The Relationship Between Innovative Regions and Social Capital in Türkiye

Öz

Social capital, as a resource shaped by trust, cooperation, norms, and social networks, enhances the collective action capacity of individuals and communities. The primary aim of this study is to examine the causal relationship between social capital and innovation and to assess the potential implications of this relationship for regional development strategies. In this context, the innovation performance of Türkiye’s NUTS-1 regions was analyzed temporally for the period 1995–2023. Moreover, using the most recent data for 2023, the relationship between regional innovation performance and social capital index values was tested through correlation analysis. In measuring innovation performance, R&D expenditures, utility model registrations, and patent counts were employed based on data from the Turkish Patent and Trademark Office (TÜRKPATENT) and the Turkish Statistical Institute (TÜİK). The findings reveal moderate to high, positive, and statistically significant correlations between social capital and innovation indicators. These results demonstrate that social capital supports innovative capacity at the local level through mechanisms such as trust, information sharing, and a culture of cooperation. By addressing the concept of social capital in a spatial context, this study aims to provide an original contribution by exploring its interaction with innovation from a geographical perspective.

Anahtar Kelimeler

• Social Capital
• Innovation
• Regional Development
• Spatial Analysis
• Economic Geography

Türkiye’de Yenilikçi Bölgeler ve Sosyal Sermaye İlişkisi

Öz

Sosyal sermaye; güven, iş birliği, normlar ve sosyal ilişkiler ağından beslenen bir kaynak türü olarak bireylerin ve toplulukların kolektif eylem kapasitesini güçlendirmektedir. Bu çalışmanın temel amacı, sosyal sermaye ile yenilikçilik arasındaki nedensel ilişkiyi incelemek ve söz konusu ilişkinin bölgesel kalkınma stratejilerine yönelik olası yansımalarını değerlendirmektir. Bu doğrultuda, Türkiye’nin İBBS Düzey-I bölgelerinin 1995–2023 yılları arasındaki yenilikçilik performansları zamansal açıdan analiz edilmiştir. Ayrıca, en güncel veri yılı olan 2023 itibarıyla, bölgesel yenilikçilik performansları ile sosyal sermaye endeks değerleri arasındaki bağlantılar korelasyon analiziyle test edilmiştir. Yenilikçilik performansı ölçümünde Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) ile Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerinden elde edilen Ar-Ge harcamaları, faydalı model ve patent sayıları dikkate alınmıştır. Bulgular, sosyal sermaye ile yenilikçilik göstergeleri arasında orta-üst düzeyde, pozitif ve istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler olduğunu ortaya koymaktadır. Bu sonuçlar, sosyal sermayenin yerel ölçekte güven ortamı, bilgi paylaşımı ve iş birliği kültürü gibi mekanizmalar aracılığıyla yenilikçi kapasiteyi desteklediğini göstermektedir. Çalışma, sosyal sermaye olgusunu mekânsal bağlamda ele alarak onun yenilikçilikle etkileşimini coğrafi bir perspektiften irdeleyen özgün bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Sermaye
• Yenilikçilik
• Bölgesel Kalkınma
• Mekansal Analiz
• Ekonomik Coğrafya

Kaynakça

1. Ahn, S. Y., & Kim, S. H. (2017). What makes firms innovative? The role of social capital in corporate innovation. Sustainability, 9(9), 1564. https://doi.org/10.3390/su9091564
2. Akar, T., Ay, A., & Akar, G. (2016). Ulusal inovasyon politikalarında sosyal sermayenin rolü. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4(35), 604–627.
3. Amonarriz, C. A., Iturrioz, C., Narvaiza, L., & Parrilli, M. D. (2019). The role of social capital in regional innovation systems: Creative social capital and its institutionalization process. Papers in Regional Science, 98(1), 35–56.
4. Aydın, H. İ. (2016). Sosyal sermaye ve kalkınma. Efil Yayınevi.
5. Bertin, C., & Mavoori, H. (2022). Innovative technology-based startup–large firm collaborations: Influence of human and social capital on engagement and success. IEEE Transactions on Engineering Management, 71, 11923–11935. https://doi.org/10.1109/TEM.2022.3187924
6. Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood.
7. Clarivate. (n.d.). Web of Science Core Collection basic search. Web of Science. (08.04.2025 tarihinde erişilmiştir). https://www.webofscience.com/wos/woscc/basic-search
8. Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94, S95–S120.

