Edirne İlinde Sürdürülebilir Destinasyon Yönetimi Ve Sosyal Taşıma Kapasitesi

Öz

Bu araştırma, Edirne ilindeki turizm paydaşlarının görüşlerine dayanarak, kentteki turizm paydaşları tarafından kurulacak bir destinasyon yönetim örgütüne duyulan ihtiyacı ve sürdürülebilir turizm gelişimi ile ilişkili olarak sosyal taşıma kapasitesini incelemeyi, ayrıca sürdürülebilir turizm için atılması gereken adımları belirlemeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın amacına uygun olarak, araştırma sorularına derinlemesine yanıtlar elde edebilmek için nitel araştırma yöntemi tercih edilmiştir ve fenomenolojik bir araştırma deseni kullanılmıştır. Veri toplama sürecinde yarı yapılandırılmış görüşme tekniği uygulanmıştır. 36 turizm paydaşıyla yapılan görüşmelerden elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir. Araştırma sonuçları, Edirne’deki turizm paydaşları arasında koordinasyon eksikliği, destinasyon yönetimi için bir örgüt oluşturulmasına duyulan gereksinim, taşıma kapasitesinin yetersiz planlanması ve sürdürülebilir turizm ilkelerinin henüz benimsenmemiş olduğu tespit edilmiştir. Bu bağlamda, Edirne'de sürdürülebilir turizm gelişimi ve etkin bir destinasyon yönetimi için, sürdürülebilirlik temeline dayalı planlamaların yapılması, örgütün tüm paydaşları kapsayacak şekilde tasarlanması ve paydaşlar arasındaki iletişimin güçlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Destinasyon Yönetimi
• Sürdürülebilir Destinasyon Yönetimi
• Sosyal Taşıma Kapasitesi
• Edirne

Sustainable Destination Management and Social Carrying Capacity in Edirne Province

Öz

Based on the opinions of tourism stakeholders in Edirne, this research aims to examine the need for a destination management organization to be established by tourism stakeholders in the city and the capacity of social transport in relation to sustainable tourism development, it also aims to identify the steps that need to be taken for sustainable tourism. In accordance with the purpose of the research, qualitative research method is preferred in order to obtain in-depth answers to research questions and a phenomenological research pattern is used. Semi-structured interview technique is applied during the data collection process. The data obtained from interviews with 36 tourism stakeholders are analysed by content analysis method. The results of the research have been found that the lack of coordination among tourism stakeholders in Edirne, the need to form an organization for destination management, insufficient planning of transport capacity and sustainable tourism principles have not yet been adopted. In this context, it is concluded that for sustainable tourism development and effective destination management in Edirne, planning based on sustainability, designing the organisation to include all stakeholders and strengthening communication between stakeholders are necessary.

Anahtar Kelimeler

• Destination Management
• Sustainable Destination Management
• Social Carrying Capacity
• Edirne

Kaynakça

1. Akdu, U., & Ödemiş, M. (2018). Examining the impacts of tourism on Gumushane residents according to the Doxey Index. Turizm Akademik Dergisi, 5(2), 33-45.
2. Ap, J. (1992). Resident’s perceptions on tourism impacts. Annals of Tourism Research. 19 (4), 665- 690. https://doi.org/10.1016/0160-7383(92)90060-3
3. Arıkan, R. (2013). Araştırma Yöntemleri ve Teknikleri. Ankara: Nobel Yayınevi.
4. Aziz, N. A. & Ngah, H. (2019). The Effect Of Self Expressive Value And Perceived Value On Malaysian Cosmetic Brand Loyalty: The Mediating Role Of Brand İdentification & Word Of Mouth. Asia-Pacific Management Accounting Journal (APMAJ), 14(1), 151-178.
5. Benedetti, J. (2010). The competitiveness of Brazil as a Dutch holiday destination. Unpublished Master Thesis, Breda University of Applied Science, Breda.
6. Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
7. Burkart, A.J., & Medlik, S. (1992). Tourism, Past, Present and Future. London: Butterworth Heinemann.
8. Coles, T., Dinan, C., & Hutchison, F. (2014). Tourism and the public sector in England since 2010: A disorderlytransition?. Current Issuesin Tourism, 17(3), 247–279.

