The Effects of School Violence on Child and Adolescent Mental Health and the Need for a Holistic Approach: The Kahramanmaraş Example

Özet Okullar, çocukların ve ergenlerin sosyo-duygusal ve akademik gelişimini destekleyen temel güvenli alanlardır. Ancak, eğitim kurumlarındaki şiddet olayları bu güvenlik duygusunu zayıflatarak okul şiddetini kritik bir halk sağlığı sorununa dönüştürmektedir. 15 Nisan 2026'da Kahramanmaraş'ta yaşanan okul şiddeti olayı, bu tehdidin güncel ve şok edici bir örneğidir. Bu tür travmatik olaylar sadece birincil mağdurları değil, aynı zamanda akranlar, öğretmenler ve medya aracılığıyla olaya maruz kalan daha geniş bir nüfusu da etkileyerek ikincil travmatizasyona yol açmaktadır. Literatür, okul şiddetine doğrudan veya dolaylı maruz kalmanın kaygı, depresyon, travma sonrası stres bozukluğu (TSSB), akademik başarısızlık ve intihar eğilimleriyle ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu gelişimsel açıdan hassas dönemde güven kaybı, bireylerde uzun süreli psikolojik hasara yol açmaktadır. Bu kronik sorunu ele almak için, psikolojik dayanıklılığı artıran proaktif ve önleyici yaklaşımların yanı sıra olay sonrası kriz müdahaleleri de hayati önem taşımaktadır. Sonuç olarak, Kahramanmaraş'taki olay, okul güvenliğinin yalnızca fiziksel önlemlerle sağlanamayacağını göstermektedir; Bu durum, bütüncül ve biyopsikososyal bir yaklaşımın gerekliliğini ortaya koymuştur. Gelecekteki çalışmalar, "algılanan okul güvenliği" kavramını standartlaştırmalı ve etkilenen toplulukları izleyen uzunlamasına araştırmalara odaklanmalıdır. 

Abstract Schools are fundamental safe spaces that support the socio-emotional and academic development of children and adolescents. However, incidents of violence in educational institutions undermine this sense of security, transforming school violence into a critical public health problem. The school violence incident in Kahramanmaraş on April 15, 2026, is a current and shocking example of this threat. Such traumatic events affect not only the primary victims but also the wider population exposed to the event through peers, teachers, and the media, leading to secondary traumatization. The literature shows that direct or indirect exposure to school violence is associated with anxiety, depression, post-traumatic stress disorder (PTSD), academic failure, and suicidal tendencies. Loss of trust during this developmentally sensitive period leaves long-term psychological damage in individuals. In addressing this chronic problem, proactive and preventive approaches that enhance psychological resilience, as well as post-incident crisis interventions, are vital. In conclusion, the incident in Kahramanmaraş demonstrates that school safety cannot be ensured solely through physical measures; This has revealed the necessity of a holistic and bio-psycho-social approach. Future studies should standardize the concept of "perceived school safety" and focus on longitudinal research monitoring affected communities.