A Structural And Psycho-Socıal Evaluatıon Of Decent Work Practıce: Ilo And Socıal Work Practıces

Öz

Working action depends on structural and individual factors. Among the structural factors, the state, as the main implementer, is primarily responsible for the development of employment areas, the prevention of unemployment, and the adaptation of working environments to human dignity. Despite the creation of working environments, the fact that individuals do not perform the act of working means that it contradicts the existence of the individual to ensure the continuity of life. The aim of the study is to determine the structural and individual orientations required to create working environments suitable for human dignity. Among the findings of the study, the meaning attributed to the study has changed in the historical process, In today's modern societies, working environments should be arranged within the scope of work suitable for human dignity, at the same time, there is an individual responsibility in providing individual orientations regarding the study, If this cannot be achieved, it is stated that psycho-social studies should be carried out within the scope of social work practices. The result of the study is that central wills have duties related to the expansion of employment areas that are compatible with human dignity and prioritize labor peace within the scope of social dialogue. This duty is also an individual duty within the scope of the awareness of responsibility that is at the base of the behavior. In both cases, there is a need for practices that will support the regulations on the structural and behavioral basis for the protection of human dignity.

Anahtar Kelimeler

• Human dignity
• Social state
• Social work
• Employment
• ILO

İnsana Yakışır İş Uygulamasının Yapısal ve Psiko-Sosyal Boyutta Değerlendirilmesi: ILO ve Sosyal Çalışma Uygulamaları

Öz

Çalışma eylemi yapısal ve bireysel faktörlere bağlıdır. Yapısal faktörler içinde devlet temel uygulayıcı olarak istihdam alanlarının geliştirilmesi, işsizliğin önlenmesi, çalışma ortamlarının insan onuruna uygun hale getirilmesinden birinci derece de sorumludur. Çalışma ortamlarının oluşturulmasına rağmen, bireylerin çalışma eylemini gerçekleştirmemesi bireyin hayat devamlılığını sağlamaya yönelik varlığıyla çelişmesi anlamına gelmektedir. Çalışmanın amacı, insan onuruna uygun çalışma ortamlarının oluşturulmasında gerekli olan yapısal ve bireysel yönelimleri belirlemektir. Çalışmanın bulguları arasında, çalışmaya atfedilen anlamın tarihsel süreçte değişime uğradığı, günümüz modern toplumlarında insan onuruna uygun iş kapsamında çalışma ortamlarının düzenlenmesi gerektiği, aynı zamanda çalışmaya ait bireysel yönelimlerin sağlanmasında bireysel sorumluluğun olduğu, bunun sağlanamaması durumunda sosyal çalışma uygulamaları kapsamında psiko-sosyal çalışmaların yapılması gerektiği yer almaktadır. Çalışmanın sonucu, merkezi iradelerin sosyal diyalog kapsamında insan onuruna uygun, çalışma barışını önceleyen istihdam alanlarının yaygınlaştırılmasıyla ilgili görevlerinin olduğudur. Bu görev aynı zamanda davranışın temelinde yer alan sorumluluk bilinci kapsamında bireysel görevdir. Her iki durumda da insan onurunun korunması için yapısal ve davranışsal temelde düzenlemeleri destekleyecek uygulamalara gereksinim vardır.