9. Cooper, C., & Hall, C. M. (2008). Contemporary Tourism: An International Approach. Oxford: Butterworth-Heinemann.
10. Çavuş, Ş. (2002). Turistik merkezlerin taşıma kapasiteleri ile yaşam evreleri arasındaki ilişkiler ve Kuşadası örneğinde değerlendirme. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
11. Çoban, G. & Yıldız, O. S. (2019). Developing a destination management model: Case of Cappadocia. Tourism Management Perspectives, 30(2019), 117-128.
12. Demiral, A.B. & Gelibolu, L. (2019). Turistik Destinasyon Olarak Kars’ın Tercih Edilmesinde Sosyal Medya Paylaşımlarının Motivatör Etkisi: Doğu Ekspresi Örneği, International Social Sciences Studies Journal, 5(49): 6174-6180.
13. Doğan, M. (2014). Sürdürülebilir destinasyon yönetimi bağlamında adalar: Bozcaada üzerine bir model önerisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. On Sekiz Mart Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.
14. Edirne İl Turizm Master Planı. (2022). 2022-2030, Seçil Ofset, Edirne Kitaplığı Yayını, Yayın No:9 İstanbul.
15. Ercan, F. (2021) Instagram’da Destinasyon Pazarlamasında Kullanılan Gastronomik Ürünlerin İncelenmesi: “Go Turkey” örneği. MTCON’21 Daha İyi Bir Dünya İçin Turizm (21 - 34) University of South Florida, Florida: M3 Center Publishing.
16. Erdoğan, N. (2003). Çevre ve (Eko)Turizm. Ankara: Erk Yayınevi.
17. Ersun, N. & Arslan, K. (2011). Turizmde Destinasyon Seçimini Etkileyen Temel Unsurlar ve Pazarlama Stratejileri. Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 31(2), 229-248.
18. Franch, M., Martini, U., & Tommasini, D. (2003). Hypothesis Of Destination Management In The Alps Through The Analysis Of Regional Tourist Boards. Atti del convegno XII International Symposium on Tourism and Leisure, Barcelona, Nisan 2003.
19. Genç, K., Atay, L. & Eryaman, M. Y. (2014). Sürdürülebilir Destinasyon Yaratma Sürecinde Örgütlenmenin Önemi: Çanakkale Turizmi Üzerine Bir Araştırma. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 25(1), 49-61.
20. Goodwin, H. (2017). The challenge of overtourism. Responsible Tourism Partnership Working Paper
21. 4. https://haroldgoodwin.info/wp-content/uploads/2020/08/rtpwp4overtourism012017.pdf
22. Gürkan, A. S. (2021). Sosyal medya ve destinasyon seçimi ilişkisi: Hollandalı instagram kullanıcılarının Türkiye'ye yönelik turizm talebi üzerine bir araştırma. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Sakarya Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Sakarya.
23. Jin, R. & Chen, K. (2020). Impact Of Value Cocreation On Customer Satisfaction And Loyalty Of Online Car-Hailing Services. Journal of Theoretical and Applied Electronic Commerce Research, 16(3), 432- 444.
24. Jovičić, D., & Dragin, A. (2008). The Assessment Of Carrying Capacity: A Crucial Tool For Managing Tourism Effects İn Tourist Destinations. Turizam, 12(1), 4-11.
25. Jovicic, D. Z. (2016). Key issues in the conceptualization of tourism destinations.TÇavuş, 202 18(4), 445-457.
26. Kacetl, J. (2020). Views Of Future Travel And Tourism Experts On Social Media in Tourism. International Scientific Conference Hradec Economic Days 2 – 3 April, 2020, ss. 1-7.
27. Koçoğlu, C. M., Saraç, Ö., & Batman, O. (2020). Safranbolu’da Sürdürülebilir Turizm Gelişmesine Yönelik Yerel Halkın Tutumları. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(1): 202-219.
28. Kozak, M. (2014). Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri. Ankara: Detay Yayıncılık.
29. Kültür Portalı. (2023). Edirne Büyük Sinagogu – Edirne. https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/edirne/gezilecekyer/sinagog. (Erişim Tarihi: 10.05.2023).
30. Laesser, C. & Beritelli, P. (2013). St Gallen Consensus on Destination Management. Journal of Destination Marketing & Management, 2(1), 46-49.
31. McCool, S. F. ve Lime, D. W. (2001). Tourism carrying capacity: Tempting fantasy or useful reality? Journal of Sustainable Tourism. 9 (5), 372-388. http://dx.doi.org/10.1080/09669580108667409
32. Minguzzi, A. (2006). Destination Competitiveness And The Role Of Destination Management Organization (DMO): An Italian Experience. L. Lazzeretti ve C. S. Petrillo Editör, Tourism Local Systems And Networking (197–208). Oxford: Elsevier.
33. Milano, C., Novelli, M., & Cheer, J. M. (2019). Overtourism and tourismphobia: a journey through four decades of tourism development, planning and local concerns. Tourism Planning & Development, 16(4), 353-357. https://doi.org/10.1080/21568316.2019.1599604
