Cilt: 27 Sayı: 1

DOI

https://doi.org/10.24106/kefdergi.2457

IZ

https://izlik.org/JA69AG42YK

APA

Çırak Kurt, S., & Çokluk Bökeoğlu, Ö. (2019). Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması. Kastamonu Education Journal, 27(1), 187-198. https://doi.org/10.24106/kefdergi.2457

AMA

1.Çırak Kurt S, Çokluk Bökeoğlu Ö. Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması. Kastamonu Eğitim Dergisi. 2019;27(1):187-198. doi:10.24106/kefdergi.2457

Chicago

Çırak Kurt, Sevilay, ve Ömay Çokluk Bökeoğlu. 2019. “Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması”. Kastamonu Education Journal 27 (1): 187-98. https://doi.org/10.24106/kefdergi.2457.

EndNote

Çırak Kurt S, Çokluk Bökeoğlu Ö (01 Ocak 2019) Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması. Kastamonu Education Journal 27 1 187–198.

IEEE

[1]S. Çırak Kurt ve Ö. Çokluk Bökeoğlu, “Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması”, Kastamonu Eğitim Dergisi, c. 27, sy 1, ss. 187–198, Oca. 2019, doi: 10.24106/kefdergi.2457.

ISNAD

Çırak Kurt, Sevilay - Çokluk Bökeoğlu, Ömay. “Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması”. Kastamonu Education Journal 27/1 (01 Ocak 2019): 187-198. https://doi.org/10.24106/kefdergi.2457.

JAMA

1.Çırak Kurt S, Çokluk Bökeoğlu Ö. Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması. Kastamonu Eğitim Dergisi. 2019;27:187–198.

MLA

Çırak Kurt, Sevilay, ve Ömay Çokluk Bökeoğlu. “Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması”. Kastamonu Education Journal, c. 27, sy 1, Ocak 2019, ss. 187-98, doi:10.24106/kefdergi.2457.

Vancouver

1.Sevilay Çırak Kurt, Ömay Çokluk Bökeoğlu. Grup Çalışmasına Katkı Ölçeği´nin Türk Kültürüne Uyarlanması. Kastamonu Eğitim Dergisi. 01 Ocak 2019;27(1):187-98. doi:10.24106/kefdergi.2457