Anahtar Kelimeler

• İnsan onuru
• Sosyal devlet
• Sosyal çalışma
• İstihdam
• ILO

Kaynakça

1. Akyıldız, Y. (2020). İşsizlere Yönelik İstihdam Hizmetlerinin Sosyal Hizmet Açısından İncelenmesi: İŞKUR Örneği. Ed: Hilal, E. Türkiye’de Kalkınma, İşgücü ve Demokrasi(23-56). Iksad Publications.
2. Arslan, K. O. (2015). İnsan Onuru Kavramı ve Koruma Tedbirleri Bağlamında Temel Bir İlke Olarak İnsan. TBB Dergisi, 155-172.
3. Arusoğlu, E. (2013). Avrupa Birliği istihdam politikası ve Türkiye’nin uyumu. Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi, Ordu Üniversitesi, SBE. Ordu.
4. Ay, S. (2012). Türkiye’de İşsizliğin Nedenleri: İstihdam Politikaları Üzerine Bir Değerlendirme. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 321-341.
5. Ayas, M. R. (1982). Çalışma Kavramı Hakkında. İslam İlimleri Enstitüsü Dergisi(5), 79-87.
6. Bedir, E. (2013). İstihdam, İşsizlik, Ücretler ve Çalışma Koşulları. A. İ. Oral, & Y. Şişman içinde, Sosyal Politika (s. 64-89). Eskişehir: Açıköğretim Fakültesi Yayını.
7. Büyükdere, O. O. (2019). 100.yılında uluslararası çalışma örgütü: Değişen koşullarda politika tercihleri ve yönelimler. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 77: 59-96. https://doi.org/10.26650/jspc.2019.77.0015
8. Çekin, A. (2013). Çalışma Hayatında İnsan Onuruna Karşı Psikolojik Bir Şiddet Örneği: Mobbing. Hz. Peygamber ve İnsan Onuru. Konya.