34. Needham, M. D., Ceurvorst, R. L., & Tynon, J. F. (2013). Toward An Approach For Measuring Indicators Of Facility Carrying Capacity in Outdoor Recreation Areas. Journal Of Leisure Research, 45(3), 345-366.
35. Newsome, D. (2002). Aspects Of Tourism 4: Natural Area Tourism: Ecology, Impacts And Management. Clevedon: Channel View Publications.
36. Özdemir, G. (2007). Destinasyon yönetimi ve pazarlama temelleri İzmir için bir destinasyon model önerisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
37. Özdemir, G. (2014). Destinasyon yönetimi ve pazarlaması. Ankara: Detay Yayıncılık.
38. Özgürel, G., Bozkurt, M., & Baysal, K. (2021). Sosyal Taşıma Kapasitesi: İçmeler-Marmaris Örneği. Balıkesir University The Journal of Social Sciences Institute, 24(45), 665-695.
39. Panagiotopoulou, P., & Skoultsos, S. (2025). Stakeholders’ Involvement in Sustainable Destination Management: A Systematic Literature Review of Existing Multi-Stakeholder Frameworks and Approaches. Tourism and Hospitality, 6(5), 250.
40. Pearce, D. G. (2014). Toward An Integrative Conceptual Framework Of Destinations. Journal of Travel Research, 53(2), 141–153.
41. Presenza, A., Sheehan, L., & Ritchie, J. B. (2005). Towards a model of the roles and activities of destination management organizations. Journal of hospitality, tourism and leisure science, 3(1), 1-16.
42. Presenza, A., Del Chiappa, G., & Sheehan, L. (2013). Residents’ engagement and local tourism governance in maturing beach destinations. Evidence from an Italian case study. Journal of destination marketing & management, 2(1), 22-30.
43. Presenza, A., Micera, R., Splendiani, S., & Del Chiappa, G. (2014). Stakeholder Einvolvement And Participatory Tourism Planning: Analysis Of An Italian Case Study. International Journal Of Knowledge-Based Development, 5(3), 311- 328.
44. Quinlan, T., Lally, A. M., & O'Donovan, I. (2013, June). Stakeholder engagement in destination management: a systematic review of literature. In Tourism and Hospitality Research in Ireland Conference-THRIC.
45. Reigner, N., Kiser, B., Lawson, S., & Manning, R. (2012). Using Transportation To Manage Recreation Carrying Capacity. George Wright Society, In The George Wright Forum, 29(3), 322-337.
46. Rızaoğlu, B. & Tanrısevdi, A. (1997). Yerel Toplumsal Duyarlılığın Bir Ölçüsü Olarak Turizmin Toplumsal Taşıma Kapasitesi, Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 8(1), 52-58.
47. Risteski, M., Kocevski, J. & Arnaudov, K. (2012). Spatial Planning And Sustainable Tourism As Basis For Developing Competitive Tourist Destinations. Procediasocial And Behavioral Sciences, 44(2012), 375- 386.
48. Saveriades, A. Establishing the social tourism carrying capacity for the tourist resort of the east coast of the Republic of Cyprus. Tourism Management. 21 (2), 147-156. https://doi.org/10.1016/S0261- 5177(99)00044-8
49. Serra, J., Font, X. & Ivanova, M. (2017). Creating Shared Value in Destination Management Organisations: The Case of Turisme de Barcelona, Journal ff Destination Marketing & Management, 6(4), 385- 395.
50. Sheehan, L. R., & Ritchie, J. B. (2005). Destination Stakeholders Exploring Identity And Salience. Annals of Tourism Research, 32(3), 711-734.
51. Tokarchuk, O., Barr, J. C., & Cozzio, C. (2022). How much is too much? Estimating tourism carrying capacity in urban context using sentiment analysis. Tourism Management, 91, 104522.
52. Timur, S., & Getz, D. (2008). A Network Perspective On Managing Stakeholders For Sustainable Urban Tourism. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 20(4), 445–461.
53. UNWTO. (2018). ‘Overtourism’? Understanding and managing urban tourism growth beyond perceptions. Madrid: World Tourism Organization. https://www.e- unwto.org/doi/pdf/10.18111/9789284420070?utm
54. Valente, F. Dredge, D. & Lohmann G. (2015). Leadership and Governance Inregional Tourism, Journal Of Destination Marketing&Management, 4(2), 127–136.
55. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri, Ankara: Seçkin Kitapçılık.
56. Yoon, Y. (2002). Development of a structural model for tourism destination competiteveness from stakeholders perspectives. Unpublished PhD thesis, Faculty of the Virginia Polytechnic Institute State University, Virginia.
57. Yurtbahar, İ. (2019). Termal turizm destinasyonu olarak Afyonkarahisar’ın marka kişiliği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Afyonkarahisar.