9. Crescenzi, R., Gagliardi, L., & Percoco, M. (2013). Social capital and the innovative performance of Italian provinces. Environment and Planning A, 45(4), 908–929.
10. Çoban, H., & Balıkçıoğlu, E. (2020). Güven, inovasyon ve ekonomik büyüme ilişkisi. Maliye Araştırmaları Dergisi, 6(3), 1–15.
11. Dai, Y. X., Hu, Y. H., Ahmad, M., & Mou, Y. T. (2025). Innovation-driven growth: The power of technological capability in regional development. Journal of Innovation & Knowledge, 10(5), 100763. https://doi.org/10.1016/j.jik.2025.100763
12. Do, H., Nguyen, B., & Dao, M. (2025). Social capital and SME innovations: The importance of knowledge combination and customer demands. Small Business Economics, 66(1), 323–360.
13. Echebarria, C., & Barrutia, J. M. (2013). Limits of social capital as a driver of innovation: An empirical analysis in the context of European regions. Regional Studies, 47(7), 1001–1017.
14. Ercan, M. (2023). Sosyal sermaye ve inovasyon: OECD ülkeleri üzerine ampirik bir analiz. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 32(1), 280–291.
15. Erselcan, F. (2009). Sosyal sermaye ve ekonomik kalkınma: Sivas, Kayseri, Yozgat bölgesinde bir araştırma [Doktora tezi, Cumhuriyet Üniversitesi].
16. Field, J. (2008). Sosyal sermaye (B. Bilgen & B. Şen, Çev.). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
17. Flora, J. (1998). Social capital and communities of place. Rural Sociology, 63(4), 481–506.
18. Fukuyama, F. (1997). Social capital. In L. M. Harrison & S. P. Huntington (Eds.), Culture matters: How values shape human progress (pp. 375–484). Basic Books.
19. Granovetter, M. (1985). Economic action and social structure: The problem of embeddedness. American Journal of Sociology, 91(3), 481–510.
20. Grootaert, C. (1998). Social capital: The missing link? (Social Capital Initiative Working Paper No. 3). World Bank.
21. Hanifan, L. (1916). The rural school community center. Annals of the American Academy of Political and Social Science, 67, 130–138.
22. Hansen, M. T. (1999). The search-transfer problem: The role of weak ties in sharing knowledge across organization subunits. Administrative Science Quarterly, 44(1), 82–111.
23. Harris, J., & de Renzio, P. (1997). Policy area ‘missing link’ or analytically missing? The concept of social capital. Journal of International Development, 9(7), 919–937.
24. Hauser, C., Tappeiner, G., & Walde, J. (2007). The learning region: The impact of social capital and weak ties on innovation. Regional Studies, 41(1), 75–88.
25. İnce, C. (2014). Sosyal sermaye ve akademik başarı arasındaki ilişkinin sosyoloji bağlamında analizi: Şanlıurfa’da bir alan araştırması [Yüksek lisans tezi, Anadolu Üniversitesi].
26. Jin, X., Zhang, M., Sun, G. H., & Eriksson, T. (2024). Influence of social capital of innovation network on innovation: The moderating effect of knowledge sharing and knowledge diffusion. International Journal of Technology Management, 94(1), 103–134.
27. Kalaycı, Ş. (2014). SPSS uygulamalı çok değişkenli istatistik teknikleri. Asil Yayınları.
28. Kangal, N., & Yeter, F. (2023). İnovasyon ve güven esaslı sosyal sermayenin ekonomik büyüme üzerindeki olası etkileri: 43 ülkeden panel veri analizi. Journal of Emerging Economies and Policy, 7(2), 296–307.
29. Karagül, M. (2012). Sosyal sermaye (Kapitalizmin kör noktası). Nobel Yayınevi.
30. Keleş, H. N. (2012). Sosyal sermaye. Eğitim Yayınevi.
31. Kobeissi, N., Hasan, I., Wang, B., Wang, H. Z., & Yin, D. S. (2023). Social capital and regional innovation: Evidence from private firms in the US. Regional Studies, 57(1), 57–71.
32. Koç, R. (2024). Sosyal sermaye inovasyonun açıklayıcısı mıdır? Panel eşbütünleşme ve nedensellik testleri ile ampirik bir araştırma. Uluslararası İşletme Bilimi ve Uygulamaları Dergisi, 4(1), 15–37.