9. Duran, A. (2018). İnsan Onuruna İlişkin Farklı Perspektifler. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 18 (2) , 101-121.
10. Düzgün, Ş. A. (2007). İnsan Onuru ve Toplumsal Yaşam İçin Etik. Kelam Araştırmalar Dergisi, 5(1), 1-12. Ekin, A. (2013). Adil ve Makul Koşullarda Çalışma Hakkı Kapsamında İşçi Onurunun Korunması. Konya: Selçuk Üniversitesi S.B.E.
11. Erbal, A. (2015). “Biz Türkiye’nin Haysiyetli İnsanları Anayasa’da Yeni Bir Temel Hak Olarak Haysiyet”. İstanbul: TESEV.
12. Günaydın, D. (2015). İnsana Yakışır İş: Türkiye Açısından Bir Değerlendirme. International Journal of Social Science (37), 123-148.
13. Güney, A. (2019). İşsizlik Nedenleri Sonuçları ve Mücadele Yöntemleri. Kamu-İş Dergisi, 10(4), 135-159.
14. Fields, G. (2003). International Labor Standards and Decent Work: Perspectives From the Developing World.
15. I. Flanagan, & W. Gould IV içinde, International labor standards: Globalization, Trade, and Public Policy (s. 61-80). Stanford: Stanford University Press.
16. Gülmez, M. (2011). Uluslararası Sosyal Politika (3.Baskı b.). Ankara: Hatiboğlu Yayınevi.
17. Hekimler, A. (2006). Avrupa Birliği- Avrupa istihdam stratejisi ve Türkiye’nin güncel durumu. Mercek Dergisi (MESS).
18. Ife, J. (2017). “İnsan Hakları ve Sosyal Hizmet”. Nika Yayınevi.
19. Işığıçok, Ö. (2009). Küreselleşme Sürecinde İnsana Yakışır İş. Sosyal Siyaset Konferansları (56), 308-331.
20. İzveren, A. (1998). Hukuk Felsefesi. Ankara: Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Döner Sermaye Yayınları.
21. Kalaycı, S. ve Akin, A. (2021). Sokakta Çalışan Çocuklar ve Gelecek Beklentileri. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 1.Basım, Mayıs.
22. Kapar, R. (2007). Uygun İş Açığı: İnsana Yaraşmayan İşler. Türk Tabibler Birliği Mesleki Sağlık ve Güvenlik Dergisi(Ocak-Şubat-Mart), 2-10.
23. Kazgan, G (2012). Dünden Bugüne Küreselleşmenin Ekonomik Temelleri, Discussion Paper, No. 2012/53, Turkish Economic Association, Ankara
24. Koçak, H. (2015). Neo-liberal dönemde çalışmanın geçirdiği dönüşüm. Toplum ve Hekim Dergisi, 30 (4), 192-197.
25. Koray, M. (2005). Sosyal politika. Ankara: İmge Yayınevi
26. Larsen, J. E. (2001). The Active Society and Activation Policy. Paper presented at the Cost A13 Conference: Social Policy, Marginalisation and Citizenship, 28-31.
27. Lordoğlu K., Özkaplan N. ve Törüner M. (1999). Çalışma İktisadı. İstanbul: Beta.
28. Samsum, N. (2017). Çalışmanın değişen anlamı ve güncel durumuna ilişkin tartışmalar. AUAD, 3(3),160-210.
29. Sengenberger, W. (2003). Decent Work: The International Labour Organization Agenda. Berlin: Dialogue and Cooperation 2/2001.
30. Sengenberger, W. (2014). Uluslararası Çalışma Örgütü: Amaçları, İşlevleri ve Politik Etkileri. Berlin: Friedrich- Ebert- Stiftung Derneği.
31. Seyitoğlu, H. (1999). Ekonomik Terimler Ansiklopedik Sözlük. İstanbul: Güzem Can Yayınları.
32. Soysal, A. (2010, Şubat). Atalet: Etkin Yönetim İçin Kişisel ve Örgütsel Düzeyde Bir Analiz. Çimento İşveren Dergisi, 16-25.
33. Sönmez, P. (2006). Küreselleşme, Avrupa Birliği ve İstihdam: Çalışma İlişkilerinde Yaşanan Dönüşüm. Ankara Avrupa Çalışmaları Dergisi, 177-198.
34. Talas, C . (2015). Çalışma Hakkı ve Türkiye'deki Durum . Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 46 (1)
35. Tınar, Y. (2013). İş, Çalışma Yaşamı ve İş Analizi. L. Bilgin, & A. Özdemir içinde, Çalışma Psikolojisi (s. 2-29). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
36. Tüzünkan, D. (2015b). Düzgün İşin 4 Temel Hedefi Açısından Uluslararası İş Gücü Göçünün Değerlendirilmesi. Uluslararası İktisadi Ve İdari Bilimler Dergisi 1 (1) 2015, 1-15.
37. Tüzünkan, D. (2015a). Türkiye’de Turizm Sektöründe İstihdam Politikalarının İnsan Onuruna Yakışır İş Kavramı Bakımından İncelenmesi. İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri ABD, Doktora Tezi.
38. Ören, K., Yüksel, H. (2012). Geçmişten Günümüze Çalışma Hayatı. Emek ve Toplum, 1(1).
39. Özerdem, F. (2010). Avrupa Birliği Sosyal Politikası ve Türkiye’nin Uyumu. Başbakanlık Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Genel Müdürlüğü, Yardım ve Dayanışma Hakemli Araştırma Dergisi
40. Ünal, A. (2011). Çalışma Ahlakı Kavramına Kültürel Bir Bakış ve Türkiye’de Çalışma Hakkı. İ.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi(44), 125-145.
41. Yıldırımalp, S., İslamoğlu, E. (2014). “İnsana Yakışır İş” Kavramı Bağlamında Türkiye’de Ev Hizmetinde Çalışan Kadınlar. Sosyal Güvenlik Dergisi (SGD), 4(2), 145-175.
42. Zengingönül, O. (2003). Sosyal Modelin Modernleştirilmesi Ekseninde Avrupa Birliğinin İstihdam Politikalarında Esneklik Arayışı. Çimento İşveren Dergisi, Cilt 17. Sayı: 4.
43. https://www.ilo.org/global/about-the-ilo/history/lang--en/index.htm. Erişim tarihi: 21.04.2021.
44. https://www.ilo.org/ankara/about-us/WCMS_372875/lang--tr/index.htm. Erişim tarihi:22.04.2021.
45. https://www.ilo.org/ankara/areas-of-work/dw/lang--en/index.htm. Erişim tarihi: 22.04.2021.
46. https://www.ilo.org/ankara/news/WCMS_679784/lang--tr/index.htm. Erişim tarihi: 23.04.2021.
47. http://www.ilo.org/ankara/about-us/WCMS_372872/lang--tr/index.htm. Erişim tarihi: 24.04.2021.
48. https://sozluk.gov.tr/. Erişim tarihi:19.04.2021.
49. https://data.unicef.org/resources/child-labour-2020-global-estimates-trends-and-the-road-forward/. Erişim tarihi: 19.09.2021.
50. https://www.statista.com/statistics/266414/unemployed-persons-worldwide/. Erişim tarihi: 19.09.2021.
51. https://www.ohchr.org/EN/UDHR/Documents/UDHR_Translations/trk.pdf. Erişim tarihi: 27.09.2021.