33. Krautscheid, L. (2025). Growing innovation: Business models for sustainable regional development in Skåne, Sweden. Regional Studies, Regional Science, 12(1), 963–974.
34. Landry, R., Amara, N., & Lamari, M. (2002). Does social capital determine innovation? To what extent? Technological Forecasting and Social Change, 69(7), 681–701
35. Levin, D. Z., & Cross, R. (2004). The strength of weak ties you can trust: The mediating role of trust in effective knowledge transfer. Management Science, 50(11), 1477–1490.
36. Luño, A. P., Medina, C. C., Lavado, A. C., & Rodríguez, G. C. (2009). Social capital and knowledge in interorganizational networks: Their joint effect on innovation (Working paper). Universidad Pablo de Olavide.
37. Marino, M., Montresor, S., & Faggian, A. (2025). Social capital and regional innovation in the aftermath of crisis: Evidence from Italian provinces. Annals of Regional Science, 74(25), 2–40. https://doi.org/10.1007/s00168-024-01352-4
38. Oğuz, H. (2006). Makroekonomik politikaların performansında sosyal sermayenin ve kurumların rolü. Akdeniz İİBF Dergisi, 12, 79–107.
39. Oğuztürk, B. S., & Koç, R. (2023). Türkiye’nin 100. yılında sosyal sermaye ve inovasyonun bölgesel açıdan durumu üzerine mekânsal ekonometrik bir analiz. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 14(100. Yıl Özel Sayısı), 1–25.
40. Peiró-Palomino, J. (2019). The geography of social capital and innovation in the European Union. Papers in Regional Science, 98(1), 53–74.
41. Pilatin, A. (2024). Türkiye’de sosyal sermaye ölçümü: İl bazında sosyal sermaye endeksinin geliştirilmesi. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 20(4), 1031–1056.
42. Putnam, R. D. (1995). Bowling alone: America’s declining social capital. Journal of Democracy, 6(1), 65–78.
43. Putnam, R. D., Leonardi, R., & Nanetti, R. Y. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. Princeton University Press.
44. Resmî Gazete. (2017, Ocak 10). Sınai mülkiyet kanunu (Sayı 29944).
45. Rutten, R. (2025). Levelling-up regional innovation: A configurational study. European Planning Studies. Advance online publication. https://doi.org/10.1080/09654313.2025.2544963
46. Schumpeter, J. A. (2008). The theory of economic development (R. Opie, Trans.). Transaction Publishers. (Original work published 1911)
47. The Conference Board. (n.d.). Future, innovate, and transform: The highlights. (16.02.2026 tarihinde erişilmiştir).https://www.conference-board.org/publications/future-innovate-and-transform-the-highlights
48. Trigilia, C. (2001). Social capital and local development. European Journal of Social Theory, 4(4), 427–442. https://doi.org/10.1177/13684310122225244
49. Türk Patent ve Marka Kurumu. (2024). Patent ve faydalı model başvuru kılavuzu. https://www.turkpatent.gov.tr/basvuru-kilavuzlari
50. Türk Patent ve Marka Kurumu. (n.d.). İl bazında faydalı model ve patent başvuru ve tescil sayıları. https://www.turkpatent.gov.tr
51. Türkiye İstatistik Kurumu. (n.d.). Bölgesel istatistikler veri tabanı. (26.06.2025 tarihinde erişilmiştir). https://biruni.tuik.gov.tr/bolgeselistatistik/tabloOlustur.do
52. Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği. (2004). Teknoloji geliştirme ve yenilik destekleri rehberi (Sayı 3). https://www.tobb.org.tr/YayinMudurlugu/Sayfalar/TOBB-Yayinlari.php
53. Tüysüz, N. (2011). Sosyal sermayenin ekonomik gelişme açısından önemi ve sosyal sermaye endeksinin hesaplanması [Uzmanlık tezi, Kalkınma Bakanlığı].
54. Weber, M. (1993). Sosyoloji yazıları (T. Parla, Çev.; 3. baskı). Hürriyet Vakfı Yayınları.
55. Woolcock, M. (1998). Social capital and economic development: Toward a theoretical synthesis and policy framework. Theory and Society, 27(2), 151–208.